سال‌هاست حفاظت از جنگل‌های هیرکانی را وظیفه‌ای دولتی دانسته‌ایم؛ اما در برابر انواع و اقسام آسیب‌ها در این عرصه‌ها، نظیر قاچاق چوب، آتش‌سوزی، تغییر کاربری و تخریب زیستگاه‌ها، این پرسش مطرح می‌شود که آیا می‌توان جنگلی به وسعت هیرکانی را بدون همراهی مردمی که در کنار آن زندگی می‌کنند، حفظ کرد؟ تجربه‌ها نشان می‌دهد آینده این میراث جهانی در گرو عبور از حفاظت دستوری و حرکت به‌سوی حکمرانی مشارکتی است.

تنها ساختار اداری مدیریت جنگل و طبیعت در ایران نیست که به شکل دوره‌ای تغییر می‌کند. نگاهی به گذشته نشان می‌دهد که ساختارهای مدیریت جنگل در بخش فنی نیز ناپایدار و بسیار متغیر بوده‌اند. از رهاشدگی ۹۳ درصدی جنگل‌های کشور که بگذریم، مدیریت فنی در همان سطح هفت‌درصدی جنگل‌های شمال نیز بسیار تغییر پیدا کرده است. از «قطع یکسره» دهه ۱۳۳۰ تا «قطع نواری» در دهه ۱۳۴۰ و سپس «قطع تک‌گزینی» که از دهه ۱۳۵۰ تا توقف بهره‌برداری چوبی ادامه داشت، همه و همه بیانگر آن است که حتی بهره‌برداری چوبی از هیرکانی هم پروتکلی پایدار نداشت و به‌صورت دوره‌ای و بر مبنای آزمون و خطا یا دست‌بالا، با پشتوانه متن‌های ترجمه‌شده اروپایی تغییر می‌کرد.