آرزوهای فناشده آرزو

آرزو تنها نیست. قبل از آرزو کودکانی بوده‌اند که تنها به جرم کودکی‌ کردن در مدارس تنبیه شده‌اند، اخراج شده‌اند، به مراجع و اداراتی احضار شده‌اند که دل‌هایشان ترسیده و دست‌هایشان لرزیده است و زندگی معمولی‌شان زیرورو شده است. برخی از آنان تاب ادامه زندگی با این مصیبت‌ها را ندارند و عطای زندگی را به لقایش می‌بخشند و می‌روند.
ده سال پیش در دبیرستانی در جنوب خراسان در کلاس مهارت‌های زندگی دانش‌آموزان دختر دو کلاس آرزویشان «مرگ» بود، برای من و همه تسهیلگران و معلم این آرزو تکان‌دهنده بود. دانش‌آموزان از فشار فقر و مدرسه و خانواده ناآگاه می‌گفتند و نمی‌خواستند مثل مادرانشان زندگی کنند.

ایران با امضای پیمان‌نامه حقوق کودک در ماده ۴۲ این پیمان‌نامه متعهد شده است «حقوق کودک را به‌طور گسترده و به‌طریقی مناسب و فعال و به‌نحوی یکسان به اطلاع بزرگسالان و کودکان برساند».
انجمن حمایت از حقوق کودکان بارها و بارها از دولت‌های مختلف درخواست آموزش حقوق کودک را در مدارس به مدیران و معلمان و دانش‌آموزان مطرح کرده است؛ ولی تاکنون پاسخی درخور دریافت نکرده است.
برخی از مدیران مدارس حتی ویژگی‌های دوران رشد را نمی‌شناسند و با کودکانی در دوران بلوغ هر رفتاری را جایز می‌دانند. دیدگاه ایدئولوژیک بر انتخاب مدیران، توجه به آموزه‌های روان‌شناسی و کارشناسی را در این موارد تحت‌الشعاع قرار داده و آموزش پادگانی را در برخی مدارس حاکم کرده است.

آیا این فجایع قادر است که مسئولان آموزش‌وپرورش را وادار به تجدیدنظر در انتخاب معیارها و ویژگی‌های مدیران بکند؟ آیا زمان تغییر اساسی در دیدگاه‌های مسئولان کشور نسبت به کودک و مقوله کودکی فرا نرسیده است؟ آیا زمان پاسخگویی به چنین فجایعی توسط وزیر آموزش‌وپرورش و رئیس‌جمهور و سایر مسئولان ذی‌ربط فرا نرسیده است؟
به‌نظر می‌رسد تا زمانی که این مصیبت‌ها به‌طور گذرا احساسات جامعه را درگیر کند و با گذشت زمان به فراموشی سپرده شود، هیچ نهادی پاسخگو نخواهد شد.

مراجعه به نهادهای قضایی و شکایت از هر مورد کودک‌آزاری در دادسرا مبتنی‌بر قانون حمایت از اطفال و نوجوانان وظیفه آحاد ملت است. چنانچه مسئول و مدیری بداند که باید در محاکم قضایی پاسخگوی رفتارش باشد و کودک‌آزاری جرم‌انگاری شده است، ممکن است که این موارد کاهش یابد.
البته بر همگان آشکار است که برای حمایت از حقوق کودکان باید به نقض حقوق کودک به‌ویژه در بخش تبعیض، آزادی بیان، حق بر بدن و حق داشتن آموزش باکیفیت و مدیران و آموزشگران لایق در مدارس پایان داده شود و آموزش حقوق کودک در اولویت وزارت آموزش‌وپرورش قرار گیرد.