بایگانی مطالب: معیشت پایدار
تجویز سبد معیشت « کمکالری» برای کارگران
|پیام ما| جلسات شورایعالی کار بر سر تعیین حداقل دستمزد کارگران امسال هم مانند سالهای گذشته به دقیقهٔ ۹۰ رسید و هنوز اختلافنظر بین نمایندگان کارگری و کارفرمایی بر سر حداقل دستمزد برقرار است. گروه کارفرمایان سبد معیشت کمکالری و مقرونبهصرفه به ارزش ۱۵ میلیون تومان را پیشنهاد کردهاند، درحالیکه گروه کارگران میگویند باید سبد معیشت دستکم ۲۱ میلیون تومان در نظر گرفته شود. بهعلاوه باید پیشبینی تورم در این سبد معیشتی نیز انجام شود. بااینحال، پیشازظهر روز گذشته (سهشنبه) نیز یک جلسهٔ کارشناسی در مورد سبد معیشت کارگران برگزار شد که تا زمان تنظیم این گزارش، جزئیاتی از آن منتشر نشد. از طرفی، اعتراض نمایندگان کارگری بهدلیل دعوت نشدن یکی از اعضای اصلی به جلسهٔ شورایعالی کار، از اخبار روز سهشنبه دربارهٔ جلسات تعیین دستمزد بود.
توجه به معیشت محیطبانان، پیشنیاز بهبود محیط زیست
یک مسئول محیط زیست استان فارس بر لزوم توجه به وضعیت معیشتی و رفع مشکلات اقتصادی محیط بانان تاکید میکند و این امر را از ملزومات اصلی در راه رسیدن به یک محیط زیست مطلوب توصیف میکند.
زمزمههای بنزین سهنرخی؛ نرخ جدید ۸۰۰۰ تومان
خبرگزاری ایلنا در گزارشی از تصمیم برای بنزین سه نرخی در سال آینده خبر داده است.
افزایش ۱۰۰ درصدی دستمزد کارگران هم کفایت نمیکند
رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران با اشاره به این که چرا باید تاوان عدم مدیریت تورم را کارگران بدهند؟ گفت: ماده ۴۱ قانون کار روی زمین مانده و حتی اگر دستمزد امسال کارگران ۱۰۰ درصد افزایش پیدا کند باز هم کفاف زندگی مردم را نخواهد داد.
۴۵۰ هزار چاه غیرقانونی مجوز قانونی گرفتند
عیسی بزرگزاده، سخنگوی صنعت آب گفت: ایران در بحث قانونگذاری در صنعت آب کشور مشکل دارد؛ برای نمونه، بیش از ۴۵۰ هزار چاه غیرقانونی در دهه ۶۰ مجوز قانونی گرفتند! دلیل چیست؟
«سُپبافی»، هنر دست زوجها
«سُپبافی» مصداق بارز صنایع دستی در معرض فراموشی است. شاهد این ادعا هم این است که این هنر فقط در روستای «چاه نهر» لارستان و با دستان هنرمند ۵ نفر خلق میشود. از روزگاری که در این روستا زنها و شوهرها کنار هم مینشستند و «سُپبافی» میکردند، سالها گذشته. اکنون روستا خالی شده و دیگر کسی کنار دست «مش رمضون» و «بیبی نسا» نمینشیند تا فوت و فن کار را یاد بگیرد و سینی یا به زبان محلی سُپ ببافد.
اشتغال پایدار تعصبات مخرب را از بین برد
ناهید، جانبیبی و مرضیه سه نسل از زنان بلوچی هستند که زندگیهایشان بههم گره خورده است و روزگار بسیاری از زنان مثل خودشان را تغییر دادهاند. آنها که زمانی فکرش را هم نمیکردند که در جایگاه تسهیلگر و کارآفرین، جامعهٔ محلی خود را دگرگون کنند، امروز به درجهای از خودباوری رسیدهاند که میگویند دلشان میخواهد نمایندهٔ مجلس شوند. زنان توانمندی که از دل مناطق کمبرخوردار سیستانوبلوچستان آمدهاند، روز جمعه در پنلی با عنوان «در یک مسیر زنانه: دربارهٔ توانافزایی زنان» که به مناسبت ۱۸ سال فعالیت «بنیاد توسعهٔ کارآفرینی زنان و جوانان» برگزار شده بود، قصهٔ زندگیشان را روایت کردند تا نور امید به تغییر را در دل زنان بسیاری روشن نگه دارند.
حضور زنان کارگر محدود به کارخانه نیست
تلاش برای ایجاد یک جامعه مدنی متکثر که همه گروههای اجتماعی را در بر بگیرد، چیزی است که برای بسیاری از فعالان اجتماعی عمری به درازای یک تاریخ دارد. اما با وجود همهٔ این جانکندنها هنوز جامعه مدنی آنطور که باید در ایران شکل نگرفته است. در ششمین سلسلهنشستهای «جامعهٔ مدنی، راه رهایی یا ابزار سلطه» موسسهٔ «رحمان» علل این شکست تاریخی از منظر کار زنان از خانه تا کارخانه و پیوند آن با جنبشهای کارگری با حضور پریسا شکورزاده، مترجم و دانشآموخته فلسفه و یاشار دارالشفاء، دانشآموخته سلامت و رفاه اجتماعی بررسی شد.
هر مترمربع، بیشتر از حقوق یک کارمند
هزینهٔ ساخت مسکن ملی اعلام شد:
افزایش «سهم جیب مردم» در هزینههای سلامت
|پیام ما| سیاستهای کلی در حوزهٔ سلامت که در سال ۱۳۹۳ ابلاغ شد، یک بند مهم داشت و آن، تفکیک «تولیت سلامت» از «تأمین مالی و تدارک خدمات سلامت» بود. چنانکه بند ۷ سیاستهای کلی نظام در حوزهٔ سلامت تعریف کرده بود، سیاستگذاریهای اجرایی، برنامهریزیهای راهبردی، ارزشیابی و نظارت، وظیفهٔ وزارت بهداشت بود، مدیریت منابع سلامت از طریق نظام بیمه با محوریت وزارت بهداشت و سایر نهادها بود و تدارک خدمات نیز به ارائهکنندگان خدمت در بخشهای دولتی، عمومی و خصوصی سپرده شده بود. اما آنطور که مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی میگوید، در برنامهٔ ششم توسعه این بند از سیاستهای کلی حوزهٔ سلامت محقق نشد و در فصل ۱۴ لایحهٔ برنامهٔ هفتم توسعه نیز توجهی به این موضوع نشده است. این مرکز همچنین میگوید که سهم پرداخت از جیب مردم در حوزهٔ سلامت برخلاف برنامهٔ ششم توسعه که قرار بود ۲۵ درصد باشد، به ۳۷ درصد رسیده است و از طرفی، سهم هزینههای جاری سلامت از تولید ناخالص داخلی ایران، کمتر از میانگین کشورهای منطقه است.
