بایگانی مطالب : جامعه
هویت و طبیعت قربانی سیاست
«ناصر فکوهی» بیتوجهی به میراثفرهنگی را نهفقط غفلت، بلکه نشانهای از بحران هویتی در مدیریت و جامعه ایران میداند. او میگوید تخریب بافتهای تاریخی و نابودی محیطزیست، تنها ازبینبردن چند دیوار و درخت نیست، بلکه مرگ تدریجی تاریخ و هویت این سرزمین است؛ مرگی که با سوءمدیریت، انزوا از جهان و بیاعتنایی به منافع ملی شتاب میگیرد و میتواند در کمتر از یک دهه، زندگی را در نیمی از ایران ناممکن کند. گفتوگوی «پیام ما» را با فکوهی، انسانشناس، میخوانید:
بازدید مدیران رسانهای از صنعت پتروشیمی ایران در عسلویه
در جنوبیترین نقطه بوشهر، جایی که آسمان و شعلههای پتروشیمی در افق به هم میرسند، عسلویه میزبان جمعی از مدیران رسانهای کشور بود؛ سفری برای دیدن از نزدیک قلب تپنده صنعت پتروشیمی ایران و گفتوگو درباره مسیر آینده این صنعت در هلدینگ خلیج فارس.
کشکول خودیاری در جابلقا
رونمایی کتاب «راهنمای رستگاری در جابلقا»
قدمزدن در میان نغمهها
در روزهای هشتم و نهم آبانماه و در نخستین رویداد «موزیکتک»، موزه هنرهای معاصر تهران به صحنهای برای تجربه موسیقی در فضا بدل شد؛ جایی که مخاطب نهفقط شنونده، بلکه بخشی از اجرای دوروزه بود. بهگونهایکه ترکیب موسیقی، پرفورمنس و ویدئوآرت، توانست مرز میان هنر شنیداری و دیداری را از میان ببرد.
تکرار نسلکشی در سودان
«دارفور» در غرب سودان پس از ۲۲ سال از نسلکشی ۲۰۰۳ دوباره شاهد یک جنایت جنگی از سوی نیروهای واکنش سریع این کشور علیه غیر نظامیان است. بهگفته کمیساریای عالی سازمان ملل، گزارشهایی از وقوع اعدامها و کشتارهای دستهجمعی، تجاوز به زنان و حمله به بیمارستانها و مراکز خیریه و امدادی دریافت شده است. این درحالیاست که جنگ کنونی از سال ۲۰۲۳ بین رهبران شورای انتقال این کشور آغاز شده است.
هزارسال پایداری در باغستان قزوین
|پیام ما| ایران تاکنون شش نظام کشاورزی خود را در این فهرست ثبت کرده است؛ نظام کشاورزی مبتنیبر قنات کاشان (۲۰۱۴)، نظام سنتی کشت زعفران مبتنیبر قنات گناباد و نظام تولید انگور و فرآوردههای آن در دره جوزان ملایر (۲۰۱۸)، باغهای دیم انجیر استهبان فارس، نظام سنتی کشت گردوی تویسرکان و باغستان سنتی قزوین (۲۰۲۳).
دلایل عدم اتحاد معلولان
عدالت در حاشیه شهرت
اتهام علیه یک سلبریتی بار دیگر پرسش قدیمی درباره مرز میان «شهرت» و «مسئولیت اجتماعی» را زنده کرد. «مرتضی قلیچ»، جامعهشناس، به «پیام ما» میگوید: «در جامعهای هیجانزده که چهرههای مشهور میتوانند الگوهای اخلاقی و فرهنگی باشند، هر حادثهای با مرکزیت یک سلبریتی میتواند افکار عمومی را دوپاره کند و بهسرعت یک دوقطبی بسازد.» به تعبیر جامعهشناسان دیگر در چنین جامعهای سازوکار قدرت در «فرهنگ شهرت» آشکار میشود؛ جایی که رسانهها و هواداران، گاه بهجای جستوجوی حقیقت، به بازتولید چرخهای از ستایش، انکار و سرزنش قربانی میپردازند.
سودای رفتن، رنج ماندن
«هنوز نرفتی؟»، «پس کی میری؟». اینها دیگر سؤالات سادهای نیستند؛ به تکیهکلام نسلی تبدیل شدهاند که در وطن خود احساس غربت میکند. شهریور و مهر، که زمانی فصل بازگشت و شروع دوباره بود، حالا به فصل تلخ رفتنها و تحریمهای بینالمللی و فروپاشی اقتصادی، رؤیای رفتن را برای عده زیادی به تعویق انداخته یا ناممکن کرده است. این وضعیت، یک گروه اجتماعی جدید و بزرگ را به وجود آورده است: جمعیتی که نه میتوانند بمانند و نه توان رفتن دارند؛ گروهی که در سالن انتظار ترمینال بزرگی بهنام ایران، معطل و سرگردان ماندهاند.
پرونده پرحاشیه بازنگری حریم باغ فین کاشان
ماجرای حریم باغ تاریخی فین کاشان، یکی از شناختهشدهترین باغهای ایرانی در فهرست میراث جهانی یونسکو، بار دیگر به صدر خبرها بازگشته است. پس از افشای نامهای از سوی شهرداری کاشان خطاب به وزیر میراثفرهنگی با درخواست بازنگری در حریم این باغ تاریخی، فعالان میراثفرهنگی نسبت به خطر کوچکشدن حریم ملی هشدار دادهاند. در مقابل، مقام مسئول وزارت میراثفرهنگی صراحتاً هرگونه تغییر را رد کرده و تأکید دارد هیچ اصلاحی در محدوده قانونی این باغ انجام نشده است. این وضعیت، تصویری پیچیده از یکی از حساسترین پروندههای میراثی کشور را پیش چشم کارشناسان قرار داده است؛ پروندهای که در قلب آن، مفهومی بنیادین از حفاظت و توسعه شهری نهفته است و سؤالی که باز هم مطرح میشود: آیا میتوان حریم آثار تاریخی را برای اجرای پروژههای شهری تغییر داد؟
