بایگانی مطالب: فرهنگ
یک مستند محیطزیستی دیپلم افتخار جشنواره فیلم تصویر را کسب کرد
مستند «آببندان» اثر کارگردان مازندرانی دیپلم افتخار بیستویکمین جشنواره فیلم تصویر در بخش مستند که امسال با عنوان جایزه عباس کیارستمی برگزار شد را کسب کرد.
دبیر پانزدهمین دورۀ جوایز «ایسفا» مشخص شد
دبیر پانزدهمین دورهی جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران-جوایز ایسفا مشخص شد.
آینده بیریشه تهران
داستان تکراری قطع درختان طولانیترین خیابان خاورمیانه، سالهاست به یک ژانر تلخ و گزنده تبدیل شده، درست از همانجایی که «عبدالله مستوفی» در دهه ۱۳۲۰ در کتاب «شرح زندگانی من» نوشت «در زمان رضاشاه در خیابان پهلوی به فاصله هر دو متر، یک چنار و بین هر دو چنار یک بوته گل سرخ کاشتند. بنابراین، در دو سوی مسیر ۱۸ کیلومتری خیابان مجموعاً ۱۸ هزار چنار کاشته شد. البته برخی این تعداد را تا ۲۴ هزار اصله نیز برآورد کردهاند» و حالا تفاوتهای زیادی بین آن تصویر مستوفیِ معروف است و تصویر امروزی خیابان و درختهایی که دیگر به احترام عابران در تابستان کمری برای خمیده شدن ندارند. اما از حدود هفت دهه بعد، نه بهبهای ساماندهی درختان ردیفشده و تنومند خیابان ولیعصر بلکه بهبهانه خشک شدن، آوار سمهای مختلف بود که ریشه درختان را میسوزاند و حالا جویهای خیابان ولیعصر بیشتر شبیه به میدان جنگی شدهاند که میانه گودالهای عمیقشان تنه نازکی از درختان بیسرپناه قد علم کردهاند، اما نه میانه همه گودالها، که در برخی نقاط بهطورکلی جویها خالی ماندهاند از هر تنه سبز تنومند و حتی کمجانی!
صندلیهایی که درباره تغییراقلیم هشدار میدهند
|پیام ما| نمایشگاهی در نورفولک انگلستان با آثاری خلاقانه تلاش میکند تأثیر تغییراقلیم و بالا آمدن سطح دریاها را به تصویر بکشد. این نمایشگاه، با بررسی گذشته و آینده، مخاطبان را به سفری در اعماق آبها و چالشهای محیطزیستی میبرد.
قفل شهرداری بر در اندیشه
خبر کوتاه و تلخی در آخرین روزهای سال ۱۴۰۳ کام اندیشمندان و اهالی علوم انسانی را تلخ کرد؛ شهرداری ملک خانه اندیشمندان را پس گرفت. گفته میشود حکم قرارداد واگذاری این ملک در دیوان عالی کشور باطل شده است و حالا قرار است بعد از ۱۰ سال اندیشمندان بدون خانه بمانند.
جادهها قاتلین آینده ما
سالانه ۲۰ هزار کشته و ۶۰ هزار معلول؛ چرا هیچکسی صدای این بحران را نمیشنود؟
نمایش محصور
تئاتر شهر، این روزها بیش از هر زمان دیگری غریبه و فراموششده بهنظر میرسد. حصارهای آهنی اطراف آن برای طرح تعیین حریم که در دولت گذشته با وجود مخالفتهای زیاد ایجاد شد، حالا به دیوارهایی بلند تبدیل شدهاند که نهفقط چهره این یادگار هنری را مخدوش کردهاند، بلکه آن را از شهر و مردمش جدا ساختهاند. ساختوسازهای بیقاعده و نبود برنامهای روشن برای حریم این بنا، آن را به یک نقطه گمشده در قلب تهران تبدیل کرده و هویت شهری این نقطه از پایتخت را تهدید میکند. تهدیدی که «سعید ساداتنیا»، معمار و شهرساز، درباره آن میگوید درصورت ادامه بیتوجهی به وضعیت حریم تئاتر شهر، در بلندمدت به بافت فرهنگی این منطقه آسیب وارد خواهد شد.
سوزن، نخ، روایت
قصه سوزندوزی روایت نقش است و نخ. روایت حسوحال آدمهایی است که ساعتها سوزن به دست؛ نقش روی نقش میآفرینند. آدمهایی که گذر زمان را نمیدانند و وقتی روشنی روز جای خود را به تاریکی شب میدهد، با دستهایی زخمشده از درد سوزن، نگاه به نقشونگارهای پارچه میاندازند. سوزندوزی گاهی راوی قصه زنان پرغصهای است که جایی برای فوران احساس و شور زنانگی خود ندارند. زنانی که تنها مأمن تنهایی آنان تاروپود پارچه است و سوزن و نخ…
پرده قاچاق، بزرگتر از پرده سینما
توقیف، قاچاق و سانسور هنوز هم در یک سناریوی کشدار و چندینساله، مسئله سینمای ایران هستند. هر سال، فیلمهای بسیاری پشت سد مجوزها متوقف میشوند، برخی آثار فقط به چند اکران محدود در جشنوارهها بسنده میکنند و امیدی به نمایش رسمی آنها نیست و قاچاق فیلمها هم تبدیل به معضل جدیتری شده است. در چنین شرایطی، سینماگران یا عطای فیلمسازی را به لقای آن میبخشند یا به ساخت فیلمهای تجاری روی میآورند. عدهای هم ترجیح میدهند خارج از مرزها به فعالیت خود ادامه دهند. درعینحال، فیلمهای داخلی همچنان با محدودیتهای موضوعی مواجهاند. این درحالیاست که سینمای جهان به مسائلی روزی همچون تغییراقلیم و بحرانهای اجتماعی میپردازد، اما در ایران هنوز هم در اکثر موارد روایتهای تکراری و محتاطانه روی پرده به نمایش درمیآیند. سینمای ایران در یک سال اخیر چه مسیرهایی را طی کرده؟ آیا امیدی به تغییر وجود دارد؟ با «احمد طالبینژاد»، منتقد سینما، وضعیت سینمای ایران را در سالی که رو به پایان است، مرور کردیم.
سینما «پارس» به فروش گذاشته شد
مالکان سینما پارس پس از چند سال تعطیلی آن را به صورت یکجا به فروش میرسانند.
