پیام ما| آن‌طورکه برگزارکنندگان همایش «ودیعه‌گذاری بر بطری‌ها» می‌گویند، موضوع ساده است. بطری نوشیدنی مبلغ کمی «گرویی» (یا ودیعه) دارد، مصرف‌کننده در ابتدا گرویی را به‌همراه قیمت نوشیدنی پرداخت می‌کند و پس از مصرف بطری خالی را تحویل می‌دهد و گرویی را عیناً پس می‌گیرد. به همین سادگی می‌توان نرخ بازیافت بطری‌های یکبارمصرف تا بالاتر از ۹۰ درصد (مثلاً در آلمان، نروژ و فنلاند) رساند. این همایش نخستین‌بار در سال ۱۴۰۱ در دانشگاه علم و صنعت برگزار شد و در روزهای اخیر هم دانشکده مکانیک دانشگاه فنی تهران میزبان دومین همایش در این زمینه بود. فعالان دانشگاهی، محیط‌‌زیستی و البته فعالان حوزه صنعت از راهکارهای عملی در این زمینه گفتند و بر این نکته تأکید کردند که تا وقتی قوانین در این عرصه به‌درستی تدوین و رعایت نشود، نمی‌توان امیدی به عملی‌شدن این موضوع داشت. در این همایش اما جای خالی تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان بطری‌های نوشیدنی خالی بود. کسانی که بیشترین منفعت را از این چرخه می‌برند.

یک دهه بعد از راه‌اندازی زباله‌سوز نوشهر، نه‌تنها مشکل پسماند غرب استان مازندران حل نشده است بلکه جانمایی اشتباه زباله‌سوز و قرار گرفتنش در کنار دپوی ۴۰ساله زباله منطقه خودش مشکلی بر مشکلات دیگر شده. شیرابه ناشی از محل دپو که فاصله چندکیلومتری تا مرکز شهر نوشهر دارد، به رودخانه ماشلک ریخته می‌شود و زباله‌سوز هم بدون دریافت خوراک مناسب تنها وسیله‌ای است که برای آن هزینه شده. در این میان طی سال‌های گذشته محیط‌زیست، شهرداری و شرکت سدید که پیمانکار طرح است، هرکدام وظیفه را بر گرده دیگری انداخته‌اند. طرح زباله‌سوز نوشهر هرچند گزارش ارزیابی دارد، اما صورت‌جلسه این گزارش امضا نشده و بدون تعهد لازم از پیمانکار طرح اجرایی شده است. نکته‌ای که باز هم مدیر محیط‌زیست نوشهر مقصر آن را تنها شهرداری می‌داند. هرچند شهرداری تقصیر اصلی ماجرا را برعهده دارد و در دادگاه باید پاسخگو باشد، اما محیط‌زیست و شرکت پیمانکار هم باید درباره کم‌کاری‌ سال‌های گذشته جوابگو باشند.

 رئیس کمیسیون سلامت، محیط زیست و خدمات شهری شورای اسلامی شهر کرج گفت: در برخی کشورهای پیشرفته تا ۵۶ درصد زباله‌ها بازیافت می‌شود ولی در کلانشهر کرج تنها ۲۰ درصد از زباله‌ها بازیافت می‌شود.