هفته سوم اسفند ۱۴۰۴ و در میانه بمباران ممتد تهران بود که اعضای شبکه تشکل‌های محیط‌زیست و منابع طبیعی کشور بیانیه‌ای مهم نوشتند، آنها از آسیب‌های گسترده حملات اسرائیل و آمریکا تا آن لحظه بر محیط‌زیست کشور گفتند و سازمان‌های بین‌المللی حفاظت محیط‌زیست را خطاب قرار دادند. بیانیه به سازمان حفاظت محیط‌زیست رفت و از آنجا به وزارت امور خارجه. وزارتخانه بیانیه را برای سازمان‌های مختلف ارسال کرد و به آنها از تبعات آسیب‌های جدی این جنگ بر زیست‌بوم ایران هشدار داد. حالا «محمد الموتی» در روزهای آتش‌بس شکننده از نوشتن بیانیه زیر بمباران ممتد می‌گوید. از اینکه قطع اینترنت چطور ارتباط آنها را با دنیا و فعالان محیط‌زیست جهانی مختل کرد و از اینکه بخش بین‌الملل محیط‌زیست و وزارت امور خارجه چطور با قطع ارتباط تشکل‌های محیط‌زیستی در دهه‌های گذشته با دنیا عامل ضعف و سختی در شرایط بحرانی کنونی شدند.

وزارت امور خارجه ایران، در بیانیه‌ای مصوبه مداخله‌جویانه و غیرمسئولانه پارلمان اروپا در ارتباط با مسائل داخلی کشورمان را محکوم کرد.

پس از استقلال هند و پاکستان در سال ۱۹۴۷، مرزهای ترسیم‌شده بین این دو کشور از داخل حوضه سند عبور کرد و تقریباً اکثر سرشاخه‌های سند در داخل هند قرار گرفت. این امر، هند را به دولت ساحلی بالادستی و پاکستان را به دولت ساحلی پایین‌دستی تبدیل کرد. در همین راستا، شیوه کنترل آب‌های حوضه سند در طول جنگ بین دو کشور بین سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸، یکی از اصلی‌ترین کانون‌های اختلاف بود. پاکستان به‌طور ویژه‌ای به آب‌های حوضه سند وابسته است؛ به‌طوری‌که حدود ۹ درصد از منابع آبی این کشور برای مصارف مختلف از جمله آشامیدنی و کشاورزی از رودخانه‌های این حوضه تأمین می‌شود. درواقع، همان‌گونه‌که مصر هدیه نیل و ازبکستان هدیه آمودریاست، پاکستان نیز هدیه سند است. هند نیز حدود ۲۵ درصد از آب‌های حوضه سند را برای مصارف مختلف خود استفاده می‌کند. هرچند رودخانه‌های مهم دیگری از جمله گنگ و براهماپوترا نیز در مناطق شمالی هند جریان دارند که همچون سند از رشته‌کوه‌های هیمالیا سرچشمه می‌گیرند.

وزیر خارجه ایران با تاکید بر اینکه «مذاکره مستقیم با طرفی که مدام تهدید به توسل به زور بر خلاف منشور ملل متحد می‌کند و مواضع متناقضی توسط مقام‌های مختلف آن بیان می‌شود، بی‌معنا خواهد بود»، تصریح کرد: اما ما همچنان به دیپلماسی پایبند بوده و حاضریم مسیر مذاکره غیرمستقیم را بیازماییم.

گفتن و نوشتن درباره آثار تحریم‌ها بر اقتصاد ایران شاید دیگر تکراری به نظر برسد، اما واقعیت تلخ این است که این فشارها همچنان کشور را در کام خود می‌کشد. کسب‌وکارها به‌سختی نفس می‌کشند و آینده‌ای مبهم پیش رویشان است. قیمت‌ها همچنان بالا می‌رود، سرمایه‌گذاری در کشور کم رنگ شده و روزبه‌روز تعداد بیشتری از مردم وارد دایره فقر می‌شوند. بسیاری از مردم کشورمان در مواجهه با مشکلات روزمره، به‌سختی برای بقا تلاش می‌کنند. در این شرایط، توسعه پایدار به یک آرزوی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. تحریم‌ها نه‌تنها اقتصاد را فلج کرده، بلکه مردم را در تله ناامیدی گرفتار کرده‌اند. این روند، سنگینی روزافزون بر دوش کشور می‌گذارد و هر تلاش برای غلبه بر آن، به ناامیدی بدل می‌شود.

🎥سخنگوی وزارت امور خارجه در نشست خبری:

دست روی دست گذاشتن دیپلمات‌ها