بخش عمده‌ای از آلودگی هوای تهران، طبیعی است. آلودگی طبیعی مثل ریزگردها که در سطح شهر تهران بارها دیده شده‌اند را نیز به راحتی نمی توان کنترل کرد. این آلودگی از بیابان‌های اطراف تهران در اثر خشکسالی فراگیر، نشات گرفته که به راحتی نمی‌توان آن را تحت مدیریت قرار داد. به همین دلیل وقتی آلودگی هوایی از این جنس داریم، انتظار هوای پاک دور از واقعیت است. در این شرایط اگر تمام بار آلودگی هوا را بر دوش خودروهای اسقاطی بگذاریم، به بیراهه رفته‌ایم. زیرا با زیر نظر گرفتن خودرو‌ها فقط میتوان کیفیت هوا را بهبود بخشید، اما نمی‌توان هوای پاک داشت. آلودگی خودروهای سواری و بنزینی لزوماً مربوط به اگزوز آنها نیست بلکه تردد خودروها از جمله سایش لاستیک، لنت، آسفالت و بازپخش گرد و غبار روی زمین نیز منجر به آلودگی هوا می‌شود. یک خودرو در زمان تردد، ذرات معلق PM10 را 14 برابر بیشتر و PM2.5 را 6 برابر بیشتر از آلایندگی اگزوز خود منتشر می‌کند. به این ترتیب هوا بیشتر در نتیجه تردد خودرو با ذرات معلق، آلوده می‌شود. بر این اساس ما به جای اینکه به معاینه فنی، استاندارد آلودگی و تولید خودروهای برقی و بازسازی خودروهای اسقاطی بیندیشیم؛ باید تردد آنها را برای داشتن هوای پاک کاهش دهیم. مهمترین مسئله برای بهبود کیفیت هوا، کاهش تردد خودروهاست زیرا در سال‌های اخیر با کاهش شدید قیمت ثابت بنزین به نوعی شهروندان به استفاده از خودروهای شخصی تشویق شده‌‌اند. این در حالی است که قرار بود 75 درصد الگوی حمل و نقل شهر در خدمت حمل و نقل عمومی باشد. اما برآوردها در برخی کلان‌شهرها مثل تبریز استفاده زیر 10 درصدی از حمل و نقل عمومی را نشان می‌دهد. این نتایج نشان می‌دهد که سیاست‌های کلان به شدت مردم را به سمت استفاده از حمل و نقل شخصی سوق داده است. لذا مهمترین کاری که می‌توان برای کاهش آلودگی و بهبود کیفیت هوا انجام داد، کاهش تردد خودروها و تسهیل استفاده از حمل و نقل عمومی است. ما سالهاست اتوبوس و مترو جدید وارد نکردیم و حاضر نیستیم پولی برای نوسازی ناوگان خرج کنیم، اما سالانه رقمی حدود 80 میلیارد دلار یارانه بنزینی را پرداخت می‌کنیم که دود می‌شود و می‌رود. در حالی که با 10 درصد این مبلغ می‌توانیم بهترین سیستم حمل و نقل را در تهران و چند شهر بزرگ، پیاده کنیم. به این ترتیب، سیاست‌های ما در حوزه حمل و نقل به سمت توسعه الگوی حمل و نقل شخصی و تولید و فروش خودروی کارخانجات با قیمتی پایین‌تر از قیمت تعادلی بازار است. این‌ها همه حکم تشویق برای استفاده از خودروی سواری و مراجعه نکردن به حمل و نقل عمومی را دارد. آلایندگی 80 درصدی خودروهای اسقاطی، مربوط به آلودگی مونوکسید کربن است. ما هیچ روزی در سال را نداریم که شاخص آلودگی CO به 80 رسیده باشد و مشکل ما این نیست. مشکل اساسی آلودگی کلان شهر‌ها نه مونوکسید کربن خودروهای اسقاطی، بلکه ذرات معلق ناشی از تردد خودرو است. زیرا 94 درصد آلودگی هوای کلان‌شهرها ناشی از ذرات معلق است. این اشتباه است که برخی متخصصان در حالی که سوخت بنزین به تنهایی چندان ذرات معلقی تولید نمی‌کند، آن را عامل آلودگی هوا می‌دانند. لازم به ذکر است که یکی از منابع اصلی آلودگی تهران، خودروهای دیزلی است. اخیراً شهرداری تهران از واردات اتوبوس‌‌های دست دوم خارجی خبر داده و باید گفت که اتوبوس‌های دیزلی، خود منبع آلودگی هستند. اما با این حال تردد اتوبوس‌‌ها چون سطح بسیار زیادی را اشغال و حجم زیادی از افراد را جابه جا می‌کنند؛ نسبت به تردد خودروهای شخصی سواری و موتوری ارجحیت دارند.