برنامه هفتم توسعه، دولت را مکلف به استفاده از پساب برای تأمین آب مورد نیاز آبیاری فضای سبز و صنایع کرده است. حالا شهرداری اصفهان از طرحی رونمایی کرده که به «رینگ پساب» موسوم است و طبق گفته شهرداری، می‌تواند تمام آب مورد نیاز فضای سبز اصفهان را از طریق تصفیه‌خانه‌ها فراهم کند. شهرداری اصفهان مدعی است مزایای طرحی که حداقل پنج سال احداث و تکمیل آن به درازا خواهد کشید، بیشتر از این حرف‌هاست و رینگ پساب آبخوان‌ها را هم تغذیه می‌کند. کارشناسان اما می‌گویند اقدام شهرداری برای نجات درختان نصف جهان عالی است، اما راه‌حل نجات کلانشهر اصفهان و زاینده‌رود نیست و تمرکز بر آن به‌عنوان راه‌حل اصلی، مسئله را به حاشیه می‌برد: «طرح‌های پساب و انتقال آب در کنار هم نمی‌توانند نیمی از اضافه‌برداشت از حوضه آبریز زاینده‌رود را هم جبران کنند. همه‌چیز کاهش برداشت و احیای زاینده‌رود و زنده‌کردن طبیعی آبخوان‌هاست. این موضوعی است که نباید به حاشیه برود.»

در کشوری که باران، نادر اما ارزشمند است و هر قطره‌اش برای کشاورز و شهروند به‌سان تصمیمی اقتصادی معنا دارد، فاضلاب نه پسماند که منبعی برای تداوم زندگی است. عمان، همسایه جنوبی ایران در خلیج‌فارس، حالا دیگر تنها به نفت و گاز شهره نیست. زیرساخت‌هایش در مدیریت آب‌های آلوده، آن‌چنان پیشرفته شده‌اند که از فاضلاب، منابعی برای آبیاری، کشاورزی و صنعت می‌سازد؛ منابعی که در ایران، اغلب یا نادیده گرفته می‌شوند یا بدل به تهدیدی برای محیط‌زیست شده‌اند.

پیش از احداث بند کمال‌خان، علی‌رغم اینکه دفتر رودخانه‌های مرزی از پیشرفت فیزیکی این بند آگاه بود، حجم قابل‌توجهی از ذخایر چاه‌نیمه در قالب بهره‌برداری از طرح موسوم به ۴۶ هزار هکتاری در مزارع سیستان رها شد که پس از بهره‌برداری از بند مذکور، در سایه بی‌تدبیری متولیان امر در دولت سیزدهم، بحران آب تشدید شد و ذخایر چاه‌نیمه در شرایط بحرانی و ذخایر حداقلی قرار گرفت. شرایط بحرانی تأمین آب شرب در سیستان و زاهدان منجر به تعریف طرح‌های اضطراری به‌صورت یک‌طرفه و با حذف نقش آب‌منطقه‌ای و محیط‌زیست شده و توسط آبفای سیستان‌و‌بلوچستان و وزارت نیرو اجرا شد

|پیام ما| وجود موش‌ها به‌‌عنوان یکی از جوندگان موذی سبب ایجاد آسیب‌های اقتصادی شده و برای سلامت انسان ‌و بهداشت عمومی خطرآفرین است. بررسی وضع موجود کشور در زمینه تقنینی و مدیریت جامع یکپارچه جوندگان موذی و همچنین ارزیابی دیدگاه عمومی درباره عملکرد دستگاه‌های متولی و مقایسه آن با روند به‌‌کارگرفته‌شده در نمونه‌های بین‌المللی می‌تواند زمینه را برای رفع ایرادهای موجود در برنامه‌‌‌‌ریزی‌های آتی کشور فراهم کند. بر همین اساس، دفتر مطالعات زیربنایی (گروه محیط‌زیست) مرکز پژوهش‌های مجلس به‌تازگی گزارشی با عنوان «بررسی چارچوب تقنینی و مدیریت جامع یکپارچه جوندگان موذی (موش) در ایران و نمونه‌های بین‌‌المللی» منتشر کرده و در این گزارش ضمن استعلام از دستگاه‌های متولی درباره آسیب‌های مربوط با ازدیاد جوندگان موذی در کشور، به ارزیابی نظرات و سنجش سطح آگاهی عمومی پرداخته است. نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن است که تقریباً در کل کشور با ازدیاد حداقل یکی از گونه‌های موش و به فراخور آن افزایش احتمال ابتلا به بیماری‌های مشترک انسان و حیوان روبه‌‌رو هستیم. علاوه‌بر‌این، ارزیابی آگاهی و سنجش افکار عمومی نشانگر سطح آگاهی و رضایت پایین عمومی از مدیریت معضل هجوم جوندگان موذی در کشور است. در گزارش حاضر راهکارهایی در حوزه‌‌‌های تقنینی نظیر اصلاح راهنمای مهار جمعیت موش در محیط‌های شهری و احصای خلأهای قانونی موجود در مسیر مدیریت جامع جوندگان موذی توسط دستگاه‌های متولی و تدوین لایحه پیشنهادی توسط دستگاه‌‌‌های اجرایی، شامل اصلاح و ارتقای شیوه جمع‌‌آوری پسماند عادی و افزایش سطح پوشش‌‌دهی و اتصال به سیستم فاضلاب پیشنهاد شده است.

به گفته مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب استان تهران میزان هدررفت آب در تهران ۲۲ درصد است که ۱۱ درصد آن در ۲۲ هزار کیلومتر هدر می‌رود.

مدیرعامل شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور با اشاره به هدر رفت بیش از ۳۱ درصد آب شرب کشور گفت: چهار برابر نُرم جهانی هدررفت آب داریم.