ابیانه، روستای سرخ‌پوش ایران، با قدمتی بیش از هزار و ۸۰۰ سال (برخی قدمت آن را بیش از چهار هزار سال تخمین زده‌اند)، یکی از شاخص‌ترین مناطق تاریخی کشور به‌شمار می‌رود. این روستا که در سال ۱۳۵۴ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفته، سال‌هاست که در انتظار ثبت جهانی در یونسکو است. اما با وجود پیگیری‌های مکرر، همچنان موانعی در مسیر این ثبت وجود دارد که روند آن را با چالش‌هایی مواجه کرده است. باتوجه‌به اهمیت این روستا از منظر فرهنگی، تاریخی و گردشگری، ثبت جهانی آن می‌تواند تحولی مهم در حفظ بافت سنتی و توسعه پایدار منطقه ایجاد کند. اما آیا مشکلات زیرساختی و تغییرات ناهمگون در فضای روستا، مانعی جدی در این مسیر محسوب می‌شود؟ گزارش پیش رو، به بررسی ابعاد مختلف این موضوع پرداخته و دیدگاه‌های کارشناسان، مسئولان و مردم محلی را درباره این چالش‌ها منعکس می‌کند.

اولین مدرسه پاییزه هتلداری سبز روز گذشته کار خود را آغاز کرد. وقتی صحبت از هتلداری سبز به میان می‌آید، بسیاری فکر می‌کنند این مفهوم تنها مختص هتل‌های لوکس و گران‌قیمت است. این درحالی‌است که به‌اعتقاد کارشناسان این حوزه، هتلداری سبز یک رویکرد دست‌یافتنی و ضروری برای تمام سطوح هتل‌ها و مراکز اقامتی است. این رویکرد نه‌تنها می‌تواند به کاهش هزینه‌ها و مصرف انرژی کمک کند بلکه به ارتقای تجربه مهمانان و حفظ منابع طبیعی کشورمان نیز یاری می‌رساند. با این اوصاف، روز اول از اولین مدرسه پاییزه هتلداری سبز با هدف ارائه آخرین روش‌ها و تکنیک‌های این حوزه برگزار شد و شامل دو برنامه تخصصی بود که هر یک به بررسی ابعاد مختلف این موضوع می‌پرداختند.