به‌گزارش پیام ما، براساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی، گرمایش ساختمان‌ها ۱۰ درصد از انتشار CO۲ در سطح جهان را تشکیل می‌دهند. پمپ‌های حرارتی به یک فناوری انرژی پاک تبدیل شده‌اند که محبوبیت آن‌ها در حال افزایش است. زیرا می‌توانند با استفاده از برق هم گرم کنند و هم خنک کنند و انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهند.

به‌همین‌منظور، دانش‌آموزان پیشنهاد کردند بخشی از منابع مالی ۷۳۵ میلیون دلاری مدرسه و منطقه برای سرمایه‌گذاری در راه‌حل بلندمدتی استفاده شود که ردپای کربن را کاهش دهد. پس‌از شروع یک کمپین، نوجوانان این مدرسه برای اولین‌بار توسط رسانۀ خبری محلی «Oaklandside» معرفی شدند. اکنون آن‌ها در تلاش‌‌اند طرح‌شان را در مدارس دیگر اجرا کنند.

«گاردین» نوشته است که «اُگی بالکوویست»، دانش‌آموز ۱۳سالۀ این مدرسه می‌گوید: «این موضوع زمانی شروع شد که سال هیچ  AC (جریان الکتریکی که به‎صورت متناوب در حال تغییر است) نداشتیم. اما با وجود این واحدهای AC کوچک، برق قطع می‌شد. زیرا تعداد زیادی از آن‌ها به‌یک‌باره خاموش می‌شدند. خیلی کاربردی نبود و تنها گرمایشی که داشتیم بویلرهای‌مان بود. متوجه شدیم که آن‌ها کربن زیادی تولید می‌کنند که واقعاً به محیط‌زیست آسیب می‌زند.»

اُگی تحقیق کرد و درنهایت به پمپ‌های حرارتی رسید: «ما با صحبت در مورد مصوبۀ اقدام یک‌پارچۀ منطقۀ مدرسۀ اوکلند در سال ۲۰۲۰ شروع کردیم که می‌گوید ما باید به برق ۱۰۰ درصد پاک دست پیدا کنیم و استفاده از سوخت‌های فسیلی را به‌تدریج کنار بگذاریم. در نتیجه فکر ‌کردیم که منطقه باید به تصمیمات عملی که گرفته بودند احترام بگذارد.»

«جیدن ترن»، دانش‌آموز ۱۴ سالۀ این مدرسه هم می‌گوید: «ما به همۀ کلاس‌ها رفتیم و این ارائه را انجام دادیم. در نهایت ۲۵۰ امضا گرفتیم؛ کل مدرسۀ متوسطه و تعدادی دانش‌آموز ابتدایی از امضاکنندگان بودند.»

«یوجی هونگ» ۱۴ ساله نیز توضیح می‌دهد که در جلسات اجتماعی که در کافه‌تریا برگزار می شد، صحبت کرده‌اند: «جایی که والدین، کارکنان، دانش‌آموزان و اعضای هیئت‌مدیرۀ مدرسه می‌توانستند در مورد پول اوراق قرضه و نحوۀ استفاده از آن برای مدرسه صحبت کنند.»

«لایرا مدرسباخ» که او نیز ۱۳ سال دارد، توضیح می‌دهد که پس‌ازآن، به جلسات هیئت‌مدیرۀ مدرسه رفتند: «مخالفت در آنجا بسیار بیشتر از جلسات انجمن بود. یکی از اعضای هیئت‌مدیره به ما گفت که از صحبت در مورد چیزهایی که نمی‌دانستیم دست برداریم، که کاملاً نادرست بود. زیرا ما تحقیقات زیادی برای ارائه به آن‌ها انجام داده بودیم.»

اگی می‌گوید که «فکر می‌کنم فقط به‌این‌دلیل‌بودکه ما جوان هستیم، و آن‌ها تصور می‌کردند که ما چیزی نمی‌دانیم. حدود ۱۰ جلسه رفتیم؛ سپس هیئت‌مدیرۀ مدرسه از ما دعوت کرد تا از دفتر معماران طراحی‌کنندۀ ارتقاء ساختمان مدرسه بازدید کنیم. آن‌ها هزینۀ گزینه‌های مختلف پمپ حرارتی و کارایی آن‌ها نسبت‌به بویلرها را به ما نشان دادند.»

او دربارۀ این بازدید توضیح می‌دهد: «یکی از چیزهای بسیار مهمی که آن‌ها به ما گفتند، تولید دقیق کربن مدرسۀ ما در چند سال گذشته است که بسیار بیشتر از برآورد ما بود.»

در نهایت آنها موفق شدند که پمپ حرارتی را دریافت کنند. یکی دیگر از دانش‌آموزان می‌گوید: «یاد گرفتم که فارغ از سن، می‌توانیم از طریق کاری که انجام می‌دهیم، تفاوت ایجاد کنیم و می‌توانیم از صدای خود برای تأثیرگذاری مثبت بر جهان استفاده کنیم.»