چراغ‌های سالن‌های تئاتر هنوز روشن‌اند، اما خیابان‌ها خاموش‌تر از همیشه. نوفل‌لوشاتو، خیابانی که تا همین چند وقت پیش، عصرها با صدای همهمه تماشاگران تئاتر، بوی قهوه کافه‌ها و صف‌های کوتاهِ گیشه‌ها زنده بودند، حالا سکوتی را که ناآشنا نیست، به دوش می‌کشند. سکوتی که بعد از جنگ دوازده‌روزه هم این خیابان‌ را که مرکز فرهنگی پایتخت است، پر کرده بود. در پیاده‌روها فقط رهگذران معدودی عبور می‌کنند و خیابان‌ها نیمه‌خالی از عابران پیاده است. در این یک ماه اخیر و به‌دنبال ناآرامی‌های اجتماعی، مراکز فرهنگی پایتخت به‌شکلی خاموش شده‌اند؛ مثل هربار دیگر که اولین ترکش‌هایش فعالیت‌های فرهنگی را نشانه می‌گیرد. گویی فرهنگ هم، مثل شهر، وارد دوره‌ای از نفس‌های کوتاه و احتیاط‌آمیز شده است.

ژاپن بعد از نزدیک به سه قرن انزوا از اوایل قرن ۱۷میلادی تا اواخر قرن ۱۹ در دوران میجی، درهای خود را به روی تجارت غربی گشود. تمدن و فرهنگ غربی هم به‌دنبال این گشایش، راه خود را به فضای بسته و تکراری فرهنگ ژاپن که در این مدت هیچ تبادلی با دنیای بیرون برقرار نکرده بود، پیدا کرد. این ورود ناگهانی مدرنیته غربی به ژاپن، منجر به بحران هویت در بین ژاپنی‌ها شد؛ افرادی که می‌خواستند ژاپن کاملاً غربی شود و دیگرانی که قائل به حفظ روح ژاپنی بودند. در این کشمکش ادبیات نمایشی و تئاتر ژاپنی نیز دچار تغییر و تحول شد و این تفاوت‌ها در قالب تئاتر و ادبیات بازتاب یافت. این دغدغه‌ها به زبانی مردمی‌تر از سیاست بیان می‌شد. در نشست تخصصی «روایت تئاتر مدرن ژاپن از سنت تا واقع‌گرایی» که در پژوهشکده هنر برگزار شد، روند این تغییرات در تئاتر ژاپن مورد بررسی قرار گرفت.

درباره نمایش «من» ساخته «مصطفی هرآئینی»

نگاهی به نمایش «عزادار» و گفت‌وگو با کارگردان اثر

در سکوت دست‌اندرکاران گردشگری و رسانه‌ها اتفاق افتاد

وزن این سخن که هنرهای نمایشی یکی از کارکردهای مهم هنری برای کاهش آلام و آسیب‌های اجتماعی به‌ویژه در عرصهٔ خانواده است، مشخص نیست. اما اگر این‌طور نبود تاکنون به این اندازه تئاترهای با مضامین اجتماعی، روانشناسی و فلسفی مورد اهمیت قرار نمی‌گرفت و بی‌شک یکی از حلقه‌های مفقوده در حوزهٔ تعالی نظام خانواده هنر نمایش و تئاتر است؛ تئاتری که بتواند با پرداختن به مشکلاتی که نظام خانوادهٔ امروز با آن روبه‌رو است، به ارائه راهکار بپردازد. باوجود مشکلات و کاستی‌هایی که در حوزهٔ هنرهای نمایشی در شهرستان‌ها وجود دارد، هنوز نمایش‌هایی خوب و استاندارد که به مضامین اجتماعی، روانشناسی و حوزهٔ خانواده بپردازد در شهرستان‌ها اجرا می‌شود که یکی از این کارها نمایش «دوم‌شخص مفرد» است که قرار است به نویسندگی و کارگردانی «امید نیاز» در اصفهان روی صحنه رود. نمایشی که به تبعات ناگوار تربیت کودک در یک خانوادهٔ نابسامان می‌پردازد. گفت‌وگویی با کارگردان این نمایش انجام داده‌ایم که مشروح آن به شرح ذیل است.