در شهری به دنیا آمد که نامش رنگ‌وبوی آب زلال داشت. اما آب «آبیک» طعمی ناگوار داشت و هوایش نفسی آلوده به گرد سیمان. همین ناسازگاری در سال‌های نوجوانی نگاه او را به محیط‌زیست حساس کرد و بعدها مسیر حرفه‌ای او را تغییر داد.  ریاضیات را دوست داشت و در دانشگاه مهندسی عمران خواند، اما خیلی زود فهمید قلبش جایی دیگر است؛ آنجا که می‌تواند در آب و محیط‌زیست جست‌وجو کند. برای کارشناسی‌ارشد، مهندسی محیط‌زیست را انتخاب کرد و با پایان‌نامه‌اش درباره تصفیه پیشرفته و بازچرخانی آب، نخستین گام جدی خود را در این مسیر برداشت.   کارشناس سابق پایش دفتر پایش فراگیر سازمان حفاظت محیط‌زیست و استاد سابق و مدعو رشته مهندسی انرژی دانشکده فیزیک و انرژی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، در دکتری مسیر علاقه به محیط‌زیست را ادامه داد. حدود سی‌سالگی بخشی از پژوهش‌هایش را در فرصت مطالعاتی در دانشگاه مریلند آمریکا گذراند؛ تجربه‌ای که نگاه محلی او را دگرگون کرد و آموخت بحران آب، انرژی و غذا، قصه‌ای جهانی است.  عضو تیم تحقیقاتی مرکز علم و توسعه دانشگاه علم و صنعت، باور دارد آینده پایدار تنها از دل فناوری نمی‌گذرد، بلکه به انسان‌های آگاه و مسئول نیاز دارد. او از نقش پررنگ زنان در صنعت تجدیدپذیر و عبور آن از کلیشه‌های جنسیتی می‌گوید، هرچند همچنان به گفت‌وگو و ایجاد فرصت برابری نیازمند است. «لیلا بابائی»، امروز، در ۳۸ سالگی، تلاش دارد با کار بر روی پروژه‌های ملی و روایتگری در شبکه‌های اجتماعی علم و دغدغه را به هم پیوند زند و از تضادهای زیسته‌اش پلی کوچک بسازد برای تغییرات بزرگ.

 «تنها ۱۲ درصد از شرکت‌های دانش‌بنیان توسط زنان اداره می‌شوند، درحالی‌که ۶۴ درصد از متقاضیان ورود به دانشگاه‌ها دختران هستند.» این جمله‌ای است از زهرا بهروزآذر، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده که چندی پیش در نشستی در استان مازندران مطرح کرد. پیش‌تر نیز آمارهایی منتشر شده بود که نشان می‌داد سهم زنان در هیئت‌مدیره شرکت‌ها به حدود ۳۰ درصد می‌رسد. باوجود این، به نظر می‌رسد مسیر دستیابی به برابری در مدیریت کسب‌وکارها همچنان طولانی است. این در حالی است که حضور زنان در رأس شرکت‌های بزرگ، نه‌تنها نگاه تازه‌ای به فرایند تصمیم‌گیری و فرهنگ‌سازمانی می‌آورد، بلکه می‌تواند به متعادل‌تر شدن ترکیب تیم‌ها و شکل‌گیری رقابت‌های سازنده کمک کند. یکی از نمونه‌های شاخص این جریان، شکوه عاشوری مدیرعامل شرکت دنون لبنی پارس است. او معتقد است زنان با دقت، نظم و انضباط خود توانسته‌اند ارزش‌های تازه‌ای به مدیریت بیفزایند و حتی نگاه سنتی جامعه را به چالش بکشند. عاشوری در گفت‌وگو با «پیام ما» از تجربه‌های شخصی خود، موانع فرهنگی، سیاست‌های سازمانی برای حمایت از زنان و همچنین برنامه‌های شرکت در حوزه توانمندسازی و مسئولیت اجتماعی سخن می‌گوید.

موقعیت زنان، دقیق‌ترین نشانه از وضعیت یک جامعه است؛ شاخصی که عدالت را عیان می‌کند، ظرفیت تغییر را می‌سنجد و عمق امید را نشان می‌دهد. هر جا زنان امکان کنشگری دارند، جامعه نیز در مسیر رشد و توازن گام برمی‌دارد؛ و هر جا صدای آنان خاموش است، سکون و بی‌عدالتی در لایه‌های دیگر نیز رسوخ کرده است.