معلولیت در سینمای ایران، در چند فیلم و شخصیت، ماندگارتر از دیگر نمونه‌ها بازتاب پیدا کرده است. از غلامرضای «مادر» ساخته «علی حاتمی»، با بازی «اکبر عبدی»، که بیش از آنکه نمادی از ناتوانی باشد، تجسم معصومیت است، تا «سالک» ویلچرنشین در «اجاره‌نشین‌ها»ی «داریوش مهرجویی» و دختر خانه‌نشین «اینجا بدون من» ساخته «بهرام توکلی»، با بازی «نگار جواهریان»، سینمای ایران شخصیت‌های متفاوتی را پیش روی مخاطب گذاشته است. در این فیلم‌ها، معلولیت گاه هسته مرکزی فیلم است و گاه عنصری در شکل‌گیری رابطه شخصیت با خانواده و اطرافیان. بااین‌حال، حضور افراد دارای معلولیت در سینما و فرصت فیلم‌سازی برای آنها همچنان محدود است. جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز، که هفتمین دوره آن امسال در حال برگزاری است، تلاش دارد بخشی از این فاصله و محدودیت را جبران کند. جشنواره در دو مسیر به معلولیت می‌پردازد؛ آثاری که فیلم‌سازان دارای معلولیت ساخته‌اند و آثاری که موضوعشان با زندگی و تجربه افراد دارای معلولیت مرتبط است. «بابک نوری»، دبیر اجرایی این دوره از جشنواره، در گفت‌وگو با پیام ما درباره این جشنواره و تلاش برای تغییر نگاه به معلولیت در سینما می‌گوید.

همزمان با روز ملی سینما، نشست داوری هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز با حضور داوران پیشکسوت سینمایی، جمعی از هنرمندان، اصحاب رسانه و مدیران جشنواره برگزار شد و آثار راه‌یافته به بخش‌ مسابقه ، برای انتخاب برگزیدگان مورد ارزیابی نهایی قرار گرفتند.

هشتادوسومین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز با موفقیت چشمگیر سینمای ایران به کار خود پایان داد. در اختتامیه این رویداد معتبر، لاله مرزبان موفق شد جایزه بهترین بازیگر زن بخش «افق‌ها» (Orizzonti) را برای بازی در فیلم «Falling House» از آن خود کند. این جایزه، افتخاری تازه برای بازیگری است که پیش از این با نقش‌آفرینی در «نگهبان شب» مورد توجه منتقدان قرار گرفته بود.