در روزهایی که هنوز غبار جنگ دوازده‌روزه ایران و اسرائیل فرو ننشسته، صدای تلخ طرد و اخراج مهاجران افغانستانی بالا گرفت؛ صدایی که نه‌فقط در کوچه‌ها و خیابان‌ها، بلکه در قاب تلویزیون‌ها و تیتر رسانه‌ها نیز پیچیده است. طردی که دیگر تنها یک «سیاست مهاجرتی» نیست، بلکه به بحرانی اخلاقی بدل شده که پایه‌های انسانیت را لرزانده است. در این وضعیت آشفته و پیچیده، برخی وجدان‌ها خاموش و برخی زبان‌ها به ستایش این خشونت گشوده شده‌اند؛ گویی در کشاکش مشکلات عدیده کشور، مهاجر افغانستانی بدل به مسکن موقتی ناکامی‌ها شده است؛ دشمنی ساختگی برای فرار از پاسخگویی به مطالبات انباشته مردم. انگار در این میانه، حاکمیت و بخشی از افکار عمومی، صورت‌مسئله را پاک کرده‌اند. از گرانی، فساد، دزدی، ناکارآمدی، تحریم، بی‌آبی، کمبود برق و گاز، بگیر تا شکاف طبقاتی و فرسایش سرمایه اجتماعی، حتی ضعف‌های اطلاعاتی و غافلگیری‌ها نیز، بی‌سرو‌صدا به گردن مهاجر انداخته شد. مهاجر افغانستانی ناگهان مسئول تمام این فجایع شد. انگار با قربانی‌کردن، می‌شد تمام زخم‌های جامعه را موقتاً پنهان کرد.

|پیام ما| موانع فیزیکی، کمبود امکانات و زیرساخت‌های مناسب، گردشگری و سفر را برای بسیاری از افراد دارای معلولیت به یک چالش بزرگ تبدیل می‌کند. درباره این چالش‌ها در سال‌های اخیر زیاد گفته و نوشته شده، اما نه‌تنها همچنان در بر همان پاشنه می‌چرخد، بلکه این مشکلات فقط محدود به مسیرهای ناهموار یا نبود آسانسور نیست؛ نگرش‌های جامعه و ضعف در زیرساخت‌های گردشگری دسترس‌پذیر نیز سد راهی است که باید شکسته شود تا گردشگری حق همه باشد، نه یک امتیاز ویژه. «بهروز مروتی»، فعال حقوق معلولان، به «پیام ما» از چالش‌های موجود در مسیر گردشگری و سفر برای این گروه اقلیت می‌گوید. در این میان گروه‌هایی هم هستند که تلاش می‌کنند این مسیر را برای افراد دارای معلولیت هموارتر کنند.

انتقال آب از سد طالقان با ایجاد یک خط لوله جدید، از سوی دولت به‌عنوان راه نجات تهران در ماه‌های سخت تابستان معرفی می‌شود. طرحی که به‌نظر می‌رسد حمایت همه‌جانبه دستگاه‌های مختلف حتی شخص رئیس‌جمهوری را داراست. بااین‌حال، کارشناسان بخش آب می‌گویند این طرح نه‌تنها شفاف نیست بلکه برآوردها نشان می‌دهد درصورت انتقال این آب، که بخش قابل‌توجهی از آن به بخش کشاورزی در دو استان قزوین و گیلان اختصاص دارد، احتمالاً علاوه‌بر مشکلات محیط‌زیستی در مبدأ، مشکلات اجتماعی و اقتصادی هم ایجاد می‌شود. درِ دولت اما گویی همواره بر یک پاشنه می‎‌چرخد. طرح همه مجوزهای قانونی را دارد، اما این به‌معنای اجرای کارشناسی آن نیست. مجریان و منتقدان این طرح در گفت‌وگو با «پیام‌ ما» ایده‌های خود را عنوان کرده‌اند. سؤال اصلی این است: انتقال آب طالقان، کمک به حل بحران آب است یا ایجاد مشکلات بیشتر؟

در کردستان عزای عمومی است. عزاداران سیاه‌پوش در روزهای گذشته سه شهید محیط‌زیست را بر دوش کشیده‌اند. آنها صبح دوشنبه «چیاکو یوسفی‌نژاد» را در روستایی در حسن‌آباد و عصر «خبات امینی» را در آرامستان بهشت محمدی سنندج به خاک سپردند، در کنار یار دیگر «حمید مرادی» که روز جمعه آرام گرفت. عزاداران آرام نبودند، غم‌زده و خشمگین بودند، گل‌هایی سرخ در دست داشتند و فریادی بر لب: «شه‌هید نامره» (شهید نمی‌میرد). آنها می‌پرسیدند چرا نیروهای مردمی باید در آتش بسوزند؟ چرا هر روز نقطه‌ای از جنگل‌های کردستان آتش می‌گیرد؟

وزیر نیرو روز دوشنبه در حاشیه برنامه افتتاح «طرح‌های آب و برق غرب و جنوب‌غرب تهران» به سؤالات روزنامه «پیام‌ ما» پاسخ گفت. «عباس علی‌آبادی» در واکنش به این موضوع که تشدید اعمال خاموشی در شهرهای مختلف ایران و افزایش ساعت قطع برق از یک نوبت دوساعته به دو نوبت (مجموعاً چهار ساعت) نارضایتی مردم را افزایش داده است، این موضوع را کاملاً رد کرد. علی‌آبادی در پاسخ به «پیام ما» گفت: «بسیاری از این موارد ناشی از حادثه است نه اعمال خاموشی. برنامه وزارت نیرو ایجاد محدودیت در دسترسی به برق برای یک نوبت دوساعته است، نه چهار ساعت. تلاش می‌کنیم این محدودیت هم در شب اتفاق نیفتد تا تحمل آن برای‌ مردم راحت‌تر باشد. شهروندان هر موردی غیر از این برنامه را گزارش کنند.» گفته‌های وزیر نیرو درحالی‌است که در جدول زمان‌بندی ارائه‌شده در اپلیکیشن «برق من»، به‌جز پایتخت، زمان قطع مناطق در بسیاری شهرهای کشور، از جمله اسلامشهر در مجاورت پایتخت، اصفهان، شهرهای استان‌های خراسان‌رضوی، گلستان، خوزستان و بسیاری مناطق دیگر به‌شکل رسمی دو بار در روز اعلام شده است. همچنین، بسیاری از شهروندان با قطع برق، امکان دسترسی به آب را هم از دست می‌دهند.

در واکنش به تصویب دوفوریت کلیات لایحه مقابله با اخبار خلاف واقع مطرح شد