بایگانی مطالب برچسب: جنگ
کودکـــیِ آشفتـــــه در جنگ |پیـــام مـا
کودکی مدتی است که در گیرودار جنگ به فراموشی سپرده شده است. مدارس تعطیل است، والدین بیحوصلهاند و کودکان در دنیای پر ترس خود تنها ماندهاند. همین بهانهای برای برگزاری نشست «جنگ و کودک» شد. در این نشست از مقامات دولتی، مدیر مرجع ملی حقوق کودک، رئیس کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و معاونت آموزشوپرورش نیز دعوت شده بودند؛ اما هیچکدام نیامدند.
تحریم، جنگ و فرصتی برای صرفهجویی
انصاری: پروژههای محیطزیستی دولت چهاردهم با وجود جنگ متوقف نشد
معاون رئیسجمهوری و رئیس سازمان حفاظت محیطزیست گفت: پروژههای محیطزیستی دولت چهاردهم با وجود وقوع ۲ جنگ متوقف نشد.
تأکید وزیر میراث بر پیگیری جنایت میناب در مجامع بینالمللی
آیین گرامیداشت روز جهانی موزهها و هفته میراثفرهنگی با حضور وزیر میراثفرهنگی، رئیس شورای شهر تهران و جمعی از مدیران در باغموزه قصر برگزار شد.
فلاکـت عـــــــــام
دشواری پیگیـــــری خسارت جنگ
«از زیر آوار به دوستم زنگ زدم و گفتم خانه ما را زدند.» این جمله را یکی از حاضران گفت؛ زنی که سه روز بعد از شروع جنگ ۱۲ روزه، خانه ۶۰ساله خانوادهاش در خیابان «صابونچی» تهران تخریب شد و هنوز با شنیدن صدای رعدوبرق، به لحظه انفجار برمیگردد. چند صندلی آنطرفتر، زن دیگری از کودکی گفت که در روزهای جنگ «صبح بدون مادر از خواب بیدار شد» و از پدر کودکی ششساله که در سوگ همسرش، کمک هیچ روانشناسی را نمیپذیرد. نشست «دوران پساجنگ و خانواده ایرانی» در حالی برگزار شد که فعالان حقوق کودک و بازماندههای جنگ از اضطراب منتقلشده به کودکان، تجربه سوگ و خانههای تخریبشده سخن گفتند. همچنین از محلههایی یاد شد که بعد از وقوع جنگ، همسایهها بعد از سالها یکدیگر را پیدا کردند و شبکههای محلی جان دوبارهای گرفتند.
ماجرای معدن بوکسیت شاهوار و بحران بیجاشدگی زنان سرپرست خانوار در جنگ در شماره ۳۴۰۸ «پیام ما»
مرور تازهترین شماره روزنامه «پیام ما»
زخمهایی که خبر نمیشوند
| پیام ما | در خیابانهای تهران، اصفهان و کرمانشاه، صدای جنگنده هنوز در گوشها میپیچد. مادری که شبها از خواب میپرد و فرزندش را در آغوش میگیرد تا مطمئن شود زنده است، پیرمردی که نام شهیدان جنگ هشتساله را با نام شهیدان جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه در ذهنش به هم میآمیزد، نوجوانی که در فاصله یک سال یاد گرفته پناهگاه را از کلاس درس بهتر بشناسد. اینها چهرههای جامعهایاند که در فاصلهای کوتاه دو جنگ را پشت سر گذاشته و اکنون در سکوت آتشبسی شکننده، با زخمهایی نشسته است که خبرها از کنارش میگذرند. پرسش دیگر فقط درباره میدان نظامی نیست؛ پرسش این است که این جامعه فرسوده، عزادار و دوپاره، با چه سرمایهای از همدلی روزهای پیش رو را خواهد گذراند.
