بایگانی مطالب برچسب: شهر دوستدار کودک
فراخوانی برای تحول تهران
بیانیه گروه مردمی تحولخواهان تهران (متشکل از کنشگران و کارشناسان شهری همزمان با روز تهران و روزهای جهانی «معماری و اسکان بشر»
چرخه خشونت بر کودکان در شهر
گامهای ناقص در شهرهای دوستدار کودک
احیای کودکی نیازمندِ یکپارچگی
هفتهای که گذشت، هفته ملی کودک بود. ایران از سال ۱۳۷۲ با «قانون اجازه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون حقوق کودک» وارد میدان حمایت از حقوق کودک در قوانین و سیاستگذاریها شده است. گرچه پیشازآن اقداماتی در زمینه ممنوعیت مطلق کار کودکان زیر ۱۵ سال و ممنوعیت مطلق مشاغل سخت و زیانبار یا مغایر کرامتِ کودک در قانون کار جمهوری اسلامی ایران(۱۳۹۶) یا برنامه تغذیه رایگان دانشآموزان در «انقلاب سفید» نیز انجام شده است.
کجاآباد شهری با امکانهای تجربهٔ کودکی
با نگاه به هنر سدههای میانه و قرون وسطایی و نقاشیهای پرجلوهٔ آن دوران درمییابیم که کودکی یا تصویر کودک، همان بزرگسالِ کوچکشده است؛ انسان قدیس و معصوم و کامل، اما فقط در اندازههای کوچکشده. این مورد نه از سر غفلت و بیتوجهی به عنصر مفهومی کودک، بلکه ازآنرو که سوژهٔ کودکی هیچ جایگاهی در تحلیل ذهنی انسان آن دوره نداشته است. این نگاه کودک را نه یک پدیدهٔ اجتماعی بلکه یک ابژه در نظر میگیرد، با دوره یا دورههای تقویمی گذرمند برای رسیدن به کمال آنچه در تربیت قرون وسطایی برای او مفهومسازی میشده است.
وفاق ملی و مشارکت از کودکی
«مسعود پزشکیان» در تبلیغات انتخابات ریاستجمهوری، به گفتوگو با «نسلِ Z» پرداخت و یکی از فیلمهای تبلیغاتی خود را به این موضوع اختصاص داد. همینطور یک کمیتۀ ویژۀ نسل Z در ستاد انتخابات تشکیل داد. شعارِ دولت چهاردهم هم، «وفاق ملی» است و بهویژه تأکید شده است که این وفاق، مستلزمِ شنیدن صدای نسل Z و همچنین خواستههایِ ۶۱ درصد رأیندادۀ دور اول و ۵۱ درصد رأیندادۀ دور دوم انتخابات ریاستجمهوری است. این وفاق و شنیدن، نیاز به سازوکارهای عملیاتی و تعمیق آن در تجربۀ نسلی داردد. مهمترین دوره برای تجربۀ مشارکت و اجتماعیشدنِ فرهنگی، دوران کودکی و نوجوانی است؛ در این دوره است که برنامهریزی برای عدالت و توسعۀ پایدار اثرگذار است و برای همین در برنامههای فقرزدایی، روی مدرسهمحوری و عدالت آموزشی تأکید میشود.
«حقّ بر شهر» کودکان جزیره
درهای قدیمی کیش نمادی از دوستداری کودک
راهِ «صادق» در شهرسازی
اگر بخواهیم به عدالت و محرومیتزدایی بیندیشیم، به جای شعارهای عوامفریبانه که موجب تشدید نابرابری و تمرکزگرایی و ناپایداری در توسعه می شود، باید با فرزانگی و صادقانه به الزاماتِ سرزمینی توسعه و نقش راه و شهرسازی در آن بیندیشیم و به آن پایبند باشیم. این امر مستلزم آن است به جای اصرار بر توسعه افقیِ کلانشهرها، مطابق با سیاستهای کلی نظام در حوزه شهرسازی به «میانیابی توسعهٔ شهرها در چارچوب طرح آمایش سرزمینی و براساس استعدادهای اقتصادی و با رعایت معیارهای محیط زیستی و مراقبت از منابع آب و خاک کشاورزی، و ایمنی در مقابل سوانح طبیعی و امکان استفاده از زیرساختها و شبکه شهری» توجه کنیم.
