از نظر جغرافیایی، بیشترین آسیب‌ها در استان تهران ثبت شده است. مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی در این‌باره می‌گوید: «حدود ۷۰ اثر آسیب‌دیده در تهران قرار دارند و پس از آن، اصفهان در رتبه بعدی است.»

| پیام ما | خبر شوک‌آور بود و ناگهانی، موزه ملی قرآن از چهارراه س‍په به سعدآباد منتقل می‌شود. این‌‌درحالی است که انتقال یک موزه‌ به صورت ضرب‌العجل در هیچ‌ دستورالعمل جهانی وجود ندارد اما گویا در وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی همه‌چیز امکان‌پذیر است. پیگیری‌های «پیام ما» نشان می‌دهد که بعد از تعطیلات نوروز امسال، موضوع انتقال موزه قرآن به سعدآباد پشت درهای بسته مطرح و به‌رغم مخالفت و مقاومت مسئولان موزه آب، تصویب و به آنها ابلاغ شده است. بر اساس این ابلاغیه باید ساختمان موزه آب تخلیه و تحویل مدیران جدید شود. ارائه توجیه منطقی برای تعطیلی موزه‌ای پژوهشی که بیش از سی سال از عمر آن می‌گذرد، به دلیل جابجایی یک موزه از همسایگی پردیس حکومتی به همسایگی تشریفات ریاست‌جمهوری، کار آسانی نیست. نه مساحت و فضای موزه آب تناسبی با محل فعلی موزه قرآن دارد و نه مجموعه سعدآباد تجانسی با فعالیت این موزه دارد. اما تصمیم ابلاغ شده است. «پیام ما» از ساعات اولیه این موضوع آن را پیگیری کرد و خبرنگار آن راهی موزه سعدآباد شد اما دیگر خبری از فروش بلیت موزه آب نبود. درهای موزه بسته بود و اصرار او برای وارد شدن به موزه در نهایت منجر به این شد که دقایقی در موزه‌ را باز کنند تا با چشم‌های خود ببیند که افرادی تابلوهای موزه آب را جمع‌ می‌کنند. کارکنان موزه از این برخورد دستوری و ضربتی متعجب بودند و می‌گفتند: «شاید وزارتخانه اصلا خبر نداشته باشد! یعنی این تصمیم چه کسی است؟» هیچ‌ مسئولی در وزارت میراث فرهنگی و مجموعه سعدآباد پاسخگو نیست. از مدیرکل‌ موزه‌ها بگیر تا معاون میراث‌فرهنگی و رییس مجموعه. برخی می‌گویند از این دست تصمیمات ناگهانی در زمان وزارت «رضا صالحی‌امیری» تازگی ندارد. دوستداران میراث‌فرهنگی باورشان نمی‌شود که امیدهایشان اینطور به‌یکباره رنگ ببازد. تنها نکته شفاف در این ماجرا نامه‌ای است که به امضا مسعود پزشکیان رسیده؛ اما هیچ‌کس نمی‌داند که چه کسی و چرا خواهان چنین تصمیم و صدور چنین دستوری شده است؟ چطور ممکن است نخستین موزه قرآنی که در سطح بین‌المللی شناخته شده، ساخت بنای آن از پیش از انقلاب آغاز و بعدها در زمان ریاست‌جمهوری هاشمی‌ پیگیری و در نهایت در دوران ریاست‌جمهوری خاتمی با پیگیری «حسن حبیبی» افتتاح شده و در مقطعی در برابر ایده‌های عجیب جابه‌جایی که مدیران احمدی‌نژاد مطرح می‌کردند، مقاومت کرده، حالا در دولت پزشکیان دستور انتقال گرفته باشد؟ حالا دو گروه از این دستور ناگهانی حیرت‌زده‌اند، مدیران موزه آب که نمی‌دانند باید با اموالشان چه کنند و عامل و دلیل برخوردهای ضربتی با آنها در یک محیط فرهنگی چه بوده است؟ گروه دوم بدنه‌ کارشناسی موزه قرآن هستند که باور نمی‌کنند این موزه‌ باید جابه‌جا شود. موزه‌ای که از ابتدا با ایده پست‌مدرن و کاربری موزه قرآن تجهیز و طراحی شده است. تا پیش از تاسیس این موزه، قرآن به‌عنوان کتاب مقدس مسلمانان موزه مستقل و تخصصی نداشت در حالی که کتب مقدس همه ادیان صاحب موزه بودند. علاوه بر این موزه ملی قرآن در شیوه اداره نیز وجه تمایزی با دیگر موزه‌ها دارد، این موزه از نخستین موزه‌های هیات‌امنایی و مستقل ایران است که با امضای «سید محمد خاتمی» آغاز به کار کرد و ریاست‌ هیئت امنای آن به عهده «احمد مسجدجامعی» بود.

کاخ مروارید البرز از ظرفیت‌های گردشگری و توریستی استان البرز با وجود معماری خاصی که دارد به فراموشی سپرده شده است.

هرگونه تحلیل و نقدی در راستای هر موضوع و برنامه‌ای، نیازمند شناخت مولفه‌های علی و معلولی، تحقق و یا عدم تحقق یک برنامه است. این تصور که در یک شرایط برابر در دو سرزمین با موضوعی مشترک اتفاقی مشترک حادث می‌شود اشتباه است؛ به عبارتی ساده‌تر مولفه‌های حادث‌شدن موضوع و برنامه در حوزه علوم انسانی از جمله تغییرات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی و اقتصادی با مولفه‌های علوم پایه از جمله شیمی، ریاضی، فیزیک، کاملاً متفاوت است. به‌طور حتم در علوم پایه بر اساس داده‌های مشترک نتایج مشترک در همه حوزه‌های سرزمینی حاصل خواهد شد ولی در حوزه‌ علوم‌انسانی به‌رغم وجود داده‌های مشترک نتایج مشترک حاصل نخواهد شد، زیرا مولفه‌ها و عوامل حادث‌شونده متغیرهای پراکنده متعدد و عوامل پنهانی هستند که هرگز اجازه نمی‌دهد به‌رغم وجوه مشترک، اتفاق مشترکی بیفتد.

انتخاب «سیدرضا صالحی‌امیری» به‌عنوان وزیر پیشنهادی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی مانند دیگر وزرای کابینه دولت چهاردهم، حرف و حدیث‌های زیادی را به‌همراه داشته است. به اعتقاد فعالان و کارشناسان، با این انتخاب دوباره شاهد حضور چهره‌ای سیاسی در این منصب خواهیم بود که تجربه‌ کار در ارکان وزارتخانه را ندارد و تازه باید با سازوکار و چالش‌ها و ضرورت‌های موجود آشنا شود و بر این اساس، احتمال ناکارآمدی او را در این سمت مطرح می‌کنند. اما این همهٔ ماجرا نیست و برخی دیگر از این انتخاب دفاع می‌کنند.