|پیام ما| ایران و مصر؛ دو خاستگاه کهن تمدنی هستند که نامشان تداعی‌کننده شکوه امپراتوری‌ها، دانش، معماری و فرهنگ است. مناسبات این دو سرزمین که در طول تاریخ، بارها در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند، در چهار دهه گذشته زیر سایه تصمیمات سیاسی رنگ باخت. ایران اما پس از بهار عربی و بروز تغییرات در ساختار سیاسی مصر، تلاش‌هایی برای ترمیم روابط کرد و با همین هدف مذاکراتی را در سکوت خبری آغاز کرد. درنهایت خرداد ۱۴۰۲ در دیدار رهبر جمهوری اسلامی ایران با سلطان عمان، تمایل ایران برای بازسازی روابط با مصر به‌طور رسمی اعلام شد. بعد از آن، بخش خصوصی گردشگری ایران مذاکراتی با همتایان مصری خود داشت؛ مذاکراتی که به تدوین و امضای یک تفاهمنامه همکاری منجر شد. اما این تفاهمنامه، از مرحله کاغذ و امضا فراتر نرفت و اجرایی نشد. حالا پس از چند سال سکوت، سفر رسمی وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی به قاهره، احتمال از سرگیری روابط را تقویت کرده است. خبرهایی که از قاهره و دیدارهای وزیر گردشگری با مقامات مصری مخابره شد، از عزم دو طرف برای بازگشت به مسیر همکاری می‌گویند. اما پرسش اینجاست: آیا بسترهای لازم برای ازسرگیری روابط، به‌ویژه در حوزه گردشگری، فراهم شده‌اند؟ آیا پس از چهار دهه قطع روابط رسمی در سطوح مختلف، لغو احتمالی ویزا برای گردشگران به‌عنوان نخستین گام می‌تواند مؤثر باشد؟ آینده این گفت‌وگوها و رایزنی‌ها تا چه اندازه می‌تواند امیدوارکننده باشد؟

فاطمه مهاجرانی، اولین زن سخنگوی دولت در جمهوری اسلامی ایران، از چالش‌ها و نگاه‌های سخت‌گیرانه‌ای می‌گوید که زنان در عرصه قدرت با آن روبه‌رو هستند.

گفتن و نوشتن درباره آثار تحریم‌ها بر اقتصاد ایران شاید دیگر تکراری به نظر برسد، اما واقعیت تلخ این است که این فشارها همچنان کشور را در کام خود می‌کشد. کسب‌وکارها به‌سختی نفس می‌کشند و آینده‌ای مبهم پیش رویشان است. قیمت‌ها همچنان بالا می‌رود، سرمایه‌گذاری در کشور کم رنگ شده و روزبه‌روز تعداد بیشتری از مردم وارد دایره فقر می‌شوند. بسیاری از مردم کشورمان در مواجهه با مشکلات روزمره، به‌سختی برای بقا تلاش می‌کنند. در این شرایط، توسعه پایدار به یک آرزوی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. تحریم‌ها نه‌تنها اقتصاد را فلج کرده، بلکه مردم را در تله ناامیدی گرفتار کرده‌اند. این روند، سنگینی روزافزون بر دوش کشور می‌گذارد و هر تلاش برای غلبه بر آن، به ناامیدی بدل می‌شود.

ایران با قرار گرفتن در موقعیت استراتژیک چهارراه جهانی، نهادینه بودن فرهنگ تجارت و تعامل، تجربیات بسیار موفق در سازندگی و بهبود شاخص توسعه انسانی در چند دهه اخیر، دارا بودن منابع انسانی ماهر و آگاه به مسائل جهان و نیز میل به اثرگذاری بر تعاملات و روندهای جهانی باید بتواند رویکرد خود به توسعه را در قالب بسته‌بندی‌های توسعه بین‌الملل به کشورهای دیگر جهان ارائه کند. برای این مهم، نیاز به تشکیل سازمان همکاری‌های توسعه بین‌الملل ایران احساس می‌شود تا فعالیت‌های ایران در این زمینه را در سه ساحت نظری و مفهوم‌سازی (الگوسازی توسعه ایران و تولید بسته‌های نظری توسعه‌ای برای کشورهای دیگر)، کلان‌استراتژیک (قانونگذاری و تأمین مالی و نیز نهادسازی و تربیت نیرو)، و نیز اجرایی (درگیر کردن اتاق‌های بازرگانی، تشکل‌های غیردولتی و اشخاص حقیقی، تشکیل صندوق بین‌المللی توسعه و محیط‌زیست ایران و نهایتاً مدیریت سازمان‌های بین‌المللی حاضر در ایران) را به‌صورت استراتژیک و سیستماتیک ساماندهی کند.

|پیام ما| آیین رونمایی کتاب «از تهران تا هالیوود»، کتابی در مورد حضور سینمای ایران در مجامع بین‌المللی و اثر ارتباطات بین‌المللی بر هنر ایران و کنش معکوس این دو، روز پنجشنبه ۱۲ بهمن با حضور «محمدجواد ظریف»، وزیر سابق امور خارجه، «فرهاد توحیدی» و «محمدمهدی عسگرپور»، صنعتگران سینما، «مهدی ذاکریان»، استاد روابط بین‌الملل و در غیاب مؤلف اثر، «سیدمحسن هاشمی» که به‌دلیل بیماری در محل برگزاری حضور نداشت، در سالن حافظ خانهٔ اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد.