ورشکستگی آب زمانی است که میزان مصرف آب بیش از منابع قابل بهره برداری آب باشد. بحران آب یکی از اساسی‌ترین چالش‌های قرن حاضر است که منشا بسیاری از مسائل و مشکلات به شمار می‌رود. هرچقدر که فاصله بین توان تامین آب و شدت تقاضا بیشتر شود عمق بحران بیشتر می‌شود. در صورتی که این عدم تعادل با راهکارهای مدیریتی منطقی و مطلوب مهار نشود تبدیل به چالش خواهد شد. بحران آب در ایران به دلیل کم‌آبی، موقعیت جغرافیایی، خشکسالی انسان محور، نحوه مدیریت منابع آبی کشور و استفاده از روش‌های غیراصولی برداشت نیز به بحران آب دامن ‌زده است. بحران مدیریت، بسیار فراتر از ضعف در مدیریت بحران است. بحران مدیریت یعنی این‎که ما نتوانسته‎ایم مسائل کلیدی مردم را حل کرده و به زندگی آن‎ها سروسامانی دهیم. در صورت ادامه روند فعلی، جمعیتی که در جهان تنش آبی را تجربه خواهد کرد به 3.9 میلیارد نفر می‌رسد. یعنی جمعیتی در حدود دو برابر کسانی که تاکنون تنش آبی را تجربه کرده‌اند. ایران در حال حاضر در وضعیت بحران شدید آب قرار دارد.

کاهش منابع آب، استفاده‌های مهارگسیخته و نابجای ما از منابع زیرزمینی آب و رفتار نامسئولانه ما با کره زمین، جمعیت بزرگی از ساکنان این سرزمین را در همین روزها با پدیده کم‌آبی که نه، با بی‌آبی روبه‌رو کرده است و به تبع آن با بی‌برقی، نشست زمین و مهاجرت میلیونی ایرانیان از جنوب و شرق کشور به بخش‌هایی از سرزمین که هنوز در آنها کم‌ و بیش آب در دسترس است. کشاورزی یک فعالیت پرمصرف آبی است که در اثر فقدان آب محدود می‌شود. بنابراین کمبود آب به سادگی کمبود مواد غذایی را نیز به دنبال خواهد داشت که مستقیماً حیات انسان و تمام موجودات زنده را تهدید می‌کند. از این‌رو تنش‌های آینده به جنگ آب تعبیر می‌شود. بلایی که بر سر منابع آب و مردم ساکن در این سرزمین آمده نتیجه درست مدیریت ‌نکردن منابع آب، برنامه‌ریزی نادرست، انتخاب طرح‌های توسعه در مسیری نادرست در سرزمین کم‌آب، صادرات محصولات غذایی، برداشت‌های بی‌رویه و غیرمجاز، نابودی مراتع و محیط زیست، اجرا نکردن طرح‌های جبرانی و فقدان برنامه‌ریزی جامع و دورن‌گر (دراز مدت) و توجه ناکافی به مرحله ارزیابی، مهم‌ترین دلایل نارسایی‌های گسترده در چرخه مدیریت به شمار می‌روند. بحران آب از طریق اعمال برنامه‌ریزی های خرد و کلان و واقع‌بینانه، هم‌گام و با استفاده از تمامی امکانات و ظرفیت‌ها قابل کنترل خواهد بود. در این زمینه توجه به شرایط جغرافیایی و اقلیمی ایران، عوامل فرهنگی، جمعیت کشور، میزان برداشت از منابع آب زیرزمینی، پوشش گیاهی و روش های نوین آبیاری منطبق با نوع الگوی کشاورزی و وضعیت طبیعی منطقه به شدت تاثیرگذار خواهد بود. در شرایط کنونی جایی برای سهل انگاری در رابطه با مدیریت منابع آب باقی نمانده است.