به بهانه انتخابات شورای شهر

مروری بر مسئولیت اجتماعی شرکت‌های حوزه انرژی در زمان جنگ

«نه به تبعیض»، «عدالت»، «نه به کار ناهم‌تراز» شعارهایی است که روی پلاکاردهایی که در دست کارمندان دانشگاه‌های مختلف قرار دارد، نوشته شده است. معترضانی که در سکوت و پرچم ایران به دست حق خود را مطالبه می‌کنند. سال‌هاست که اختلاف حقوق بین اعضای هیئت‌علمی و غیرهیئت‌علمی دانشگاه‌ها وجود دارد؛ اما به گفته خودشان هیچ‌وقت به این شدت نبوده است. طبق قانون هم‌ترازی یک کارمند اداری با مدرک و سال‌های کاری برابر با هیئت‌علمی، باید ۸۰ درصد او دستمزد بگیرد، اما این قانون اجرایی نشده و هرچه زمان گذشته است این تفاوت دستمزدی بیشتر و بیشتر شده است. حالا کارمندان اداری دانشگاه‌های سراسر کشور مصمم هستند تا زمانی که تغییری در شرایطشان به وجود نیامده و مطالبات خود را دریافت نکرده‌اند به اعتراض مسالمت‌آمیز خود که از ۱۵ فروردین‌ماه آغاز شده و در تمام دانشگاه‌ها در جریان است، ادامه دهند.

از استراتژی کلان ایران تا سلطه‌گری روایت

درحالی‌که هنوز بخش‌نامه افزایش مزد ۱۴۰۵ ابلاغ نشده، نشانه‌های یک بحران عمیق‌تر در بازار کار ایران به‌تدریج در حال آشکارشدن است؛ کارگران از بی‌ثباتی شغلی و معیشتی می‌گویند، کارفرمایان از ناتوانی در تأمین هزینه‌ها. در این شرایط، بنگاه‌های کوچک یکی‌یکی وارد مرحله‌ای شده‌اند که نه امکان توسعه دارند و نه حتی تضمینی برای ادامه فعالیت. کارشناسان اقتصادی هشدار می‌دهند آنچه امروز به‌صورت تعدیل‌های پراکنده دیده می‌شود، در صورت نبود مداخله مؤثر، می‌تواند به موجی فراگیر تبدیل شود؛ موجی که عبور آن از حاشیه بازار کار، به معنای رسیدن بحران به قلب اقتصاد خواهد بود.

زندگی پس از جنگ، عادی نیست. آن هم دو جنگی که شهروندان ایرانی به فاصله کوتاه تجربه کرده اند و هنوز هم در تعلیق آتش بسی قرار دارند که ممکن است پایدار نباشد. این روزها آن عده ای که طی حملات، خانه و زندگی یا عزیزی را ازدست داده اند، با شرایط روانی وخیمی دست وپنجه نرم می کنند و برای آنان که زیر بمباران بوده اند، هر صدای بلندی مانند صدای انفجار است و ترس، دوباره در جانشان می دود. تأثیرات دیگری مانند بیکاری و تعدیل کارگران یا ادامه دار بودن قطعی اینترنت که نه تنها زندگی روزمره بلکه معاش بسیاری را مختل کرده، از دیگر تبعات جنگ است که پیامدهای روانی بسیاری را در پی دارد. اما آیا باوجود این تبعات جنگ، بازگشت به زندگی عادی ممکن است؟ «پیام ما» در گفت وگو با «سید وحید شریعت»، رئیس انجمن علمی روان پزشکان ایران، این موضوع را بررسی می کند.

جنایت جنگی اصطلاحی حقوقی است که خروجی کنوانسیون‌های ۱۸۹۹- ۱۹۰۷ لاهه و ۱۹۴۹ ژنو به‌حساب می‌آید. جنایت جنگی به مجموعه اقداماتی که منجر به کشته‌شدن و آسیب غیرنظامیان و اسرای جنگی شود، می‌گویند. مفاد این کنوانسیون بیش و پیش از همه بر حقوق افراد غیرنظامی به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم تأکید دارد. اما روی دیگر جنگ که در دادگاه‌های بین‌المللی و گفتمان سران حکومت‌ها بررسی نمی‌شود زندگی شخصی مردمی است که قربانیان اصلی جنگ‌ها هستند. مردمی که نقشی در تصمیم‌گیری‌ها برای جنگ ندارند. اگرچه جنایت جنگی مصادیق مشخصی دارد، اما چه بسیار آسیب‌هایی که جنگ در زندگی مردم ایجاد کرده و در هیچ دادگاه و کنوانسیونی موردبررسی قرار نمی‌گیرد. در این گزارش پای صحبت تعدادی از هم‌وطنان در اقصی‌نقاط ایران نشستیم و یک سؤال را مطرح کردیم: جنگ در زندگی شخصی آن‌ها چه اثری برجای گذاشته که تبعاتش تا مدت‌ها باقی‌مانده و از آن به‌عنوان جنایت جنگی زندگی‌شان یاد می‌کنند؟