«دیگه داره از سن مناسب ازدواجت می‌گذره، نمی‌خوای ازدواج کنی؟»، «اینقدر سخت‌گیر نباش، از معیارهات کوتاه بیا شوهرم می‌کنی». اینها جملات آشنایی برای اکثر دختران ایرانی، خصوصاً دهه‌شصتی‌ها، است. با وجود موفقیت دختران در تحصیل و شغل و ورود به عرصه اجتماعی همچنان فشار فرهنگی و اجتماعی ازدواج بر دوش دختران سنگینی می‌کند. ازدواج، معیار خوشبختی و سعادتمندی آنان به‌ شمار می‌رود و دستاورد بزرگی به حساب می‌آید؛ جایی که همچنان هویت دختران و زنان ذیل خانواده شکل می‌گیرد. به همین منظور مؤسسه فرهنگی هنری اندیشه و هنر فاخته با همکاری گروه خانواده انجمن جامعه‌شناسی ایران نشستی با موضوع فرهنگی و اجتماعی ازدواج دختران را با محوریت نقد کتاب «یکی‌شون خیلی خوبه» که شامل خاطراتی طنز از خواستگاری دختران است، برگزار کرد. در این برنامه «فهیمه نظری»؛ جامعه‌شناس، «فاطمه موسوی»؛ پژوهشگر حوزه زنان و خانواده، «منصوره رضایی»؛ مؤلف اثر و «فریده ملاعسگری»، جامعه‌‌شناس و مدیر مؤسسه و انتشارات اندیشه فاخته به تشریح خط سیر ازدواج زنان و تاریخ اجتماعی آن پرداختند.

«عبدالمحسن نور» معروف به بشاری از تجار بزرگ مروارید بود که ۱۲۴ سال پیش تصمیم گرفت مسجدی در روستای «ماشه» در جزیره کیش بسازد، فضایی ساده برای عبادت و نیایش در کنار سواحل خلیج‌فارس که پس از چندین‌بار مرمت، هربار به حال خود رها شده است.

«سهم‌آب‌داران شفیع‌آباد گفتند اگر می‌خواهی با ما حرف بزنی،‌ اول قنات را از نزدیک ببین.» «نینا امین‌زاده» هم ۳۵ متر از چاه پایین رفت تا به آب و قنات رسید. آن تجربه باعث شد سهم‌آب‌داران به او اعتماد کنند و نینا بداند وقتی از قنات حرف می‌‌زنند، منظور چیست! با ریختن دیوار بی‌اعتمادی، زنان شفیع‌آبادی عضو گروه گوجینو وارد فرایند احیای قنات‌هایشان شدند، در کنارش پته‌هایشان را دوختند‌، فیلم گرفتند و هزار کار دیگر! آنها بودند که شفیع‌آباد را جهانی کردند، هر چند اسم‌شان را هیچ مقام و مسئولی نیاورد. امین‌زاده، تسهیلگر پروژه‌های توان‌افزایی زنان که سابقه فعالیت در مناطق مختلف کشور را دارد،‌ از ۱۰ سال تلاش شفیع‌آبادی‌ها از یک روستای ناشناخته تا جهانی شدنشان می‌گوید. او در این گفت‌و‌گو چرایی انتخاب زنان برای پروژه‌های توان‌افزایی،‌ مشکلات پیش روی این پروژه‌ها و زنان و درنهایت چشم‌اندازش از آینده محیط‌زیست را شرح می‌دهد.

صنعت گردشگری در دهه‌های اخیر به یکی از بزرگ‌ترین و پویاترین بخش‌های اقتصاد جهانی بدل شده است. این صنعت سهم چشمگیری در ایجاد اشتغال، گردش سرمایه، حفاظت از میراث‌فرهنگی و طبیعی و تقویت ارتباط میان فرهنگ‌ها داشته و توانسته به عامل مهمی در پیوند میان ملت‌ها تبدیل شود. بااین‌حال، در سال‌های اخیر، گردشگری با چالش‌هایی اساسی روبه‌رو شده است؛ چالش‌هایی که حاصل رشد شتابان و کنترل‌نشده، فشارهای ناشی از جهانی‌شدن، تغییراقلیم، بحران‌های اجتماعی و تخریب زیست‌بوم‌هاست. این بحران‌ها بسیاری از دستاوردهای گذشته را زیر سؤال برده و آینده گردشگری را به مرحله‌ای از بازاندیشی مفهومی رسانده‌اند. در چنین شرایطی، به‌نظر می‌رسد دوران اتکای صرف بر «مدیریت پایداری» به پایان رسیده و زمان آن فرارسیده که از مرز توسعه پایدار عبور کنیم و به‌سوی «تحول پایدار» گام برداریم؛ تحولی که نه‌تنها در شیوه‌های مدیریت، بلکه در ساختارهای فکری، ارزشی و نهادی گردشگری تغییر ایجاد کند.

|پیام ما| انتشار خبر تخریب حوض مقابل تئاترشهر بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها داشت. موضوعی که درنهایت منجر به صدور دستور توقف پروژه از سوی میراث‌فرهنگی شد. دیروز مدیران شهری و مدیریت تئاترشهر تخریب این حوض را تکذیب کردند. این تکذیب خبر خوبی است، اما اتفاقی که در محدوده این اثر ثبت ملی در سال های اخیر افتاده است، بارها قلب شهروندان و علاقه‌مندان به تئاتر را به درد آورده و بخشی از هویت شهری پایتخت را متأثر کرده است.

از مرگ تدریجی تئاترشهر

|پیام ما| ایران در حال نهایی‌ کردن پرونده «کوچ» برای ارائه به یونسکو است. این پرونده با تأکید بر نقش و جایگاه زنان در پایداری فرهنگی و زیست‌محیطی در فرایند کوچ به‌عنوان یکی از عناصر محوری میراث‌فرهنگی ناملموس ارائه خواهد شد. ایده ثبت جهانی کوچ سال‌هاست که مطرح شده و هنوز به نتیجه مطلوب نرسیده است. مدیرکل دفتر ثبت آثار وزارت میراث‌فرهنگی اعلام کرده این پرونده در دستورکار قرار گرفته و به‌گفته رئیس مرکز مطالعات منطقه‌ای میراث‌فرهنگی ناملموس یونسکو، «کوچ» می‌تواند با مدیریت ایران به‌صورت یک پرونده چندملیتی ثبت جهانی شود. در اجلاس پیش‌ رو که در آذرماه برگزار خواهد شد، ایران پرونده ثبت جهانی آیینه‌کاری را ارائه کرده؛ باید دید پرونده کوچ که چند سالی است از سوی فعالان فرهنگی عشایری پیگیری می‌شود، برای سال آینده آماده خواهد شد یا همچنان در مسیر تکمیل باقی می‌ماند.