|پیام ما| دیروز «محمد جهانشاهی»، دبیر کمیته ملی طبیعت‌گردی و گردشگری سبز، از تدوین برنامه‌ای در راستای آنچه او «جهت‌دهی به روندهای موجود و بهبود شاخص‌های گردشگری سبز در ایران» می‌داند، خبر داد. او معتقد است شرایط موجود ضرورت طراحی برنامه‌ای بدون نیاز به بروکراسی پیچیده، منابع مالی، مجوز خاص و … را ایجاد کرده است. اما این برنامه تا چه اندازه مبتنی‌بر حقایق موجود در بخش گردشگری است و تا چه اندازه بر پایه شرایط ایده‌الی که از این بخش انتظار داریم؟ جهانشاهی در گفت‌وگو با «پیام ما» بخش‌هایی از این برنامه‌ها را که روز گذشته منتشر شد، تشریح کرده است.

نگاهی به کتاب «این همه چیز را تغییر می‌دهد: سرمایه‌داری در برابر اقلیم»؛ کاوشی در دل بحران اقلیمی و نظام اقتصادی

|پیام ما| طلسم حضور ریاست‌جمهوری در اجلاس تغییراقلیم سازمان ملل موسوم به «کاپ» نشکست. یک سناریوی تکراری است، مثل سال قبل باز هم نحوه حضور ایران در اجلاس تغییراقلیم سازمان ملل موسوم به «کاپ» دست‌آویز حضور اسرائیل شد. منابع خبری اعلام کردند که سفر رئیس‌جمهور ایران به باکو به‌دلیل حضور هیئت بلندپایه اسرائیلی در اجلاس تغییراقلیم سازمان ملل لغو شده است. انصاری، معاون مسعود پزشکیان که در غیاب او ایران را در این اجلاس نمایندگی می‌کند، در سخنرانی خود تأکید کرده که تحریم‌های یک‌جانبه و غیرعادلانه به‌صورت غیرمستقیم بر محیط‌زیست کشور تأثیر گذاشته است و تا زمانی که این تحریم‌ها به‌طور کامل برداشته نشوند، انتظار پایبندی به اهداف زیست‌محیطی کنوانسیون ناعادلانه و غیرمنطقی است.

آلخاندرو دوران، هنرمند محیط زیستی مکزیکی - آمریکایی (متولد ۱۹۷۴ در مکزیکوسیتی)، به‌دلیل پروژه «رانده شده به ساحل» که در آن ضایعات پلاستیکی را از سواحل جمع‌آوری کرده و به هنرهای تجسمی تبدیل می‌کند، شناخته شده است. هدف او از این پروژه افزایش آگاهی عمومی درباره آلودگی دریایی و رشد روزافزون پلاستیک در اقیانوس‌ها است. آثار او در بسیاری از گالری‌ها و فضاهای هنری در سراسر جهان به نمایش درآمده‌اند. دوران دارای مدرک کارشناسی‌ارشد در آموزش از دانشگاه تافتس و کارشناسی‌ارشد شعر از مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی است و به‌عنوان مدرس، دوره‌های عکاسی و ویدئو را تدریس می‌کند. او همچنین چندین جایزه معتبر از جمله جایزه (Creative Capital) در سال ۲۰۱۹ و جایزه تأثیر اجتماعی (Art With Me Tulum) را دریافت کرده است.

هر چند ایرانیان سده‌هاست پیش‌گام استفاده از انرژی بادی هستند؛ اما به دلایل مختلف از جمله اقتصاد مبتنی بر نفت و تکیه بر سوخت‌های فسیلی خیلی دیر و کند به فکر کاربرد صنعتی انرژی حاصل از این منابع طبیعی ارزان، فراوان و سازگار با محیط‌زیست افتادند. مطابق با سند چشم‌انداز بیست‌ساله باید به سمت تولید انرژی‌های نو در سراسر کشور حرکت می‌کردیم. براساس برنامه ششم و برای‌آنکه از شتاب توسعه عقب نمانیم باید ظرفیت انرژی تجدیدپذیر کشور به ۵۰۰۰ مگاوات می‌رسید. باید سالانه ۱۰۰۰ مگاوات و هر ماه یک نیروگاه ۷۵ مگاواتی بادی یا خورشیدی در ایران نصب و راه‌اندازی می‌شد. در ماده ۱۹ قانون هوای پاک اشاره شد که سالانه ۳۰ درصد از توسعه برق کشور از محل انرژی‌های تجدیدپذیر باشد. این اقدامات که در برنامه توسعه پنجم هم پیش‌بینی اما فراموش شده بود همچنان بی‌سرانجام رها شد و عدد ظرفیت انرژی تجدیدپذیر کشور روی کمتر از ۵ درصد ثابت ماند. ایران در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر فرصت‌های زیادی را از دست می‌دهد. از میان انرژی‌های حاصل از آب، باد، نور خورشید، جاذبه ماه، جزرومد، زیست‌توده و ژئوترمال (زمین‌گرمایی)، تنها انرژی حاصل از آب، کمی بادی و خورشیدی و کمتر زمین‌گرمایی و زیست‌توده موردتوجه قرار گرفته‌اند. گرچه بهره‌برداری از این منابع به دلیل تناسب وضعیت جغرافیایی و آب‌وهوایی مهیا است و شمالی‌ترین تا جنوبی‌ترین نقاط ایران ظرفیت استفاده از این انرژی‌ها را دارند.

سخنگوی سازمان مدیریت بحران: