معاون آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط‌زیست، در همایش روز جهانی تنوع زیستی در ساری با تأکید بر تفاوت بنیادین میان «بهره‌برداری» و «حفاظت»، گفت: توسعه بدون رعایت ملاحظات محیط‌زیستی، در بلندمدت به نابودی منابع و تنوع زیستی منجر خواهد شد.

سایه سنگین خشکسالی، شکار غیرمجاز و توسعه لجام‌گسیخته فعالیت‌های انسان در سال‌های اخیر بسیاری از زیستگاه‌های طبیعی حیات‌وحش را در سراسر کشور با چالش جدی مواجه کرده؛ اما پناهگاه حیات‌وحش «قراویز» در غرب استان کرمانشاه در حوزه جغرافیایی شهرستان‌های قصرشیرین و سرپل‌ذهاب به همت دلسوزان محیط‌زیست و همراهی جامعه محلی، به دژی استوار و مأمنی بی‌بدیل و بهشتی امن برای بقا و زادآوری آهوان اصیل ایرانی تبدیل شده است.

دهه‌هاست که منظره مشعل‌های گاز، همان شعله‌های نارنجی‌رنگی که از بالای برج‌های فلزی تا میان ابرها زبانه می‌کشد نمادی از قدرت و درعین‌حال هدررفت و آلودگی در صنعت جهانی نفت و گاز است. در میدان‌های نفتی اقصی‌نقاط جهان، این مشعل‌ها شبانه‌روز می‌سوختند و همچنان نیز می‌سوزند و حجم عظیمی از گاز طبیعی را به دود، گرما و گازهای گلخانه‌ای تبدیل کرده و می‌کنند. اما خبر خوب اینجاست که آنچه زمانی یک پیامد اجتناب‌ناپذیر استخراج نفت به نظر می‌رسید امروزه به یکی از موارد رفع پذیر در راستای اقدامات اقلیمی بدل شده و به یاری نوآوری‌های تکنولوژیک، موجی تازه از سرمایه‌گذاری‌های همسو با پایداری را جذب نموده است. مسئله فلرینگ دیگر تنها مقابله با اتلاف انرژی و آلودگی‌های تبعی نیست، بلکه اکنون می‌توان دربارهٔ فرصت‌ها، پاسخ‌گویی‌های مرتبط و معماری در حال تحول بازارهای جهانی کربن سخن گفت.

آنچه از دور همچون شمعی فروزان می‌نمایند، آتشی است که سال‌هاست خاموشی ندارد. چرا که سازوکار خاموش‌کردنش، زیرساخت، سرمایه، فناوری و حکمرانی، پیوسته عقب مانده است. فلرینگ، فقط یک سکانس صنعتی نیست، صورتِ بیرونی ناکامی چندلایه است: اتلاف انرژی، تشدید بحران اقلیمی، ازکف‌دادن اقتصادی و انباشت هزینه‌های سلامت در همان استان‌هایی که بار تولید را بر دوش می‌کشند. سوزاندن گاز فلر، با هدردادن منابع محدود انرژی و افزایش آلودگی، سهم آیندگان - آن چیزی که در ادبیات عدالت نسلی، امانت بین‌نسلی نام دارد، را دود می‌کند. گازی که می‌توانست برای تولید انرژی پاک یا صادرات ذخیره شود، اکنون به آلاینده تبدیل شده و میراثی از تغییرات اقلیمی را برای نسل‌های بعدی به جا می‌گذارد.

سفر اخیر سه‌روزه «سید رضا صالحی‌امیری»، وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی به اصفهان را نمی‌توان صرفاً یک سفر استانی معمول تلقی کرد؛ این سفر در بستری شکل گرفت که اصفهان هنوز زیر سایه زخم‌های جنگ اخیر، موج انفجارها و التهاب ناشی از آسیب به میراث تاریخی خود ایستاده است. شهری که نه فقط یک جغرافیای اداری، بلکه بخش مهمی از حافظه تاریخی و هویت تمدنی ایران محسوب می‌شود و حالا پس از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل، با پرسش‌هایی جدی درباره آینده میراث‌فرهنگی، شیوه مرمت، مدیریت بحران و حتی نسبت دولت با میراث تاریخی روبه‌روست.