در سال‌های اخیر، موضوع سلامت روان زنان بیش از گذشته در کانون توجه قرار گرفته است؛ اما در پس این توجه ظاهری، هنوز واقعیت‌های پنهان بسیاری وجود دارد. فشارهای فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی، انتظارات بی‌پایان از زنان، نقش‌های چندگانه خانوادگی و کاری و نگاه‌های قضاوت‌گرانه جامعه، همه‌وهمه روان زنان را به سکوتی فرساینده واداشته است. نازنین اصغری، دکترای روان‌شناسی سلامت و روان‌درمانگر، در گفت‌وگو با «پیام ما» از دلایل این فشارها، چالش‌های نادیده گرفته‌شده و ضرورت بازتعریف نقش زنان در جامعه سخن می‌گوید.

موضوع انجام آزمایش‌های غربال‌گری و حذف اجبار دولت برای انجام آن توسط مادران باردار، هرچند ظاهراً مسئله‌ای اجتماعی است، اما فشار روانی زیادی به زنان و بار مالی قابل‌توجهی به خانواده‌ها وارد می‌کند. بااین‌حال، بیشترین آسیب متوجه کودکانی است که با نقص‌های مادرزادی متولد می‌شوند و قرار است سال‌های زندگی خود را با این مشکلات سپری کنند. هم‌زمان، گرانی و دسترسی محدود به داروهای ضروری و مکمل‌های دوران بارداری، احتمال ابتلای نوزاد تازه‌متولدشده به بیماری‌هایی مانند اوتیسم را افزایش داده است؛ بیماری‌هایی که تنها از طریق پیشگیری، به‌ویژه با تغذیه و سلامت مادر، تا حدی قابل‌کنترل هستند و حتی با سونوگرافی و آزمایش‌های معمول قابل‌تشخیص نیستند.

 از رحم مادر تا نخستین نفس نوزاد، سلامت نسل آینده به زمین و هوایی که در آن زندگی می‌کنیم گره‌خورده است. آلودگی‌ها، تخریب محیط‌زیست و بحران انرژی، زنگ خطری برای جان زنان، مردان و کودکان است و آینده را در معرض تهدید قرار داده است. برای بررسی تحولات حوزه محیط‌زیست و زنان، به سراغ ناهید خداکرمی، رئیس انجمن علمی مامایی ایران و عضو سابق شورای شهر تهران، رفتیم.  خداکرمی معتقد است بحران‌های محیط‌زیستی مانند کمبود آب، آلودگی هوا و توسعه ناپایدار بیشترین آسیب را به زنان وارد می‌کند و حضور جدی‌تر آنان در نهادهای تصمیم‌گیر، می‌تواند سیاست‌هایی آینده‌نگر و خانواده‌محور را رقم بزند.