پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران | کوه «نقاره‌کوب» بیجار را دریابیم

محمد حیدرنیا

کوه «نقاره‌کوب» بیجار را دریابیم

27 دی 1402، 20:04

«بیجار گروس» شهری است دیرپای در میان کوه‌ها که روزگاری چشمه‌ها، رودخانه‌ها، کاریزها، باغ‌ها و کوچه‌باغ‌هایی زیبا داشت. در دهه‌های گذشته در نبود گردانندگان شایسته، کاردان و دلسوز دولتی و هازمانی (اجتماعی)، همهٔ آنها خشکیدند و از میان رفتند و ساختمان‌هایی بی‌ریخت و نازیبا جایگزین شد. شهری سرد، بی‌جان و به‌دور از هر چشم‌انداز دلنواز. خوشبختانه مردم این دیار به خود آمده‌، از چنبر چیرگی ناآگاهی رهایی یافته، دیگر نامهربانی با زیستگاه و تباهی آن‌را بر نمی‌تابند. در چارچوب گروه‌های کوهنورد، ورزشکار و دوستداران زیست‌بوم (NGO‌ها) در پی آنند که این دایه و مادر را بپایند و کژی‌ها را بزدایند. مردمان این دیار از دیرباز به بافت فرش‌هایی زیبا و هنری آوازه داشته‌اند. بدان‌گونه که فرش آهنین بیجار در سراسر اروپا، آمریکا و بسیاری از کشورها شناخته شده است و آرایه بخش بسیاری از گنجینه‌هاست. چه به‌شُگون و خجسته است که می‌خواهند موزه این هنر ارزشمند و بهایی را، هرچند دیرهنگام، در این شهر برپا دارند .

مردمان این دیار از دیرباز به بافت فرش‌هایی زیبا و هنری آوازه داشته‌اند. بدان‌گونه که فرش آهنین بیجار در سراسر اروپا، آمریکا و بسیاری از کشورها شناخته شده است و آرایه بخش بسیاری از گنجینه‌هاست

کنون که بناست چنین گنجینه‌ای ساخته شود، شایسته‌تر آن است با دیدی بزرگ و بینشی هنرورزانه، سازه‌ای گرانبها، زیبا و چشم‌نواز در جایی از شهر ساخته شود که نمادی زیبنده و برازنده مردمان این شهرِ بی‌بهره و ستمدیده شود، بدون آنکه چشم‌اندازهای زاستاری آن همچون کوه‌ها، باغها و کشتزارها، آسیب بینند. جانمایی چنین سازه‌ای نیازمند کارشناسانی است کارآزموده، هنرشناس و جهاندیده و سازه آن نیز به مهرازانی (معمارانی) زبردست و هنرمند . از این روست که از استاندار کردستان، فرماندار و نماینده مردم بیجار و همه دست‌‌اندرکاران این برنامه درخواست می‌شود به ندا، آهنگ و خواست باشندگان این شهر و بزرگانش گوش فرا دارند و از ویرانی، زیان رساندن و زخمی کردن کوه گران‌سنگ، سربلند و استوار «نقاره‌کوب» که تندبادهای سهمگین هزاره‌ها را به ریشخند گرفته، تاب آورده، ولی سر خم نکرده، جلوگیری کنند.باشد که آیندگان از شما به نیکی یاد کنند. چُنین باد.
چندی پیش نیز جمعی از فعالان مدنی، شهروندان و دوستداران طبیعت درباره تخریب کوهستان «نقاره کوب» به بهانه ساخت یک موزه فرش هشدار دادند. در نامه‌ای که از سوی این فعالان نوشته شده آمده بود: «یک سال تمام از گزارش مجازی و مصوّرِ تحدید،تصرف و تخریب طبیعت بکر و صخره های زیبای بخشی از مراتع ملی دامنەی جنوبِ شرقیِ کوه نقاره کوب مشرف بر میدان محمود آبادِ شهر بیجار گذشت.آن گزارش در فضای مجازی آن روزها،تحت عنوان طنز گونه « اولین کارگاه و نمایشگاه دائمیِ کوه خواری» به تولیَت دولت،به صورت عکس نوشته تمامی مراکز و مقامات مرتبط دولتی و قضایی را جهت اطلاع و طلب استمداد و ممانعت از این خبط و خطا، مخاطب خود ساخته بود، و چندی نیز ادامه کار متوقف شد.

اکنون آثار آن تصرف و تخریب خسارت بار،مردمان را آیینەی دق و چشم انداز زیبای شهر را زخمی ناسور شده است،چنانکه هرگز بهبودی نخواهد یافت.»
آنها در این نامه همچنین افزودند: «متأسفانه مدتی است مجدداً کارِ عَبَثِ تخریب و تسطیح و دیوار و نرده و حفاظ دوباره آن عرصه سنگلاخی و صخره‌ای،که شائبه ای جز اصرار و ابرام بر تحمیلِ تصرّف و تملیکِ پر مسئله این مرتع ملی بر آن مترتب نیست، ادامه یافته است. کنون مردمان در این تعدّی، یا به عبارتی نامأنوس تسطیح پروژەای بی نام و نشان و جانمایی پر ابهام که عنوان موزە فرش بیجار بر آن نهاده شده است.حیران و انگشت به دهان ماندەاند،که این چه حُکم و حکایت است!مگر این شهر جزیره است و قحط زمین،که با وجود دەها ابنیه و اماکن بِلا استفادەی دولتی،پیکور به جان طبیعت خدا این آیت و عطیه الهی انداخته‌اند،و این چشم انداز روح نواز مردمان را زیر و زبر کرده‌اند!»

آنها اضافه کردند: «در خاتمه، دوباره طلب استمداد و التجا می‌رود از تمامی مقامات دولتی،قضایی و حکومتی بیجار گروس و استان و استاندار به عنوان عالی ترین مقام دولت ، دادستان ارجمند به عنوان مدعی العموم، فرماندار و معاونان و دیگر مسئولان گرامی ادارات، امام جمعه شهر، نماینده ی کنونی و ادوار مجلس ،فرمانداران ادوار و اسبق با ورود به این موضوع، اقدامات مقتضی و مؤثر خود را در این باره دریغ کنند. همچنین خاضعانه از افکار عمومی، فعالان مدنی و محیط زیست، دوست‌داران و حافظان طبیعت، صاحبان رسانه و گروه ها و کانال های مجازی و تمامی اعضای محترم آنان، به ویژه همشهریان فرهیخته و دلسوز، فرهنگیان، دانشجویان و صاحبان صلاحیت تا بلکه فارغ از آفتِ ملاحظه و محافظه کاری های معمول و مذموم، صرفاً در قامت یک شهروند مسئول، با ایفای نقش سازنده خود از هر گونه اقدام مدنی و مؤثر دریغ نکنند.»

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

محیط زیست