نگاهی به نقش کشاورزی و صنایع غذایی ایران در معادله تأمین غذای لبنان

وقتی تئاتر به مفهوم حیات پیوند می‌خورد

| پیام ما | از وقف و قرض‌الحسنه گرفته تا صندوق‌های محلی، ایرانیان قرن‌هاست که از ابتکارهای اجتماعی برای حل مشکلات زندگی روزمره بهره می‌برند. اما در دنیای امروز که فقر، نابرابری، بحران اعتماد و ناکارآمدی خدمات عمومی به مسائل پیچیده‌ای تبدیل شده‌اند که نه دولت به‌تنهایی و نه بازار قادر به حل آنها نیستند، مفهوم تازه‌ای به نام «نوآوری اجتماعی» در ادبیات سیاست‌گذاری جهان مطرح شده است. مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی درباره این مفهوم، تلاش کرده ابعاد نظری و الزام‌های سیاستی آن را برای تصمیم‌گیران ایرانی تشریح کند. گزارشی که می‌گوید بدون پشتوانه قانونی و حکمرانی مشارکتی، ابتکارهای مردمی در سطح محلی باقی می‌مانند و هرگز به تحول نظام‌مند نمی‌رسند.

چهار میلیون اثر ثبت‌شده و شناسایی‌شده، ده‌ها محوطه جهانی، هزاران بنای تاریخی، صدها موزه و مجموعه فرهنگی و درعین‌حال نبود «کمیته ملی سپر آبی»؛ این همان تناقضی است که پس از اظهارات اخیر رئیس کمیته سپر آبی آمریکا درباره وضعیت ایران، دوباره به یکی از بحث‌های مهم حوزه حقوق بین‌الملل میراث‌فرهنگی تبدیل شده است؛ بحثی که جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل علیه ایران آن را از یک موضوع تخصصی در محافل میراثی به مسئله‌ای عمومی در افکار عمومی و رسانه‌ها بدل کرد.

بیش از دو ماه از پایان جنگ چهل‌روزه در ایران می‌گذرد، جنگی که پس از دو بحران دیگر بر جامعه ایران تحمیل شد و بسیاری از شهروندان را در سراسر کشور تحت‌تأثیر قرار داد، این وضعیت موجب شده است تا بسیاری نگران تشدید اختلال‌هایی مانند «سندروم اختلال استرس پس از حادثه» در ایران شوند. به گفته مقامات سازمان بهزیستی پیش‌بینی می‌شود که ۲۰ درصد جامعه دچار این اختلال شوند، اگرچه رئیس «انجمن روان‌پزشکی ایران» در گفت‌وگو با «پیام ما» می‌گوید که افراد حادثه‌دیده ممکن است شرایط بدتری را تجربه کنند.

نزدیک به دو ماه است که آتش‌بسی شکننده برقرار شده، اما هنوز تصویری روشن از آینده درگیری‌ها یا سرنوشت توافق وجود ندارد. این در حالی است که بسیاری از زنان همچنان با پیامدهای اقتصادی و اجتماعی جنگ و شرایط دشوار اقتصادی کشور روبه‌رو هستند؛ زنانی که به‌تنهایی مسئولیت تأمین معاش خانواده را بر عهده دارند یا کسب‌وکارهای کوچکشان در پی اختلال‌های اقتصادی و اینترنتی آسیب‌های جدی دیده است. اگرچه هنوز آمار دقیقی از ابعاد این بحران منتشر نشده است، اما روایت‌های زنان نشان می‌دهد که فشارهای معیشتی و مسئولیت‌های روزمره بیش از گذشته بر دوش آنها سنگینی می‌کند.

«امید، یقین به خوش‌فرجام بودنِ امور نیست؛ امید، اطمینان به معنادار بودنِ آن چیزی است که انجام می‌دهیم، بی‌اعتنا به اینکه نتیجه‌اش چه باشد.» این جمله «واسلاو هاول» شرح‌حال امروز حفاظت‌گران و کنشگران محیط‌زیست است. در زمانه‌ای که جامعه که سیاست، سایه خود را بر کوچک‌ترین وجوه زندگی افراد گسترانیده، گروهی دغدغه و مشغولیت زندگی‌شان را حفاظت از تنوع زیستی ایران گذاشته‌اند. آنها در گرداب ناامیدی جمعی که جامعه ایران در آن گرفتار آمده همچنان در تقلا برای بقای کنشگری در این حوزه هستند.

رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست با اشاره به خسارات وارد شده به عرصه‌های طبیعی و زیرساخت‌های محیط‌زیستی در جریان جنگ اخیر، از تشکیل کارگروه ویژه برای بررسی این آسیب‌ها خبر داد و اعلام کرد این سازمان در حال تهیه مستندات حقوقی برای طرح شکایت درباره جنایت زیست‌محیطی در مراجع بین‌المللی است.

شماره ۳۴۱۹ روزنامه «پیام ما» در شانزدهم خرداد ۱۴۰۵ با پرونده‌ای چهار صفحه‌ای با عنوان «ما هم روایت خود را داریم» منتشر شد؛ پرونده‌ای که با گفت‌وگو با صاحب‌نظران حوزه جامعه، فرهنگ و ادبیات به اهمیت روایت در ثبت تجربه‌های فردی و جمعی و نقش آن در شکل‌گیری درک عمومی از رویدادها می‌پردازد.