درگذشت وکیل صریح‌اللهجه

نعمت احمدی‌نسب، حقوقدان و وکیل دادگستری دیروز در تهران درگذشت. احمدی متولد ۱۳۳۴ در زرند کرمان بود و در چند دهه گذشته به وکالت، تدریس در دانشگاه، همکاری با مطبوعات و کشاورزی حرفه‌ای مشغول بود. احمدی پس از تحمل یک دوره سخت ناشی از ابتلا به سرطان ریه، درگذشت. او در دهه ۵۰ شمسی در مقطع کارشناسی ارشد حقوق دانشگاه تهران فارغ التحصیل شده بود و در سال ۱۳۷۲ هم در دانشگاه آزاد دکتری تاریخ گرفته بود. نعمت احمدی از اوایل دهه هشتاد به عضویت هیات علمی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز درآمد اما در اسفندماه ۱۴۰۰ مسئولان دانشگاه او را اخراج کردند. احمدی در گفت‌وگو با نشریه «ستاره صبح» درباره اخراجش گفته بود: «در جلسه‌ای به تاریخ 7/12/1400 با حضور رئیس دانشگاه و رئیس واحد مرکز تصمیم گرفته شد به معاون آموزشی اعلام کنند که با ادامه همکاری نعمت احمدی مخالفت به عمل آمده است. این مسئله در تاریخ همکاری‌های اساتید دانشگاه آزاد کم‌نظیر و یا بی‌نظیر است. بنده تصور نمی‌کنم فردی با این سوابق را اینگونه از مجموعه دانشگاهی کنار گذاشته باشند. با توجه به اینکه از چندین دانشجو پایان‌نامه داشتم و استاد راهنمای آنها بودم این دانشجویان در حالت بلاتکلیفی قرار گرفتند. به‌رغم بی‌حرمتی و کم لطفی که مسئولان دانشگاه به بنده داشتند بنده به تدریس و فعالیتم ادامه دادم تا دانشجویان بلا‌تکلیف نمانند.» نعمت احمدی در تمام سالهای فعالیتش داوطلبانه وکالت پرونده‌های مطبوعاتی و سیاسی را بر عهده گرفت از و روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی دفاع کرد. او به صراحت در اظهار نظر درباره پرونده‌های قضایی شهره بود. احمدی در جریان قتل‌های محفلی کرمان هم به همراه غلامعلی ریاحی، وکالت برخی از اولیای دم مقتولان پرونده را عهده گرفت و تا پایان پیگیری کرد. احمدی درباره بازداشت «الهه محمدی» و «نیلوفر حامدی» دو روزنامه‌نگاری که یک سال است در بازداشت موقت به سر می‌برند، این بازداشت را غیرحقوقی توصیف کرده بود. فشارها به آقای احمدی به اخراج از دانشگاه محدود نماند و فروردین ماه امسال پرونده وکالت او هم باطل شد. دادگاه انتظامی قضات اعلام کرده بود با رسیدگی به یک شکایت خصوصی پرونده وکالت نعمت احمدی را به طور دائم باطل کرده است. اما احمدی در توضیحاتی نحوه رسیدگی به این پرونده و صدور چنین رایی را خلاف موازین حقوقی دانسته بود. احمدی به دلیل اشتغال به کشاورزی حرفه‌ای گاهی در مطبوعات یادداشت‌هایی هم در نقد سیاست‌های کشاورزی در ایران می‌نوشت.