بحران آلایندگی؛ وقتی نیروگاه تبریز نفس شهر را می‌گیرد

در نشست اخیر «کارگروه سلامت‌محور خانه توسعه آذربایجان»، وضعیت آلایندگی نیروگاه حرارتی تبریز مورد بحث و بررسی قرار گرفت. کارشناسان حاضر در این جلسه، با انتقاد از راندمان پایین (کمتر از ۲۰ درصد) این مجموعه، نسبت به عوارض ناشی از سوخت‌های غیراستاندارد در آن هشدار دادند. بر اساس داده‌های ارائه‌شده، میزان سولفور در سوخت مازوت مصرفی گاهی به ۶ درصد می‌رسد که این رقم فراتر از استانداردهای پذیرفته‌شده محیط‌زیستی است.

نقدی بر برنامه‌های توسعه؛ تضعیف الزامات زیست‌محیطی

یکی از محورهای اصلی این نشست، مقایسه برنامه‌های توسعه کشور بود. به گفته کارشناسان، در حالی که در برنامه توسعه ششم به مباحث محیط زیستی نگاه ویژه‌ای شده بود، در برنامه هفتم توسعه توجه به این مقوله‌ها کاهش یافته است. این امر دست دستگاه‌های اجرایی استانی را برای اقدامات اثرگذار در کاهش آلودگی هوا بسته و باعث شده است نیروگاه تبریز در مقایسه با کلان‌شهرهای دیگر، در اولویت‌های مدیریت سوخت قرار نگیرد.

راهکارهای فنی: از بازتوانی تا سوخت جایگزین

مهستی علیزاده، رئیس مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی بر سلامت دانشگاه علوم پزشکی تبریز، ضمن تأکید بر نقش پزشکان در آموزش شهروندی گفت:

«مداخلات اجتماعی برای مقابله با آلودگی هوا باید از طریق کمپین‌های تخصصی و کارشناسی صورت گیرد تا ضمن ارتقای فرهنگ عمومی، از ایجاد ترس و وحشت بی‌مورد در جامعه جلوگیری شود.»

وی بر ضرورت جایگزینی سوخت گاز یا تغییر سوخت مصرفی دو نیروگاه تبریز و بناب تأکید کرد. همچنین، پیشنهادهای فنی مطرح‌شده برای بهبود شرایط شامل موارد زیر است:

• بازتوانی و نوسازی نیروگاه: برای افزایش بهره‌وری و کاهش مصرف سوخت.
• تغییر نوع سوخت: استفاده از مازوت کم‌سولفور در صورت نبود سوخت جایگزین.

ضرورت تبدیل به مطالبه ملی

محمدعلی سبحان‌اللهی، رئیس هیئت مدیره خانه توسعه آذربایجان، در پایان نشست بر اهمیت آگاهی‌بخشی به مردم تأکید کرد. وی تصریح کرد که برای رسیدن به «توسعه پایدار»، نیازمند افزایش سطح آگاهی جامعه و حمایت از اقدامات کارشناسی هستیم. خروجی این نشست، برنامه‌ریزی برای برگزاری یک همایش ملی جهت طرح موضوع آلایندگی نیروگاه تبریز در سطح کشوری بود تا این مسئله از یک دغدغه استانی به یک اولویت ملی تبدیل شود.