مدیرکل حفاظت محیط زیست استان تهران از مشاهده گله‌ای از آهوهای ایرانی در جریان گشت‌های حفاظتی پارک ملی سرخه‌حصار خبر داد و این رخداد را نشانه‌ای از وضعیت مطلوب زیستگاه، پویایی اکوسیستم و اثربخشی برنامه‌های حفاظتی در این منطقه عنوان کرد.

سال ۱۴۰۱ نام دهه هشتادی‌ها بارها شنیده و در میانه اعتراضات آن سال به یکی از پرتکرارترین نام‌ها در رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و گفت‌وگوهای روزمره تبدیل شد. نوجوانانی که بسیاری از آنها هنوز تجربه حضور در دانشگاه یا بازار کار را نداشتند، در روایت بخشی از جامعه به نماد جسارت، مطالبه‌گری و تغییرخواهی بدل شدند؛ تا جایی که برخی آنان را قهرمانان روزهای پرالتهاب آن سال نامیدند. هرچند که بسیاری از فعالان حقوق کودک و نوجوانان مخالف قهرمان‌سازی از نسلی نوجوان بودند؛ اما جنبشی شکل گرفت که نسل جدید آن را میدان‌داری می‌کرد. حالا بعد از گذشت چهار سال از آن روزها و دور تند و متعدد تحولات در ایران، می‌توان کمی عقب‌تر ایستاد و نقش نسل «زد» را در این تحولات به‌گونه‌ای دیگر بررسی کرد. رویداد کتاب در «فضای عین حال» در کتاب‌فروشی «دی»، روز یکشنبه (۱۰ خرداد) به نقد و بررسی کتاب «زیستن با فلسفه دلقک‌ها؛ تأملی بر دگرگونی معرفت‌شناختی نوجوانان ایران با تأکید بر دهه هشتادی‌ها» اختصاص داشت. کتابی به نوشته «علی‌اصغر سیدآبادی»، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی که در آن بر اساس روایت‌ها، شواهد، داده‌ها و گفت‌وگوها، تحول نوجوانان صرفاً ذیل «شکاف نسلی» یا «شکاف ارزشی» تعریف نمی‌شود و آنچه را که در حال وقوع است، پیش از هر چیز حاصل دگرگونی معرفت‌شناختی می‌داند. در این نشست «عباس کاظمی»، «محسن گودرزی» و «علی‌اصغر سیدآبادی» درباره کتاب و این دگرگونی معرفت‌شناختی سخنرانی کردند.

وقتی سیل آمد، سقف امید کسبه شهر همراه دیوارهای بازار جهرم، فروریخت. چهارهزار میلیارد تومان سرمایه، در یک شب بارانی و در چشم‌برهم‌زدنی به گِل‌ولای نشست. حالا بازاریان با کوهی از بدهی‌های بانکی و مغازه‌های به‌گِل‌نشسته دست‌وپنجه نرم می‌کنند. مردمی که انگار صدایشان به جایی نمی‌رسد. کارد به استخوان مردم رسیده که مطالبه بررسی ابعاد خسارت سیلاب فروردین‌ماه به نمازجمعه کشیده است. اینجا جهرم است؛ شهری که در روزهای بمباران کشور، سیلی سنگین به خود دید و فراموش شد.

چه شد که بوم‌گردی از مکانی برای زیستن تبدیل به مکانی صرفاً برای اقامت شد؟ سؤالی که اندیشیدن به آن مهم به نظر می‌رسد. خانه به‌مثابه مکانی که در آن زندگی می‌کنیم و تجربه زیسته به دست می‌آوریم مفهومی است که نیاز به مطالعه دارد. در یک نگاه پدیدارشناسانه بیان تجربه‌های زیسته تنها راه تفکیک خانه خوب از بد است. بوم‌گردی‌های اولیه خانه‌هایی برای زیستن و پذیرایی از مهمان بودند و تفکیک خوب از بدشان تنها با بیان تجربه زیسته امکان‌پذیر بود. درواقع بوم‌گردی‌های اولیه تجربه‌ای را به مهمان عرضه می‌کردند که تا پیش‌ازاین کسی نچشیده بود و این تجربه بومی کالایی جدید بود که هم نیاز بازار گردشگری را تأمین می‌کرد و هم یک راه‌حل برای بومی که داشت متروکه می‌شد و از بین می‌رفت. درنتیجه تفکیک خوب و بد یک بوم‌گردی هم بستگی به تجربه‌ای داشت که می‌فروخت.

«هر چه به سالگرد می‌رسیم انگار برایم روز اول است.». اینها را «نسترن منصوری نژاد» همسر محیطبان شهید «هدایت‌الله دیده‌بان» با بغض می‌گوید. چندثانیه‌ای سکوت می‌کند تا بتواند ادامه بدهد و بگوید که از روند پرونده ناراضی است، از اینکه می‌شنود قاتل بین شهر و کوه در تردد است، تنها هدایت دیگر در کنار او نیست. به هر مسئولی مراجعه می‌کند، دیگری را مقصر می‌دانند، آن‌قدر در این یک سال این حرف را شنیده که خم شده از درد، اشک امانش نمی‌دهد، دوباره سکوت می‌شود و صدایش به من نمی‌رسد.

دارو به‌عنوان یکی از حیاتی‌ترین و استراتژیک‌ترین کالاهای موجود در کشور، با گرانی بیش از حدی مواجه شده و از سوی دیگر کمبودهای دارویی نیز که در سال‌های اخیر سه‌رقمی بود، به گفته یک نماینده مجلس اکنون چهاررقمی شده و به عدد هزار قلم رسیده است.

در نگاه اول، صنعت میگوی ایران یکی از حوزه‌های موفق اخیر بخش کشاورزی و شیلات به نظر می‌رسد؛ صنعتی که از اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ آغاز شد و پس از فرار و نشیب فراوان، امروز به تولیدی در مقیاس ده‌ها هزار تن و بیش از صدها میلیون دلار ارزآوری رسیده است. اما در لایه زیرین این تصویر موفق، مجموعه‌ای از پرسش‌ها درباره الگوی توسعه، ظرفیت واقعی مزارع، حکمرانی داده و تاب‌آوری زیست‌محیطی شکل گرفته که ضرورت توجه به آینده این مسیر را بیش‌ازپیش آشکار ساخته است.