ماجرا از انتشار یک ویدئو از روستای «قارخون» در شهرستان سراب آذربایجان‌شرقی شروع شد. روستایی در کنار «تلخه‌رود» که روایتی سخت از تردد دانش‌آموزان ‌ابتدایی را از رودخانه برای رسیدن به مدرسه نشان می‌داد. شاید این نخستین‌بار بود که نام روستای کوچک قارخون با یک خبر به رسانه‌ها می‌رسید. روستایی با ۳۵۰ نفر جمعیت و ۳۰ دانش‌آموز ابتدایی. تنها دانش‌آموزان این روستا که می‌توانند در روستا درس بخوانند و دوره ابتدایی که تمام شد، باید روانه شهر سراب شوند و ادامه تحصیل دهند. فاصله این روستا تا شهر سراب حدود ۲۵ کیلومتر است و شاید همین دلیلی باشد که چندان به فضای آموزشی این روستا توجه نشده است. بااین‌حال، حتی برای گذران یک سال تحصیلی هم عبور از رودخانه بدون پل باید بسیار دشوار باشد. خلاف آنچه در بسیاری رسانه‌ها منتشر شد، تصویر زنی که دانش‌آموزی را بر دوش حمل می‌کرد، تصویر معلم فداکار روستا نبود بلکه والدین یکی از کودکان فرزندش را برای جلوگیری از خیس شدن و احتمال سرما خوردن در سرمای شدید زمستان آذربایجان‌شرقی بر دوش گرفته بود. صدایی که مانند یک نریشن در ویدئو پخش می‌شد، اما صدای معلم است که به زبان ترکی از مسئولان می‌خواهد فکری به حال این پل کنند.

کسی نمی‌داند

«رسول خدابخش»، مدیرکل امور توسعه روستایی و شوراهای استان آذربایجان‌شرقی است. او نه ویدئو را دیده است و در خاطرش تصویری از روستای قارخون دارد. خدابخش احتمال می‌دهد پل تلخه‌رود برای قارخون احتمالاً در سلسله‌مراتب مانده است: «پیشنهاددهنده این پروژه‌ها معمولاً دهیار یا شورای ده است. اگر در شورا مصوب شود و بودجه‌اش هم وجود داشته باشد، باید در هیئت تطبیق تأیید شود و بعد برگردد به روستا. فرایند کار اجرا این‌طور است. اما اگر ما بخواهیم داخل محدوده روستا کاری انجام دهیم، محدودیت هزینه‌کرد داریم.»

 «مسعود سعادتی» ادامه می‌دهد: «موضوع این ویدئو البته فضای آموزشی نیست و به‌هرحال، علاوه‌بر دانش‌آموزان مردم هم در آنجا پل می‌خواهند. اما در مورد جابه‌جایی فضای آموزشی این موضوع باید بررسی شود. احتمالاً مشکلاتی وجود داشت که قبلاً این اتفاق نیفتاده است، اما ما این موضوع را بررسی می‌کنیم.»

هزارتوهای بررسی

«علی جهانی» فرماندار سراب است. او هم بیشتر از آنچه نگران نبود پل باشد، ابتدا اصرار دارد که در مورد تناقض‌هایی که در این ویدئو وجود دارد، صحبت کند: «حدود ۴۰ خانوار در بالای ده زندگی می‌کند و ۲۰ خانوار هم در پایین ده زندگی می‌کنند. یعنی در دو سوی تلخه‌رود مستقر هستند. زیرنویس و صدای ویدئو با هم متناقض است. موضوع این است که مادری کودکی را از عرض رودخانه عبور می‌دهد تا به مدرسه برساند. حدود شش یا هفت نفر از  دانش‌آموزان پایین ده برای عبور از رودخانه باید چکمه بپوشند و از آن عبور کنند.»

فرماندار در مورد این روستا می‌گوید: «قارخون» روستای کم‌جمعیتی است و مردم آن کشاورز و دامدار هستند. البته این روستا فقط ۲۵ کیلومتر با شهر فاصله دارد. بنابراین، بسیاری از مشکلات عدم دسترسی برایش تعریف نمی‌شود. ضمن اینکه روستا دارای کد روستایی و دهیاری وشورای ده هم هست. همین پلی که می‌گوییم اکنون قابل استفاده نیست، سال ۹۸ توسط دهیاری و شورای ده ساخته شده است. منتها چون دستگاه‌های اجرایی در جریان نبودند، کار به‌شکل اصولی پیش نرفت و بر روی همان پل قبلی سوار شده بود. به همین دلیل، امکان تأیید آن از سوی کمیته فنی وجود ندارد. همه زیرساخت‌های آب و برق و گاز هم در بالای ده و هم در پایین ده وجود دارد. درخواست ما این است که تناقض‌های ویدئو را مورد توجه قرار دهید؛ معلم بچه‌ها را به دوش نمی‌گیرد بلکه مادر یکی از بچه‌ها دارد فرزندش را جابه‌جا می‌کند.»

چه تفاوتی دارد که معلم دانش‌آموزی را به دوش بگیرد یا مادری فرزند خودش را. آنچه در ویدئوی قارخون وجود دارد، تأثیری بر حقیقت ندارد. دانش‌آموزان این روستا و سایر اهالی برای تردد میان ده بالا و پایین پل ندارند و گفته‌های مسئولان نشان می‌دهد حداقل طی ماه‌های اخیر هم پل روستا ساخته نخواهد شد. مانند همه ۱۰ سال گذشته که پل قدیمی تخریب شده بود و عاقبت روستایی‌ها به کمک خیران، آستین همت بالا زدند.