«گردشگری روستایی» یکی از حوزه‌های جذاب و پرطرفدار گردشگری است که در ایران نیز ظرفیت‌های بسیاری دارد. روستاهایی که ثبت جهانی شده‌اند، گواه این مدعایند. این در حالی است که بحران اقتصادی، سفر را از اولویت بسیاری از خانوارها خارج کرده و گردشگری روستایی نیز از این وضعیت بی‌نصیب نمانده است. تورهای روستایی در برخی مناطق غرب کشور در بهار امسال، تنها حدود ۱۰ درصد سال‌های گذشته بوده‌اند؛ افتی که نشان می‌دهد بحران اقتصادی چگونه مستقیماً به مقصدهای کوچک و کسب‌وکارهای محلی رسیده است.

| پیام ما | درحالی‌که مسئولان وزارت میراث‌فرهنگی از رشد چهار هزارواحدی اقامتگاه‌های بوم‌گردی و ایجاد ده‌ها هزار شغل در روستاهای محروم سخن می‌گویند، گزارش‌های میدانی و اظهارات تشکل‌های صنفی روایت دیگری دارند. روایتی از زنان سرپرست خانواری که با قطع اینترنت بازار فروش صنایع‌دستی‌شان را ازدست‌داده‌اند، میزبانانی که قبض گازشان سه برابر و درآمدشان یک‌چهارم شده و صدها بوم‌گردی که در آستانه ورشکستگی، قرارداد همکاری‌شان را تمدید نکرده‌اند. مدلی که زمانی نوید «توسعه از پایین» را می‌داد، حالا در میانه فشار اقتصادی، سخت‌گیری‌های اداری و رکود گردشگری، به آزمونی جدی برای سیاست‌گذاری توسعه پایدار در ایران بدل شده است.