به گزارش پیام ما به نقل از مهر، «محمدرضا رشتی‌زاده»، تاجر فرش، رویدادی به نام «سرنخ» را از روز ۷ تا ۱۰ خرداد در موزه فرش ایران برگزار می‌کند. او در این رویداد قصد دارد زبان گفتگوی جدیدی برای ارائه فرش‌های دستباف ایرانی و نفیس عرضه کند. گفتگویی که بتواند فرش ایرانی را آنطور که شایسته است، عرضه کند.

او در نشستی که پیرو این موضوع در موزه فرش برگزار شد، گفت: زندگی هر ایرانی با فرش گره خورده‌است. هر فرش دستبافی در ایران یک داستان دارد. چندین سال خاطرات ما را در خود نگه داشته‌است. اصلاً هر طرحی که روی هر فرشی زده می‌شود یک داستان داشته‌است. چرا این داستان‌ها را برای خریدار فرش ایرانی نمی‌گوییم تا همراه با خریدی که انجام می‌دهد، حسی که در بافت آن فرش به کار رفته را هم بداند؟ در آن صورت لذت بیشتری از خریدش خواهد برد. در آن صورت است که ارزش بافت، رنگ و زحمتی که برای فرش به کار رفته را بیشتر درک خواهد کرد و حتی می‌توان آن را بهتر فروخت. ولی ما بلد نیستیم جایگاه هنری که داریم را در دنیا بالا ببریم به همین دلیل کشورهای دیگر این گوی را از ما می‌گیرند و به سرقت می‌برند. فرش ایرانی را به نام خودشان می‌زنند و از طرح‌های ایرانی کپی می‌کنند. چون ما نتوانستیم آن را درست عرضه کنیم.

در سه روزی که پیرامون گفتگوی جدید درباره فرش ایرانی شکل می‌گیرد، دانشجویان و پژوهشگران به موزه فرش می‌روند تا در کنار فرش‌های گرانبهای تاریخی و چند صد ساله بتوانند فرش‌هایی را ببینند و درباره آنها صحبت کنند که قرار است آبروی ایران در چند صد سال آینده باشند. این گفتگوها به معرفی صحیح فرش دستباف ایرانی از بعد هنری، فرهنگی، تاریخی و جامعه شناسی، فرهنگ‌سازی در زمینه تعامل و آشنایی با بیوگرافی هنرمندان فرش ایران، توجه بیشتر به مضامین و مفاهیم هنری و افزایش خلاقیت و نوآوری بین هنرمندان جدید می‌پردازد.

فرش جنگ و صلح، اثر امین عسلی، رؤیای پرندگان اثر مسعود محمد بیگی، عبادت شبانه اثر سینا ایران نژاد، رهایی از هادی پورجهان، افسانه دلدار اثر علی بردبار، اتاق موسیقی عالی قاپو از سعدی حکیم، تشعیر از محمد مهدی حقیقی، فرش علی اکبر صادقی اثر امیرحسین حقیقی و فرش ستاره قرمز از علیرضا حقیقی، عنوان فرش‌هایی است که از هفتم تا دهم خرداد در موزه فرش ارائه و توسط منتقدان و کارشناسان مورد بررسی قرار می‌گیرند. قرار است این هنرمندان توضیحاتی درباره طرح‌ها و نوع بافت این فرش‌های نفیس ارائه کنند.

انزوای فرش ایرانی

رشتی‌زاده با ابراز نگرانی از فراموشی فرش ایرانی گفت: فرش دستباف ایرانی به کنجی رفته‌است و پشت دکه‌ها به فروش می‌رسد نه پشت ویترین و رو به روی مشتری. دلم می‌سوزد از اینکه فرش ایرانی را حراج می‌کنند و کم کم فراموش می‌شود که این فرش را چه کسی طراحی کرده، بافته و می‌فروشد. در عوض، جای فرش ایرانی را فرش هندی و پاکستانی می‌گیرد. گاهی در بازارهای اروپایی فرش ایرانی را آنقدر کم ارزش جلوه می‌دهند که آن را به حراج می‌گذارند.

او در ادامه گفت: این روزها کسی نمی‌گوید من فرش می‌بافم، در حالی که فرش‌بافی در دنیا یک مهارت و هنر ارزشمند است و از گذشته آن را به نام ایرانی‌ها می شناخته‌اند ولی چرا نباید یک بافنده فرش با افتخار بگوید فرش‌باف است؟

این تاجر فرش اضافه کرد: اشراف زادگان در تابلوها و عکس‌های قدیمی اروپایی در حال دوختن یک پارچه و گلدوزی هستند، آن‌ها می‌دانند که کار دست چقدر مهم است اما چرا ما به اینکه فرش را با دستانمان می بافیم افتخار نمی‌کنیم؟ این خیلی باارزش است. آن هم فرشی که زمانی جزوی از زندگی ما بوده و لحظه به لحظه زندگی‌مان را در تار و پودش ضبط کرده است.