خلیج‌فارس، به‌عنوان قلب تپنده اقتصاد دریا محور ایران، فرصت‌های بی‌نظیری برای سرمایه‌گذاری و رشد در اختیار کیش قرار می‌دهد. سید معین هاشمی، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری و توسعه کیش در مصاحبه با روزنامه «پیام ما» به ظرفیت‌های اقتصادی خلیج‌فارس و نقش کلیدی این شرکت در ایجاد توسعه پایدار در جزیره کیش پرداخته است. هاشمی در این گفتگو به معرفی برنامه‌ها و رویکردهای کلیدی شرکت سرمایه‌گذاری و توسعه کیش در سال جاری، از جمله ایجاد فضای کاری نوآورانه و پروژه «پیشخوان VIP سرمایه‌گذاری» پرداخته و بر اهمیت تبدیل سرمایه‌های راکد به سرمایه‌های مولد تأکید می‌کند. علاوه بر این، او پیامی ویژه برای هم‌میهنان و ساکنان کیش در روز ملی خلیج‌فارس دارد که نشان‌دهنده همبستگی و فرهنگ غنی ایرانیان است. این مصاحبه، چشم‌اندازی روشن از تلاش‌های مستمر شرکت سرمایه‌گذاری و توسعه کیش برای بهره‌برداری بهینه از ظرفیت‌ها و توسعه پایدار جزیره کیش ارائه می‌دهد.

در میانه روایت خسارات مستقیم و قابل‌مشاهده جنگ چهل‌روزه، تمرکز اغلب گزارش خسارت‌ها بر صنایع زیرساخت؛ از توقف خطوط تولید فولاد تا خسارت گسترده به صنایع پتروشیمی و اثر آن بر چرخه تأمین انرژی و ارزآوری بوده است. دو مؤلفه‌ای که بی‌تردید ستون‌های اصلی اقتصاد ایران به شمار می‌روند. اما آنچه کمتر دیده شده، لایه‌ای پنهان‌تر و درعین‌حال حیاتی از این بحران است؛ لایه‌ای که نه در مخازن نفت و نه در کوره‌های فولاد، بلکه در قفسه‌های فروشگاه‌ها و سفره خانوار خود را نشان می‌دهد: زنجیره تأمین مواد اولیه بسته‌بندی مواد غذایی.

شمال همیشه با آب تعریف شده است. با باران‌های ریز و بی‌وقفه، با رودخانه‌هایی که از دل جنگل می‌گذرند و با ساحلی که انگار مرز ندارد. همین ویژگی زیبا، یک روی دیگر هم دارد. در شمال، هر چیزی که رها شود، همان‌جا نمی‌ماند. زباله در این اقلیم، ثابت نیست و حرکت می‌کند. گاهی در آب حل می‌شود و گاهی به شکل شناور وارد رودخانه می‌شود و آرام‌آرام خودش را به دریا می‌رساند. مسئله اینجاست که ما هنوز با زباله مثل یک جسم ساکن رفتار می‌کنیم. چیزی که جمع می‌شود، دفن می‌شود یا سوزانده می‌شود؛ اما در شمال، این منطق خیلی زود از کار می‌افتد. باران، شیب زمین و شبکه رودخانه‌ای، همه چیز را به یک سیستم انتقال تبدیل می‌کنند. نتیجه هم روشن است. ضعف در مدیریت در هر شهر یا دهستان، فقط در همان نقطه نمی‌ماند و به مناطق هم‌جوار نیز تسری می‌یابد. در همین حال، شهرهای ساحلی دنیا مسیر دیگری رفته‌اند. از کناره‌های دریای مدیترانه تا اطراف دریاچه ژنو، نگاه به زباله از «جمع‌آوری بعد از تولید» به «کنترل قبل از پخش» تغییر کرده است. هر چند این تغییر ساده به نظر می‌رسد، اما پشت آن یک بازطراحی کامل در فناوری و مدیریت قرار دارد.

برای نخستین‌بار در تاریخ معاصر، نرخ رشد تولید «انرژی‌های تجدیدپذیر» از میزان افزایش تقاضای جهانی برق فراتر رفت. بر اساس تحلیل جدید اندیشکده «اِمبِر» (Ember)، در سال ۲۰۲۵ میلادی، جهان با رشد خیره‌کننده ۸۸۷ تراوات‌ساعتی در تولید برق پاک، عملاً دوران وابستگی مطلق به سوخت‌های فسیلی را به چالش کشیده و سهم انرژی‌های پاک را به بیش از یک‌سوم سبد انرژی جهان رسانده است.

در سال‌های اخیر، بحث تنوع‌بخشی به منابع انرژی و توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در ایران، از یک انتخاب به یک ضرورت جدی تبدیل شده است؛ ضرورتی که در یک سال گذشته و در سایه دو جنگ و پیامدهای آن، بیش از همیشه خود را نشان داده است. بااین‌حال، سبد انرژی کشور هنوز از توازن فاصله دارد و در این میان، انرژی بادی با وجود ظرفیت‌های قابل‌توجه، سهمی بسیار محدودی را به خود اختصاص داده است. «کامبیز شجاعی»، مدیرعامل شرکت «صبانیروطوس»، معتقد است نبود نگاه توسعه‌محور و تداوم چالش‌های مالی و مدیریتی، از مهم‌ترین دلایل این عقب‌ماندگی است.

با وجود ادعاهای اخیر در فضای مجازی مبنی بر تأثیر منفی رادارهای نظامی بر بارش‌های ایران، متخصصان تأکید می‌کنند که هیچ مبنای علمی برای این نظریه وجود ندارد. دکتر حسین فرجامی از پژوهشگاه ملی اقیانوس‌شناسی، توضیحات علمی جامعی در خصوص فرآیندهای تشکیل بارش، عملکرد رادارها و عوامل اصلی مؤثر بر بارش در ایران ارائه داده و این ادعاها را رد کرده است.

دنیای امروز تبدیل به جهانی ناپایدار شده است. ما در حال زیستن در دنیایی هستیم که مرز بین صلح و منازعه، ثبات و بحران، بیش از هر زمان دیگری لغزنده شده است. در این فضا سخن‌گفتن از پایداری و عمل به این سخن بیش از هر زمان دیگر به‌دقت و تهور نیاز دارد. دقتی از جنس شناخت ریسک‌های ESG برای صنایع که هر کدام برای جامعه حیاتی هستند و تهوری از جنس شنا در دریای مواجی که یک حرکت نادرست، اگر صنعت را به قعر خود نکشد ممکن است سال‌ها به پس بکشد. برای افسران پایداری؛ پایداری صرفاً معطوف به ارائه یک گزارش سالانه شیک برای جلب رضایت سرمایه‌گذاران نیست؛ بلکه در شرایط جنگ و بحران‌های ژئوپلیتیک و اجتماعی، به معنای «توانایی سیستم برای بقا، انطباق و تداوم خدمت» بازتعریف می‌شود. در این نوشتار، ماهیت سیاست‌ها و استراتژی‌های پایداری در شرکت‌ها در شرایط بحران‌های حاد، با تمرکز بر صنایع زیرساختی و انرژی بررسی شده است.

| پیام ما | درحالی‌که جهان به استقبال ۲۲ آوریل ۲۰۲۶ می‌رود، گزارش‌های جدید علمی از وضعیتی بی‌سابقه در تراز انرژی سیاره پرده برمی‌دارند. زمین امروز بیش از آنکه گرما دفع کند، انرژی جذب می‌کند و این «عدم تعادل»، زنگ خطر را برای تمدن بشری به صدا درآورده است. شعار امسال روز زمین (که در ایران به زمین پاک شهرت دارد) یعنی «قدرت ما، سیاره ما»، فراتر از یک فراخوان نمادین، بر دو رکن اساسی تأکید دارد: دگرگونی بنیادین در زیرساخت‌های انرژی و بازپس‌گیری قدرت تصمیم‌گیری توسط جوامع محلی. این گزارش تحلیلی به بررسی ابعاد فنی این بحران و راهکارهای نوآورانه‌ای می‌پردازد که در سال جاری میلادی، امیدها را برای نجات زیست‌کره زنده نگاه‌داشته است.