وزیر آموزش‌وپرورش بار دیگر به تعطیلی مدارس به‌علت آلودگی هوا واکنش نشان داد و از همان لفظ محبوب بسیاری از فارسی‌زبانان یعنی «هیچ جای دنیا…» استفاده کرد! او مدعی است که در هیچ جای دنیا مدارس را به‌خاطر آلودگی هوا تعطیل نمی‌کنند. ولی با یک جست‌وجوی ساده در اینترنت می‌توان دریافت که همین ماه گذشتهٔ میلادی، مدارس برخی شهرهای کشور هند به‌مدت دوهفته تعطیل بوده است. در بسیاری کشورهای دیگر مانند نپال، پاکستان، مالزی، تایلند و… نیز تعطیلی مدارس با هدف حفظ سلامت دانش‌آموزان انجام می‌شود. ممکن است برخی در نگاه اول بگویند که چرا باید هند یا پاکستان و کشورهایی فقیر یا در حال توسعه از این دست را باید الگوی خودمان قرار دهیم؛ که البته گفته‌ای صحیح است اما اگر از سوی دیگر به موضوع نگاه کنیم، الگو قرار دادن کشورهای توسعه‌یافته احتمالاً مسئلهٔ تعطیلی مدارس برای آلودگی هوا را به‌کلی حل خواهد کرد. در واقع الگو برداری از کشورهای درحال توسعه به بهبود وضعیت سوخت توزیعی در شهرها، بهبود سوخت صنایع و نیروگاه‌ها و تبدیل آنها به صنایع سبز، بهبود وضعیت خودروهای تولیدی، مدیریت صحیح و هوشمندانهٔ انرژی و پیش‌بینی‌های دقیق‌تر برای مدیریت شهرها و… منجر خواهد شد. در این شرایط، احتمال قریب به‌یقین، شرایطی پیش نمی‌آید که شاخص کیفیت هوا وضعیت «ناسالم» و «ناسالم برای گروه‌های حساس» را نشان دهد و احتمالاً اتاق جلسات «کارگروه شرایط بحرانی آلودگی هوا» به‌دلیل بلااستفاده ماندن، تغییر کاربری بدهد. هوا پاک خواهد ماند و لازم نیست هر روز والدین تا شب منتظر بمانند تا بدانند فرزندشان فردا به مدرسه خواهد رفت یا آنکه باید در خانه بماند. احتمالاً نگرانی وزیر آموزش‌وپرورش از افت تحصیلی دانش‌آموزان به‌دلیل تعطیلی‌های مکرر در پی آلودگی هوای شهرها هم رفع خواهد شد. 

اگر بخواهیم رو راست باشیم، آنچه امروز وزیر آموزش‌وپرورش را نگران کرده و او را مجبور به بیان ادعایی نادرست کرده، حاصل کم‌کاری و سهل‌انگاری مجموعه‌ای از مدیران حال و گذشته است که وظایف خود را به دلایل مختلف به‌درستی انجام نداده‌اند و حاصلش مازوت‌سوزی نیرگاه‌ها و صنایع، کیفیت پایین سوخت و خودرو، افزایش استفاده از خودروهای شخصی و کیفیت پایین حمل‌ونقل عمومی و بسیاری دلایل ریز و درشت است که زنجیروار، آسمان کدر این روزهای شهرها را رقم زده است. این شرایط انقدر طولانی و تکراری شده که ظاهراً برای بسیاری از مدیران به امری عادی و معمولی تبدیل شده است. ظاهراً به‌غیر از برخورد قضایی با چند مدیر به دلیل «ترک فعل»، قرار نیست اتفاق جدیدی برای مقابله با آلودگی هوا بیفتد. درست همان موقع که معاون رئیس جمهوری با قاطعیت سوزاندن مازوت در نیروگاه‌ها را تکذیب می‌کند، یک نیروگاه اعلام می‌کند که در حال مازوت سوزی است! ظاهراً نه کسی قرار است با حرف‌ خلاف واقع آن معاون محترم برخوردی انجام دهد و نه کسی قرار است با مازوت‌سوزی آن نیروگاه یا سایر نیروگاه‌ها و صنایعی که بدون اعلام عمومی و در خفا مازوت می‌سوزانند. این است که همهٔ بار دعوا بر سر آلودگی هوا، بر تعطیلی را عدم تعطیلی مدارس خلاصه می‌شود و انگار آلودگی هوا واقعیتی غیرقابل تغییر است که دانش‌آموزان هم باید آن را تحمل کنند! 

امروز کودکان و نوجوانان به حد کافی چوب تصمیم‌های غلط و ترک فعل‌های متعدد مسئولان ادوار مختلف دربارهٔ آلودگی هوا خورده‌اند، قرار دادن آنها در معرض آلودگی، آنهم به بهانهٔ جلوگیری از افت تحصیلی، آسیب دیگری است که باز هم به سلامت آنها وارد خواهد شد. باید گفت، آقایان مسئول، افت‌های مدیریتی را جبران کنید، افت تحصیلی دانش‌آموزان جبران خواهد شد.