در سالن‌های تولید نساجی، نفس کشیدن گاهی سخت‌تر از کار کردن است. هوا سنگین و پر از پرز است و دستگاه‌های فرسوده بی‌وقفه می‌کوبند. کارگران مجبورند ماسک بزنند، اما گرمای هوا طاقت‌فرساست و رطوبت امان می‌برد. «سمیه» زنی ۴۰ساله است و اپراتور دستگاه‌های بافندگی. او شب‌ها از شدت سرفه خواب ندارد. ۱۰ سال است که میان صدای کرکننده دستگاه‌ها و هوای دم‌کرده کار می‌کند. ریه‌هایش آسیب دیده، اما ریه بخشی از دردسرهای اوست. کارگران این کارخانه همچون بسیاری کارخانه‌های دیگر امنیت شغلی ندارند و قراردادهایشان موقت است. بعضی فعالان کارگری معتقدند آنها «از ترس اخراج، برای اعتراض به وضعیت دستمزد و شرایط کار سمت تشکیل شورا نمی‌روند». بعضی دیگر می‌گویند: «ذهن کارفرما بسته است و مدیریت صرفاً در سخت گرفتن بیش‌از‌اندازه به کارکنان، خلاصه می‌شود.» سؤال اینجاست که چرا قدمی برای پایان مشکلات این کارگران برداشته نمی‌شود؟

در حالی که رئیس گروه بررسی صحنهٔ جرم سازمان پزشکی قانونی کشور می‌گوید سال گذشته بیش از ۲ هزار نفر بر اثر حوادث ناشی از کار جان خود را از دست داده‌اند، معاون روابط کار وزارت رفاه از آمار ۶۸۰ نفری فوت کارگران در این سال خبر می‌دهد. این مقام وزارت کار مدعی‌است که آمار حوادث ناشی از کار در ۲ سال گذشته ۹.۷ کاهش یافته است. اما آمار پزشکی قانونی از افزایش ۱۱.۳ درصدی آمار فوتی‌ها در سال ۱۴۰۲ حکایت دارد. همین اختلاف فاحش نشان می‌دهد آمار دقیقی از حوادث ناشی از کار در کشور وجود ندارد. از طرفی کارشناسان معتقدند این آمار فقط مربوط به کارگران بیمه شده است و کارگران غیررسمی را شامل نمی‌شود.