پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران

ایراندخت غضنفری

عکاس

رویا؛ همسفرِ امید

۲۲ تیر ۱۴۰۵، ۲۲:۱۴

گاهی طبیعت، داستان‌هایی می‌آفریند که از زیباترین افسانه‌ها نیز دل‌انگیزترند. داستان «امید» و «رویا» یکی از همان روایت‌هاست؛ قصه‌ای که در آن آسمان، تالاب، مهاجرت و انتظار به هم گره می‌خورند.

رویا از سرزمینی دور به ایران آمد؛ با چشمانی ناآشنا به تالاب‌های شمال و دلی کوچک که هنوز راه خانه را نمی‌شناخت. روزهای نخست را در حصاری از انتظار گذراند و گاه چنان فریاد می‌کشید که انگار کسی را در دوردست‌ها صدا می‌زد؛ کسی که هنوز ندیده بود، اما تقدیر نامش را پیشاپیش در سرنوشت او نوشته بود.

آن‌سوی تالاب، امید زندگی می‌کرد؛ آخرین بازمانده از نسل درناهایی که سال‌ها آسمان ایران را چشم‌انتظار آمدنشان نگه داشته بودند؛ پرنده‌ای باشکوه، آرام و استوار که سال‌های تنهایی را با صبوری پشت سر گذاشته بود. وقتی آن دو به هم رسیدند، گویی تالاب نفسی تازه کشید. در مه رقیق صبحگاهی، رقص بال‌هایشان نوید اتفاقی بزرگ را می‌داد. امید، معلمی صبور شد و رویا، شاگردی مشتاق. یکی تجربه سال‌ها پرواز را داشت و دیگری شوق آموختن را.

روزها گذشت و آن دو شانه‌به‌شانه آسمان را پیمودند. هر پرواز، تمرینی بود برای سفری دور؛ سفری که در قلب امید سال‌ها لانه کرده بود. او می‌خواست رویا را با مسیر مهاجرت آشنا کند؛ با جاده‌ای نامرئی که از تالاب‌های ایران آغاز می‌شد و تا سرزمین‌های دور سیبری امتداد می‌یافت.

سرانجام روز کوچ فرا رسید. آن دو بال گشودند و به سوی افق پر کشیدند. هزاران چشم بدرقه‌شان کردند و هزاران دل همراهشان به پرواز درآمدند. مردم دعا می‌کردند که این زوج آسمانی سالم به مقصد برسند و فصل تازه‌ای از زندگی درناها آغاز شود.

اما سرنوشت، راه دیگری برگزید. رویا از ادامه سفر بازماند و به فریدونکنار بازگردانده شد. از امید نیز دیگر خبری نشد؛ گویی در آغوش بی‌کران آسمان محو شد و به افسانه‌ها پیوست.

امروز، رویا نیز پر کشیده است. با رفتن او، آخرین فصل این داستان به پایان رسید؛ داستانی که با «امید» آغاز شد و با «رویا» خاتمه یافت. اکنون هر دو درنا از تالاب رفته‌اند، اما نام و خاطره‌شان برای همیشه در قلب دوستداران طبیعت باقی خواهد ماند.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

تالاب، رویا، یادداشت