در آستانه شب یلدا، هنوز بسیاری از خانواده‌ها نتوانسته‌اند مایحتاج شب چله خود را تهیه کنند. قیمت‌ آجیل، میوه و اقلام دیگر چندین برابر شده و بسیاری را از خرید آنها منصرف کرده است. برخی در حسرت یلداهای گذشته هستند و برخی دیگر ترجیح می‌دهند به‌تنهایی و بدون «شب‌چره یلدایی» بلندترین شب سال را سحر کنند.

|پیام ما | شب یلدا، که با عنوان شب چله نیز شناخته می‌شود، یکی از کهن‌ترین آیین‌های باستانی ایرانی است که ریشه در فرهنگ و تمدن دیرینه این سرزمین دارد. یلدا که بلندترین شب سال است، از زمان‌های دور فرصتی بوده برای دورهمی‌های خانوادگی، جشن و شادی، و گرامیداشت روشنایی و گرما در برابر تاریکی و سرما. این شب، نمادی از پیروزی نور بر ظلمت و آغاز روزهای بلندتر است. اما یلدا فراتر از یک مراسم نمادین است و در طول تاریخ، کارکردهای اجتماعی و انسانی ویژه‌ای نیز داشته است. در جامعه‌ای که بنیان‌های آن براساس ارتباطات خانوادگی و اجتماعی شکل گرفته، شب یلدا همیشه بهانه‌ای بوده برای تقویت این پیوندها. اعضای خانواده دور هم جمع می‌شوند، از خاطرات گذشته می‌گویند، قصه‌های کهن را نقل می‌کنند و با خواندن اشعار حافظ، به همدلی و اتحاد بیشتر دست می‌یابند.

بارش‌های سال آبی جاری در تهران با کاهش 56درصدی نسبت به آمار متوسط درازمدت مواجه شده و این خشکی پاییز و زمستان، اثر خود را در کاهش ذخایر سدهای تهران گذاشته، به طوری که در حال حاضر سد لار فقط یک درصد آب دارد و تقریبا خشک شده است. 

رییس پژوهشکده مردم‌شناسی، تعطیلی روز بعد از شب یلدا را پیشنهاد کرد.

شب «یلدا»، یکی از کهن‌ترین آیین‌های ایرانیان با قدمتی که برآورد می‌شود به حدود هشت هزار سال برسد، سال گذشته با همکاری ایران و افغانستان به‌عنوان پروندهٔ چندملیتی در کمیتهٔ میراث ناملموس یونسکو ثبت شد. ایران، پروندهٔ یلدا را از سال ۱۳۹۳ در یونسکو به اشتراک گذاشته بود تا به‌عنوان میراث ناملموس چندملیتی ثبت شود، اما تا حدود شش سال بعد از آن، هیچ کشوری مشارکت در این پرونده را نپذیرفت. ایران سرانجام این پرونده را به‌طور مشترک با افغانستان به یونسکو ارائه کرد. در گذشته که مردم ایران کشاورزی می‌کردند، همواره به‌دنبال رصد حرکات ستارگان و خورشید بوده‌اند. مردم درک کرده بودند که وجود نور خورشید به‌ نفع و سود کارهایشان از جمله کاشت و رشد محصولات بوده است و با رسیدن فصل پاییز که روزها کوتاه‌تر و شب‌ها بلندتر می‌شود، به‌خاطر کمبود نور خورشید محصولات به‌خوبی رشد نمی‌کرد و با رسیدن آخرین روز پاییز (۳۰ آذر) به‌خاطر پایان شب‌های طولانی جشنی برپا و تلاش می‌کردند تا به‌نحوی شکرگزاری خود را برای نور بیشتر به‌جای آورند.

به‌میمنتِ بلندترین شبِ سال