|پیام ما| دولت تمام هزینه‌های پاویون ایران در نمایشگاه گردشگری EMITT استانبول را پرداخت کرده تا ۱۰ شرکت خصوصی، ظرفیت‌های گردشگری ایران را معرفی کنند. اقدامی که به‌گفته مسئولان، «فرصتی طلایی برای رونق گردشگری» است، اما در شرایطی که گردشگری ایران زیر سایه سنگین جنگ و ناآرامی‌ها دچار رکودی جدی شده، این حضور خارجی بیش از آنکه سرمایه‌گذاری راهبردی باشد، شبیه نمایش پرهزینه‌ای است که احتمال بازدهی آن بسیار پایین -حتی نزدیک به صفر- است.

در روزهایی که خیابان، مدرسه، خانه و محل کار همگی تحت‌تأثیر بحران‌های پی‌درپی‌اند، تعطیلی مدارس هم یکی دیگر از نشانه‌های بی‌ثباتی در جامعه شده است. «ما نمی‌توانیم برنامه‌ریزی داشته باشیم.» این جمله‌ای است که هم معلم‌ها تکرارش می‌کنند و هم خانواده‌هایی که هر روز صبح منتظرند ببینند مدرسه تعطیل است یا نه. گفت‌وگو با چند معلم و مادر شاغل نشان می‌دهد اثر این تعطیلی‌ها فقط به آموزش محدود نمی‌شود؛ بلکه پای تجربه‌ای از زندگی در نگرانی، خستگی و نارضایتی دائمی در میان است.

|پیام ما| از سال ۱۳۸۲ که نخستین بار صحبت از ساخت بزرگراه قزوین-الموت-تنکابن به میان آمد، بارها مسئولان کمبود اعتبارش را بزرگ کردند و گفتند طرح ملی است اما بی‌پول! در همه این سال‌ها اما وقتی صحبت از تبعات منفی طرح، آسیب‌های محیط‌زیستی و تخریب‌های گسترده‌اش به میان آمد، نهادهای متولی در سکوت‌ ماندند. هنوز این پرسش از سازمان حفاظت محیط‌زیست با جدیت مطرح است که چطور گزارش ارزیابی طرح‌ها، آن‌هم طرحی به این بزرگی منتشر نمی‌شود و فعالان می‌گویند نمی‌دانند با چه گزارشی قرار است جنگل‌های هیرکانی بیش‌ازپیش برای ساخت جاده از جا کَنده شوند و جاده از کنار سرشاخه‌های رود سه‌هزار بگذرد؟ این جاده قرار است جمعیت بسیاری را به شمال روانه کند؛ شمالی که همین حالا با سیل مهاجران اقلیمی روبه‌روست و حالا در روزهایی که هیچ‌چیز در کشور عادی نیست و هنوز زخم اعتراضات و غم کشته‌شدگان گریبان مردم را رها نکرده، قرار است برای ادامه کار ۴۰ میلیارد تومان از محل مالیات شهرستان تنکابن برای سرعت‌بخشی به این پروژه اختصاص یابد و استاندار مازندران هم گفته اعتباری از محل مولدسازی برای تسریع در اجرای این طرح در نظر گرفته شود.

|پیام ما| پنج سد تأمین‌کننده آب تهران به «حجم مرده» رسیده‌اند؛ یعنی آبی که در مخازن باقی مانده، عملاً قابل‌ برداشت نیست و برای نخستین‌بار، بخش عمده آب مصرفی پایتخت از منابع زیرزمینی تأمین می‌شود که فشار بر آن، پاسخی جز فرونشست زمین و افت غیر قابل بازگشت تراز آبخوان‌ها ندارد. اکنون تهران در حال تجربه وضعیتی است که به‌گفته مقام‌های مسئول در حوزه آب، پایتخت را وارد مرحله «تنش آبی مطلق» کرده است.

افزایش چندبرابری قیمت سنسورهای پایش و نوارهای تست قند خون، دسترسی میلیون‌ها بیمار دیابتی به ابزارهای حیاتی کنترل بیماری را به خطر انداخته است. از سوی دیگر، قیمت استنت‌های قلبی نیز به چندین برابر قیمت خود رسیده‌اند. «اسدالله رجب»، رئیس انجمن دیابت، و «علیرضا چیذری»، رئیس انجمن صنفی تولید و توزیع تجهیزات پزشکی و دارویی، در گفت‌وگو با «پیام ما» تأکید می‌کنند ادامه این روند نه‌تنها سلامت بیماران را تهدید می‌کند، بلکه با ضعف پوشش بیمه‌ای و نوسانات ارزی، خدمات درمانی را به‌تدریج از دسترس خارج می‌سازد.

در زمان خاموشی اینترنت تنها دانشجویان نیستند که آسیب می‌بینند. استادان دانشگاه نیز با دانشجویان در یک قایق نشسته‌اند. استادانی که هم نگران عقب افتادن کار دانشجویان و روی زمین ماندن پروژه‌هایشان هستند و هم اعتباری را که خود سال‌ها در کارهای بین‌المللی جمع کرده‌اند، در معرض خطر می‌بینند. همه کارهای پژوهشی و همکاری‌های بین‌المللی در این مدت، درست مانند اینترنت خاموش شده‌اند. شاید با برگشت اینترنت بتوان بخشی از کارهای عقب‌افتاده را جبران کرد، اما بنا به گفته استادان دانشگاه شاید هیچ‌وقت نتوان اعتماد ازدست‌رفته به توان پژوهشی ایران را به حالت قبل بازگرداند.

خبر را که خواندم، بلافاصله شماره‌اش را در لیست مخاطبینم جست‌وجو کردم. در دل خداخدا می‌کردم جواب دهد. با صدایی گرفته و پربغض گفت: «سمیه‌جون دیدی چی شد؟! تمام مغازه‌ها سوختند.» اولین پرسشم نه درباره‌ مغازه‌ها، بلکه درباره‌ «ایلیا» و «کیان» است؛ پسران ۲۵ و ۲۰ ساله‌اش. می‌گوید: «خدا رحم‌مان کرده است، بچه‌ها زنده‌اند. آسیبی ندیده‌اند. حادثه تلفات جانی نداشت. ولی سمیه‌جون چهارپنج میلیاردمون رفت… .» بغضش ترکید و همان صدای گرفته‌ زیر و بی‌رمق، کامل قطع شد. اتفاقات اخیر، پرپر شدن هزاران تن از جوانان و هموطنان آزاده‌ام، سوگواری مادران جان‌سوخته، قلب‌هایمان را شرحه‌شرحه کرده، گویی در مواجهه با هر خبر تلخ می‌توانیم دریادریا اشک بریزیم. بغضم شکسته شد. چند ثانیه‌ای فقط سکوت‌ بود.