بایگانی مطالب: جامعه
در بازسازی تهران، رد جنگ را پاک نکنیم
ایران از ۹ اسفند ۱۴۰۴ درگیر جنگ سوم شده است؛وضعیتی که بار دیگر پرسشهای بنیادینی را درباره کیفیت شهرها، میزان تابآوری کالبدی و اجتماعی آنها، و نقش معماران و شهرسازان در مواجهه با بحرانهای کلان ، پیش روی کشور قرار داده است. در چنین شرایطی، معماری دیگر صرفاً یک هنر یا حرفه فنی نیست، بلکه بهمثابه دانشی میانرشتهای، در پیوند با امنیت، اقتصاد، حافظه تاریخی و زیستپذیری شهرها معنا پیدا میکند. از اینرو و با توجه به اینکه سوم اردیبهشت در ایران به عنوان «روز معمار» نامگذاری شده است، «پیام ما» در گفتوگو با «پیروز حناچی»، معمار، استاد دانشگاه و از چهرههای شناختهشده حوزه معماری و شهرسازی، به بررسی نسبت معماری با مفهوم «شهر تابآور»، دلایل گسست تاریخی در سنت شهرسازی ایران، نسبت پدافند غیرعامل با طراحی شهری، و در نهایت رسالت معماران در دوران پساجنگ پرداخته است. آنچه میخوانید، حاصل این گفتوگوست.
تخفیفِ تلخ؛ بازی برندها با اضطراب معیشت
تشدید فشار بر تأمین اجتماعی
از ابتدای سال جاری، بسیاری از واحدهای تولیدی و تجاری فعالیت خود را متوقف کرده و یا نیروهای خود را تعدیل کردهاند. جنگ چهلروزه، اگرچه خسارتهای جانی و مالی بسیاری به جا گذاشت، اما ترکشهای آن بر بازار کار تداوم دارد. این امر بر تعداد بیکاران کشور افزوده و از سوی دیگر فشار بر صندوقهای تأمین اجتماعی را افزایش داده است، اگرچه یک کارشناس کارگری در گفتوگو با «پیام ما» معتقد است که بهرغم افزایش تعداد بیکاران، تأمین اجتماعی قادر به پرداخت بیمه بیکاری است.
بازتعریف مسئولیت اجتماعی در صنایع حیاتــــــــــی
دنیای امروز تبدیل به جهانی ناپایدار شده است. ما در حال زیستن در دنیایی هستیم که مرز بین صلح و منازعه، ثبات و بحران، بیش از هر زمان دیگری لغزنده شده است. در این فضا سخنگفتن از پایداری و عمل به این سخن بیش از هر زمان دیگر بهدقت و تهور نیاز دارد. دقتی از جنس شناخت ریسکهای ESG برای صنایع که هر کدام برای جامعه حیاتی هستند و تهوری از جنس شنا در دریای مواجی که یک حرکت نادرست، اگر صنعت را به قعر خود نکشد ممکن است سالها به پس بکشد. برای افسران پایداری؛ پایداری صرفاً معطوف به ارائه یک گزارش سالانه شیک برای جلب رضایت سرمایهگذاران نیست؛ بلکه در شرایط جنگ و بحرانهای ژئوپلیتیک و اجتماعی، به معنای «توانایی سیستم برای بقا، انطباق و تداوم خدمت» بازتعریف میشود. در این نوشتار، ماهیت سیاستها و استراتژیهای پایداری در شرکتها در شرایط بحرانهای حاد، با تمرکز بر صنایع زیرساختی و انرژی بررسی شده است.
دستها که بیکارند، احتیاجی به شیطان نیست
مدرسه در تبعید
جهان سعدی در نسبت میان سادگی و پیچیدگی
میراثِ معلق
|پیام ما| بهمن ۱۴۰۳ بود که اعلام شد ۱۵۱ اثر نفیس از موزههای «رضا عباسی»، «مقدم»، «آبگینه»، «فرش» و «هنرهای ملی» به چین رفتهاند تا در نمایشگاه «سرزمین مهر» به نمایش درآیند. نمایشگاهی که قرار بود شش ماه طول بکشد و حالا بیش از یک سال است که ادامه پیدا کرده و اشیا آن هنوز به کشور بازنگشتهاند. اواخر بهمنماه ۱۴۰۴ و چند روز پیش از آغاز جنگ چهلروزه؛ هیئت دولت با تمدید نمایشگاه و حضور آثار نفیس ایران در چین موافقت کرد و طبق آخرین مصوبه، این آثار تا ۲۵ اردیبهشت در چین هستند و بعد باید به ایران بازگردند در شرایطی که ایران روزهای ملتهبی را میگذراند کسی توضیح نداد که چرا باید این آثار همچنان در خارج از کشور باقی بمانند. حالا هم که جنگ و وضعیت ناپایدار بهانه تازهای ایجاد کرده تا سرنوشت آثار این نمایشگاه همچنان در ابهام بماند. در این میان مرکز پژوهشهای مجلس در گزارشی به خلأهای قانونی در زمینه انتقال آثار تاریخی به خارج از کشور پرداخته و تأکید کرده که خروج آثار به شکلی که در سالهای اخیر مرسوم شده، دارای ایرادهای قانونی است و توصیه کرده تا زمانی که تکلیف تعریف نفایس در ادبیات میراثی کشور و قوانین مربوط به آن روشن نشده، خروج آثار تاریخی از کشور متوقف شود.
آموزش در تنگنای بحرانها
| پیام ما | نظام آموزشی ایران در ماههای اخیر، درگیر اختلالی عمیق و چندلایه شده است. اختلالی که از تعطیلی طولانیمدت مدارس آغاز و تا ناکارآمدی آموزش مجازی و فقدان سیاستگذاری منعطف ادامه پیدا کرده. در این میان، معلمان و والدین، بهعنوان دو ضلع اصلی این نظام، از تجربهای میگویند که بیش از هر زمان دیگری، شکاف میان سیاستگذاری و واقعیت آموزشی را آشکار کرده است.
نسخه جهان برای پرورش کودکان خلاق چیست؟
نه سال از آن روز میگذرد که سازمان ملل متحد، ۲۱ آوریل (یکم اردیبهشت) را بهعنوان روز جهانی خلاقیت نامگذاری کرد؛ روزی برای یادآوری نقش حیاتی خلاقیت در توسعه پایدار و حل مشکلات جهانی. بااینحال، در این میان، نقش حیاتی آموزش در پرورش این خلاقیت، اغلب نادیده گرفته میشود. در گذشته، حفظ اطلاعات، سنگ بنای آموزش بود؛ اما امروزه، نظامهای آموزشی در کشورهای پیشرو، رویکردی متفاوت در پیش گرفتهاند و پرورش «خلاقیت» را بهعنوان مهارت کلیدی در اولویت قرار میدهند. برنامهریزان آموزشی معتقدند خلاقیت علاوه بر آنکه محرکی برای نوآوری و پیشرفت اقتصادی است، با رشد فردی، سلامت روان و توانایی حل مسئله نیز ارتباط مستقیم دارد. این باور، منجر به تحولی چشمگیر در بسیاری از کشورهای اروپایی، آمریکا و کانادا شده است. خلاقیت دیگر یک مهارت جانبی نیست، بلکه بهعنوان یکی از پایههای اصلی آموزش شناخته میشود. این تغییر، نشاندهنده درک عمیقتری از اهمیت خلاقیت در شکلدهی آینده است.
