مدیرکل حفاظت محیط زیست استان تهران از مشاهده گله‌ای از آهوهای ایرانی در جریان گشت‌های حفاظتی پارک ملی سرخه‌حصار خبر داد و این رخداد را نشانه‌ای از وضعیت مطلوب زیستگاه، پویایی اکوسیستم و اثربخشی برنامه‌های حفاظتی در این منطقه عنوان کرد.

«هر چه به سالگرد می‌رسیم انگار برایم روز اول است.». اینها را «نسترن منصوری نژاد» همسر محیطبان شهید «هدایت‌الله دیده‌بان» با بغض می‌گوید. چندثانیه‌ای سکوت می‌کند تا بتواند ادامه بدهد و بگوید که از روند پرونده ناراضی است، از اینکه می‌شنود قاتل بین شهر و کوه در تردد است، تنها هدایت دیگر در کنار او نیست. به هر مسئولی مراجعه می‌کند، دیگری را مقصر می‌دانند، آن‌قدر در این یک سال این حرف را شنیده که خم شده از درد، اشک امانش نمی‌دهد، دوباره سکوت می‌شود و صدایش به من نمی‌رسد.

در نگاه اول، صنعت میگوی ایران یکی از حوزه‌های موفق اخیر بخش کشاورزی و شیلات به نظر می‌رسد؛ صنعتی که از اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ آغاز شد و پس از فرار و نشیب فراوان، امروز به تولیدی در مقیاس ده‌ها هزار تن و بیش از صدها میلیون دلار ارزآوری رسیده است. اما در لایه زیرین این تصویر موفق، مجموعه‌ای از پرسش‌ها درباره الگوی توسعه، ظرفیت واقعی مزارع، حکمرانی داده و تاب‌آوری زیست‌محیطی شکل گرفته که ضرورت توجه به آینده این مسیر را بیش‌ازپیش آشکار ساخته است.

معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی اداره‌کل حفاظت محیط زیست استان اصفهان از پیگیری برای تخصیص ۲۰ تا ۲۵ میلیون مترمکعب سهم‌آبه به تالاب بین‌المللی گاوخونی هم‌زمان با رهاسازی آب برای کشاورزان خبر داد و گفت هنوز تایید نهایی برای این تخصیص دریافت نشده است.

مدیرکل دفتر زیست‌بوم‌ها و سواحل دریایی سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به روز جهانی صخره‌های مرجانی (۱۱ خرداد)، گفت مرجان‌های خلیج‌فارس به دلیل تحمل دمای بالا تا ۳۶ درجه، شوری زیاد و نوسانات شدید محیطی، به عنوان نمونه‌ای کم‌نظیر از تاب‌آوری در برابر تغییرات اقلیمی شناخته می‌شوند.

حیات وحش زاگرس

| پیام ما | «شب زدن انبار نفت آتیشی که بلند شد، خیلیا با دیدنش فکرکردن انفجار هسته‌ایه آن‌قدر که بزرگ بود و قارچش شبیه بود. منم وقتی دیدمش همین فکرو کردم گفتم الان لابد موج انفجار میاد میزنه پودرم میکنه»، «باید آن روز می‌رفتم اداره کار والا اعتراضم ثبت نمی‌شد. ۷ پا شدم. هوا تاریک بود. رفتم دوش گرفتم. اومدم بیرون دیدم هوا تاریکه. صبحانه خوردم، بیرون رو نگاه کردم، تاریک بود. مدارک و اوراق رو آماده کردم، لباس پوشیدم. ۹:۱۵ زدم بیرون و هوا هنوز تاریک بود. دیشبش انبار نفت رو زده بودن»، «شبی که انبار نفت و زدن من گریه کردم، دوستم زنگ زد با هم گریه کردیم. از سیصد و شصت درجه خونه دود می‌دیدم»، «برای من یکی از بدترین‌هاش فردای انبار نفت بود بیدار شدم، بعد با خودم گفتم من که خیلی خوابیدم چرا هنوز صبح نشده. پرده رو زدم کنار دیدم همه‌جا سیاهه» این‌ها تنها بخشی از توییت‌های شهروندان تهرانی پس از باز شدن اینترنت جهانی آن‌هم به شکل نیم‌بند است. هنوز بسیاری نه دسترسی به شبکه‌های اجتماعی‌شان دارند و نه دسترسی به بسیاری از سایت‌ها. تنها گروه کوچکی از مردم می‌توانند از تجربه‌هایشان در جنگ بنویسند؛ اما همین تعداد اندک شب بمباران انبارهای نفت از بسیاری از شب‌های جنگ متفاوت‌تر بود. شاید؛ ازاین‌رو که فرق نمی‌کرد، کجای تهران زندگی کنی، شمال یا جنوب، شرق یا غرب. آلودگی خودش را می‌رساند به خانه‌ات، به زندگی‌ات و به ریه‌هایت. این روزها پژوهشی در این باره منتشر شده که نشان می‌دهد این بمباران به‌اندازه یک آتشفشان، آلودگی تولید کرده و دامنه آن تا شرق آسیا هم رسیده است.

دشت با گل‌های زرد و سفید و آبی فرش شده، جلوتر، نه آن‌قدر که با چشم غیرمسلح بتوان به‌راحتی دید، گله‌ای گورخر آسیایی ایستاده‌اند، دقیقه‌ای بعد از پشت تپه گله دیگری می‌رسد، آن‌سوتر باز دو گور دیگر. این منظره دائمی نیست، با آغاز فصل گرما همه این گل‌ها خشک می‌شوند، آنچه می‌ماند پوشش مرتعی ضعیف «پارک ملی قطرویه» است که گورها را پراکنده می‌کند، همین جابه‌جایی‌ها باعث تلف‌شدن آن‌ها می‌شود؛ در جاده‌ها و کریدورهای ناامن.