اگر به آمار منتشره در انتهای اسفند و 6 ماهه اول سال آبی مراجعه کنیم، دیدن اطلاعات بسیار موجب نگرانی بخصوص در سد و رودخانه کرخه می‌شود.. نگران در کرخه یک صفت البته نارسا از شرایط است. اگرچه متوسط آورد رودخانه های منتهی به استان خوزستان حدود 30 درصد کاهش را نشان میدهد اما این رقم در سد و رودخانه کرخه از 55 درصد نیز فراتر رفته است . یعنی رودخانه ای که سال آبی قبل درگیر خشکسالی بوده و منابع استراتژیک سد آن کاهش چشمگیری داشته در 6 ماه اول سال آبی جاری نیز در وضعیتی بسیار بحرانی قرار دارد. در یک شرایط عادی و نرمال انتظار است تراز آب در سد کرخه پس از آبگیری کامل به 220 متر برسد این در حالی است که هم اکنون تراز آب فاصله‌ای بعید با این رقوم ارتفاعی داشته و بر حسب محاسبات حجمی بیش از چهار میلیارد مترمکعب کسری وجود دارد.

چنین کمبودی فقط در حالتی قابل جبران است که به ناگاه سیلاب عظیمی مشابه بهار 98 در سد و رود کرخه به‌وقوع بپیوندد .امری محال که به هیچوجه وقوعش رخ نخواهد داد .این شرایط وقتی تلخ‌تر میشود که بدانیم قسمت مهمی از آب شرب استان و طرح بزرگ غدیر از آب سد کرخه تامین شده و در انتها نیز تالابی به نام هورالعظیم قرار دارد که وجودش بدون تردید بسیار حیاتی برای استان است . حداقل وقوع ریزگردها طی روزها و هفته ها قبل اشارتی مهم به ارزش این تالاب باید حساب شود . سوال مهم این است که در چنین شرایطی وظیفه ما به عنوان ساکنان این دیار چه می تواند باشد . البته بخش های مسئول دارای وظایفی هستند که باید انجام دهند لیکن ما نیز در این وضعیت به لحاظ انسانی فارغ از مسئولیت های اجتماعی نخواهیم بود . ممکن است دلایل متعددی بیابیم که وجود شرایط وخیم حاضر را به مسائل مختلفی پیوند دهد اما هیچکدام از این دلایل دردی را دوا نکرده و برای همه ی ما آب این مایع حیاتی نخواهند شد .
واقعیت آنکه امسال کرخه نیازمند ایثار و فداکاری همه ماست .مهم نیست محدوده زندگی ما در کدام نقطه جغرافیایی مسیراین رودخانه و یا سایر رودخانه های استان باشد . آنچه که ضروری و بسیار پر اهمیت است رفتاری است که از حالا تا شروع دوره بارشی سال آبی آتی در پیش خواهیم گرفت . به طور قطع تمام جملاتی که در ادامه نگارنده به عنوان راه حل می نویسد فقط با توجه به تنها مسیر باقی مانده و در نظر گرفتن همه جوانب بوده و جز ثبات استان و نجات محیط زیست و تالاب هورالعظیم و نهایت ایجاد امیدی برای زیست کشاورزان برای سال های آینده در منطقه نیتی دیگری در آن نیست . امسال هر گونه کشت برنج و یا اقدام به کشت غیر مجاز و یا افزایش سطح بیش از آنچه که کارشناسان تعیین می نمایند و همچنین برداشت اضافه آب و هر اقدامی که آب را بی کیفیت کند موجب میشود که هر آنچه در تمام این سال ها داشته ایم از دست برود و همگان چنان خسارت و زخمی متحمل شوند که سال ها برای التیامش وقت نیاز باشد . آنهم اگر درمان شود. این فداکاری و گذشتی است که همه در شهر و روستا باید به آن تن دهند . چه صرفه جویی در مصارف آب و انرژی شهرنشینان باشد و چه عدم کشت محصولات ممنوع و یا محدوده شده کشاورزان و روستاییان عزیز . این یادداشت راه حل نهایی و موقتی برای عبور از بحران آب کرخه است . البته باید به یاد داشت این راه حل فقط محدود به استان خوزستان نباید باشد بلکه نیاز است همه عزیزان مسیر طولانی رودخانه کرخه و سایر رودخانه ها در همسایگی ما نیز به آن بپیوندند و مسئولین استانی و وزارتی نهایت کنترل در بالادست را انجام داده که ظلمی مضاعف بر مردم جنوب تحمیل نشود .
هم استانی من نجات دیار هور و کارون , دز و مارون و آنچه ما به نام خوزستان پرافتخار و عزیز می شناسیم به این فداکاری و رفتار و انتخاب طی چند ماه پیش رو وابسته است . با دست خود به کشتن استان مان نرویم.ایثار و فداکاری شما بی ثمر و نتیجه نخواهد بود . کشت برنج در سال های بعد نیز ممکن است اما اگر رودخانه و تالاب های خود را ببازیم شاید. فرصتی مجدد برای همه ی ما حاصل نشود . به همین سادگی.