سازمان حفاظت محیط زیست، هم‌زمان با روز جهانی آگاهی‌رسانی کوسه‌ها، نشست تخصصی «هم‌اندیشی حفاظت از کوسه‌ماهیان و سپرماهیان» را با هدف بررسی چالش‌ها و راهکارهای علمی برای حفظ این گونه‌های کلیدی دریایی برگزار می‌کند. این رویداد، بخشی از برنامه اقدام ملی برای صیانت از تنوع زیستی در خلیج فارس و دریای عمان است.

«رویا»، درنای سیبری پرورش‌یافته در اسارت که در مازندران نگهداری می‌شود، به دلیل بروز علائم بی‌اشتهایی و اختلال در تعادل تحت معاینات فشرده دامپزشکی قرار گرفت. آزمایش‌ها و تصویربرداری‌های تخصصی، ابتلای این پرنده به عفونت پیشرونده ریوی را تأیید کرده و به گفته مسئولان حفاظت محیط زیست، روند درمان با پیش‌آگهی محتاطانه در حال پیگیری است.

خوانشی دلوزی از بحران‌های میراث

گاهی مهم‌ترین بخش‌های تاریخ یک شهر نه در موزه‌ها و کتاب‌ها، بلکه زیر آسفالت خیابان‌ها، در میان شبکه‌های تأسیسات و در دل پروژه‌های عمرانی پنهان شده‌اند. اصفهان نیز از این قاعده مستثنا نیست. شهری که در دوره صفوی به یکی از مهم‌ترین پایتخت‌های جهان تبدیل شد، هنوز بخش‌های گسترده‌ای از حافظه تاریخی خود را در زیر لایه‌های شهر معاصر حفظ کرده است؛ لایه‌هایی که هر بار با یک گمانه‌زنی یا کاوش باستان‌شناسی، بخشی از رازهای خود را آشکار می‌کنند.

وقتی قدرت به بازتعریف میدان تئاتر می‌انجامد

مدیریت پسماند، به‌ویژه پسماندهای خشک، سال‌هاست به یکی از چالش‌های مهم کشور تبدیل شده است؛ چالشی که برای حل آن قوانین و آیین‌نامه‌های متعددی وجود دارد، اما بسیاری از آنها به‌درستی اجرا نشده‌اند. اکنون پویشی با عنوان «نه به پلاستیک» در آغاز مسیر خود قرار دارد؛ پویشی ملی با مسئولیت سازمان حفاظت محیط زیست که بخش مهمی از آن بر اقدامات فرهنگی متمرکز است. این در حالی است که پلاستیک در ایران کالایی پرمصرف و ارزان محسوب می‌شود و تنها ۱۰ درصد آن در کشور بازیافت می‌شود. شینا انصاری، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، در گفت‌وگو با «پیام ما» درباره این پویش گفت: «برای حل مشکلات پسماند، باید ابزارهای اقتصادی را همراه با کار فرهنگی به‌کار گرفت، اما این کار نیازمند برنامه‌ای گام‌به‌گام و اولویت‌بندی‌شده است.» تاکنون برنامه‌های مختلفی برای کاهش مصرف پلاستیک‌های یک‌بارمصرف در کشور اجرا شده، اما به نتیجه مشخصی نرسیده است و باید دید این پویش در نهایت تا چه اندازه می‌تواند به کاهش مصرف پلاستیک منجر شود.

در گیلان، زمین هیچ‌گاه فقط زمین نبوده است. اینجا هر وجب خاک، حافظه یک خانواده، سرمایه یک روستا، بخشی از امنیت غذایی کشور و تکه‌ای از میراث طبیعی ایران است. شاید به همین دلیل، هرگاه سخن از زمین به میان می‌آید، مسئله تنها مالکیت نیست؛ سخن از نسبت مردم با سرزمین، نسبت دولت با قانون و نسبت امروز با آینده است.

تغییر کاربری اراضی باغی و زراعی در روستاها فرایندی سخت و زمان‌بر است و طبق قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها، هرگونه تغییر کاربری به مسکونی نیازمند دریافت مجوزهای متعدد و استعلام از دستگاه‌های جهاد کشاورزی، بنیاد مسکن، منابع طبیعی و دهیاری‌هاست؛ فرایندی که هزینه‌های بالایی نیز به همراه دارد. موضوعی که به گفته روستاییان، ساخت‌وساز را برای آن‌ها غیرممکن یا محدود کرده است، اما این فرایند برای افراد غیربومی گاه رعایت نمی‌شود. در نتیجه، شاهد رشد ویلاسازی در برخی مناطق روستایی گیلان توسط مهاجران و غیربومی‌ها هستیم. اخیراً در جلسه‌ای با حضور استاندار گیلان و مقامات بنیاد مسکن، مصوب شد اراضی ملی مشمول ماده ۴ با تخفیف ۹۰ درصدی به متقاضیان روستایی واگذار شود. اراضی ماده ۴ شامل زمین‌های ملی است که در چارچوب ضوابط قانونی و با هدف تأمین زمین برای ساخت مسکن روستایی، حفظ جمعیت روستایی، جلوگیری از مهاجرت به شهرها، مقابله با تصرفات غیرقانونی و حفظ منابع طبیعی به متقاضیان واگذار می‌شود. در حالی که هدف این طرح، تسهیل خانه‌دار شدن روستاییان و جلوگیری از مهاجرت عنوان شده است، کارشناسان به دلیل نبود سازوکارهای شفاف نظارتی، احتمال می‌دهند مسیر برای شکل‌گیری رانت و تغییر کاربری‌های غیرقانونی جدید فراهم شود.