| پیام ما | سال ۱۴۰۴ برای جامعه ایران، سالی کم‌سابقه از نظر شدت و هم‌زمانی بحران‌ها بود. سالی که با مجموعه‌ای از شوک‌های سیاسی، امنیتی، اقتصادی و ارتباطی همراه شد و لایه‌های مختلف زندگی مردم را تحت‌تأثیر قرار داد. از رخدادهای دی‌ماه گرفته تا جنگ‌های کوتاه‌مدت اما پرهزینه، از تخریب زیرساخت‌ها تا قطعی‌های طولانی‌مدت اینترنت، همه‌وهمه جامعه‌ای را شکل داده‌اند که اکنون بیش از هر زمان دیگری با مفهوم «تاب‌آوری» گره‌خورده است. در چنین شرایطی، تاب‌آوری اجتماعی نه یک مفهوم انتزاعی دانشگاهی، بلکه به یک ضرورت حیاتی برای بقا، بازسازی و تداوم زندگی روزمره تبدیل شده است. بااین‌حال، به نظر می‌رسد این موضوع، آن‌گونه که باید، در اولویت سیاست‌گذاری‌های کلان قرار نگرفته و همین مسئله می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای جامعه به همراه داشته باشد. اکنون، در میانه آتش‌بسی شکننده و چشم‌اندازی مبهم، پرسش اصلی این است: جامعه‌ای که از این همه بحران عبور کرده، تا چه اندازه توان ادامه‌دادن دارد؟

سومین دور از مذاکرات ایران و آمریکا پس از جنگ رمضان در سایه بی‌اعتمادی ایرانیان به این مذاکرات در پاکستان در سطح عالی‌ترین مقامات دو کشور آغاز شد. نخستین گزارش‌ها از پیشرفت گفت‌وگوها حکایت دارد.

حالا که چند روز از اعلام آتش‌بس دوهفته‌ای می‌گذرد، ردپای جنگ را روی هر چیزی می‌توان دید. جنگ به صحنه‌های تئاتر هم از همان روزهای نخست رسید و خیلی زود چراغ سالن‌ها را خاموش کرد. برنامه بسیاری از اجراها لغو شد و در سایت‌های فروش بلیت نمایش‌ها هم دیگر نشانه‌ای از اجراهای روی صحنه نبود. اما حالا انگار پس از اعلام آتش‌بس و بازگشت آرام‌آرام مردم به پایتخت، قرار است چراغ بعضی سالن‌های تئاتر هم روشن شود.

خلیج فارس، آزمایشگاه بزرگ تکامل، امروز با بحرانی روبرو است که ریشه‌های حیات زیستمندان در منطقه را هدف گرفته است. این حوضه آبی طی هزاران سال، چرخه‌های دشوار طبیعی را با موفقیت پشت سر گذاشته، اما باز هم درگیر جنگ شد و ناقوس مرگ در زیر آب به صدا درآمد. جنگ‌ها می‌آیند و می‌روند، اما آلودگی‌‌هایشان میراثی ماندگار از نابودی را به جای می‌گذارد. نشت‌های نفتی و آلاینده‌های شیمیایی از یک سو و در سوی دیگر آلودگی صوتی و امواج رادیویی نظامی، سیستم حیاتی مسیریابی پستانداران دریایی را مختل کرده و این پهنه را برای ساکنان زیر آب ناامن ساخته است.

| پیام ما | سال ۱۴۰۴ برای جامعه ایران، سالی کم‌سابقه از نظر شدت و هم‌زمانی بحران‌ها بود. سالی که با مجموعه‌ای از شوک‌های سیاسی، امنیتی، اقتصادی و ارتباطی همراه شد و لایه‌های مختلف زندگی مردم را تحت‌تأثیر قرار داد. از رخدادهای دی‌ماه گرفته تا جنگ‌های کوتاه‌مدت اما پرهزینه، از تخریب زیرساخت‌ها تا قطعی‌های طولانی‌مدت اینترنت، همه‌وهمه جامعه‌ای را شکل داده‌اند که اکنون بیش از هر زمان دیگری با مفهوم «تاب‌آوری» گره‌خورده است. در چنین شرایطی، تاب‌آوری اجتماعی نه یک مفهوم انتزاعی دانشگاهی، بلکه به یک ضرورت حیاتی برای بقا، بازسازی و تداوم زندگی روزمره تبدیل شده است. بااین‌حال، به نظر می‌رسد این موضوع، آن‌گونه که باید، در اولویت سیاست‌گذاری‌های کلان قرار نگرفته و همین مسئله می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای جامعه به همراه داشته باشد. اکنون، در میانه آتش‌بسی شکننده و چشم‌اندازی مبهم، پرسش اصلی این است: جامعه‌ای که از این همه بحران عبور کرده، تا چه اندازه توان ادامه‌دادن دارد؟