بامداد دوم آبان ۱۴۰۳، در ندامتگاه مرکزی کرج، صدای سکوتی هولناک از عمق فریادهای خفه‌شده‌ زندگی‌هایی که نابود شدند، به گوش می‌رسید. چهار انسان، در انتهای مسیری تاریک که با طمع و بی‌رحمی هموار کرده بودند، در مقابل عدالت ایستادند. این چهار نفر، محکوم‌ به افساد فی‌الارض شدند؛ به جنایتی که جسم و جان مردمانی را به کام مرگ کشاند. زهرِ مرگبارِ الکل صنعتی، به‌نام اتانول ولی به‌کام متانول، در جام‌هایی ریخته شد که لذت را وعده می‌داد، اما در عوض، نابودی را به ارمغان آورد.
در پس جرعه‌هایی که نوشیده شد، ۱۷ نفر از میان خانواده‌هایشان ربوده شدند و ۱۹۱ نفر دیگر، هر یک به‌نوعی، با مرگ دست‌وپنجه نرم کردند؛ برخی بینایی‌شان را از دست دادند، برخی در بستر بیماری افتادند و برخی دیگر با نقص عضو زندگی می‌کنند. همه اینها بهای سنگینی بود که به‌خاطر لحظه‌ای غفلت، با زهر متانول پرداخته شد. خانواده‌ها با اندوهی بی‌پایان به خانه‌های خود بازگشتند، اما جای خالی عزیزانشان تا ابد برایشان به سنگینی کوهی می‌ماند که هرگز از دوششان برداشته نخواهد شد.

داستان این تراژدی از زمانی آغاز شد که عده‌ای در پشت پرده طمع، زندگی مردم را به بازی گرفتند. توزیع الکل سمی توسط افرادی که خود به‌خوبی از جنایتشان آگاه بودند، بی‌هیچ ملاحظه‌ای ادامه یافت. زنجیره‌ای از تقلب و فریب شکل گرفت؛ از کسانی که برچسب‌های جعلی بر گالن‌های متانول زدند تا افرادی که به امید سودهای کلان، این زهر را به‌نام اتانول به فروش رساندند. آنها نه‌تنها جان مردم، بلکه اعتماد و امنیت جامعه را به تاراج بردند.
یک واحد صنفی که ظاهرش به فروش لوازم بهداشتی بود، به مخفیگاهی برای این تجارت مرگ تبدیل‌ شده بود. کسانی که به‌دنبال اتانول بودند، ناخواسته به دام متانول افتادند؛ و بدتر از همه، آنکه فروشندگان و تولیدکنندگان، با علم به صنعتی بودن این الکل‌ها و آگاهی از پیامدی که در راه بود، بی‌هیچ تردیدی به توزیع آن ادامه دادند. پیامک‌های هشدار که از طرف یکی از خریداران برای فروشنده فرستاده شد، تنها شاهدی است بر بی‌رحمی و طمع آنان؛ پیام‌هایی که فریاد می‌زد «این الکل مردم را می‌کشد»، اما همچنان نادیده گرفته شد.

با پیگیری‌های قوه قضائیه، این زنجیره جنایت از هم گسست. طی کمتر از ۲۴ ساعت، دست‌های آلوده به مرگ شناسایی و دستگیر شدند. ۱۱ نفر در این پرونده تحت پیگرد قرار گرفتند و پس از تحقیقات و دادرسی‌های دقیق، چهار نفر از آنها که نقش اصلی در این جنایت هولناک داشتند، به اعدام محکوم شدند. باوجود درخواست‌های متعدد برای اعاده دادرسی، نهایتاً حکم صادره تأیید و به اجرا درآمد. چهار نفری که با سودای سود، مرگ را به خانه‌های مردم برده بودند، در سپیده‌دم آن روز سرنوشت خود را در برابر عدالت دیدند.
اما آیا این پایان ماجرا بود؟ آیا خانواده‌هایی که عزیزانشان را ازدست‌داده‌اند، می‌توانند با اجرای این احکام آرامش یابند؟ زخمی که بر پیکره جامعه وارد شد، عمیق‌تر از آن است که به‌سادگی التیام یابد. آنها که به امید نوشیدن مشروبی گذرا، جان خود را به خطر انداختند، هرگز نمی‌دانستند که در حال قدم گذاشتن به‌سوی مرگ‌اند؛ و این چهار نفر، نه‌تنها جان‌ها را گرفتند، بلکه اعتماد مردم را نیز در سایه طمع و خودخواهی‌شان به نابودی کشاندند. این داستان، هشداری است برای جامعه‌ای که با تاریکی طمع و بی‌اخلاقی مواجه شده است. درس عبرتی است برای کسانی که روزی فکر می‌کنند می‌توانند با نقاب فریب، از چنگ عدالت بگریزند.