در پایان سال‌های برنامه‌های توسعه پنج‌ساله کشور، ناظران گزارشی از میزان تحقق اهداف برنامه‌ها منتشر می‌کند. گزارش‌هایی که معمولاً چندان امیدبخش نیست. موضوعی که بخشی از آن طی سال‌ها به گردن «نظارت نداشتن بر اجرای برنامه‌ها»‌ افتاده است. حالا گزارش یک‌ساله وزارت نیرو از اجرای اهداف در برش یک‌ساله برنامه هفتم پیشرفت کشور، به دولت و مجلس ارائه شده است. اما مرکز پژوهش‌های مجلس در بررسی این گزارش در مورد گزارش معیوب ناظران هشدار داده است و می‌گوید این موضوع می‌تواند موجب شود برنامه‌ها یا به‌صورت کامل یا به‌موقع عملی نشوند و بحران آب عمیق‌تر شود. این مطالعه می‌گوید در مورد تأمین از منابع آب سطحی، تأمین از منابع آب زیرزمینی، مصارف بخش کشاورزی و جبران تراز در سدها، تحقق محاسبه‌شده صحیح نیست. همچنین، سنجه‌های برنامه برای یک سال نرمال باید با توجه‌ به تغییرات بارش، با تناسب منطقی بین اهداف برنامه و عملکرد سالیانه صورت بگیرد، ولی گزارش ناظر اجرایی این‌گونه نیست. حتی در مواردی تعارض موجود بین وضعیت سنجه در سال پایه و در طول سال‌های برنامه نامشخص است و همچنین اهداف ناهمگن تنظیم‌ شده‌اند.

در سال‌های اخیر و در پاسخ به تنش‌های فزاینده منابع آبی، مسئولان تلاش کرده‌اند با تدوین الگوهای بهینه و اعمال سیاست‌های مدیریت تقاضا، مصرف آب را کنترل کنند. این تلاش‌ها به‌ویژه در کلانشهری مانند تهران که هم‌زمان با رشد جمعیت، توسعه شهری و محدودیت منابع روبه‌روست، اهمیت مضاعف یافته است. در همین راستا، براساس اعلام مسئولان آب‌وفاضلاب، سرانه مصرف مطلوب برای هر شهروند تهرانی حدود ۱۳۰ لیتر در روز در نظر گرفته شده و اقداماتی نظیر کاهش فشار، توزیع تجهیزات کاهنده مصرف و ارائه هشدارهای عمومی در دستورکار قرار گرفته است. بااین‌حال، فاصله‌ معناداری میان اهداف تعیین‌شده و واقعیت‌های روزمره مصرف در تهران وجود دارد؛ فاصله‌ای که درصورت بی‌توجهی، می‌تواند منجر به تضعیف اثربخشی سیاست‌ها و بی‌اعتمادی عمومی شود.

عباس علی‌آبادی، وزیر نیرو، با بیان اینکه میزان بارندگی امسال نسبت به سال گذشته ۳۱ درصد و نسبت به بلندمدت ۴۴ درصد کاهش یافته است، اعلام کرد چنانچه این روند ادامه یابد، سد ماملو تا یک ماه آینده خشک خواهد شد.

کاهش شدید بارندگی‌ها و تداوم خشکسالی، سد خان‌آباد را به مرز بی‌آبی رسانده است

|پیام ما| روند مسائل آبی کشور نشان می‌دهد به‌تناسب امکانات و قابلیت‌های موجود باید هرچه سریعتر به شناسایی علل و ریشه‌های مناقشات آبی داخلی و مکانیسم‌های گسترش آن پرداخته شود. مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی اعلام کرده است که «به‌نظر می‌رسد توسعه هرچه بیشــتر علوم مرتبط با حکمرانی محیط زیستی و به‌تبع آن حکمرانی آبی باید بیشتر مورد توجه مدیران مربوطه، سیاستگذاران و قانونگذاران این حوزه قرار گیرد. این نوع توسعه علمی نیاز رو به رشد کشور برای ایمنی بیشتر در مقابله با اثرگذاری رخدادهای آبی و محیط زیستی مخرب آتی است. توجه به این مسئله صرفا مختص ایران نبوده و پژوهشگران ناظر شرایط آبی کشــورهای دیگر جهان نیز نبود تمرکز سیاستی به‌روز و حکمرانی متناسب با شرایط اقلیمی حاضر را بخشی از چالش‌های موجود در حوزه بحران‌ها و مناقشات آبی می‌دانند. این گزارش در بخش دیگری می‌گوید که امروزه بخشی از بدنه سیاست خارجی کشور به مســئله آب اختصاص دارد که به‌نوبه خود حائز اهمیت و دقت است. همین که بعد سیاست خارجی کشور به اهمیت مسئله آب و نقش آن بر تعاملات و تعارضات احتمالی آتی بیش‌از پیش توجه دارد، بدون شک ابعاد مثبت و تأثیرگذاری دارد. اما بحث مهم دیگر، پیشبرد همین نوع از دیپلماسی و سازوکار حل اختلاف برای مسائل و تنش‌های بومی مرتبط با آب در کشور است. مسئله‌ای که باید ابتدا از نظر سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در کشور ریشه‌یابی و بررسی شده و برای حل مسائل و تبعات آن چاره‌اندیشی شود.

بارش‌های سال آبی جاری در تهران با کاهش 56درصدی نسبت به آمار متوسط درازمدت مواجه شده و این خشکی پاییز و زمستان، اثر خود را در کاهش ذخایر سدهای تهران گذاشته، به طوری که در حال حاضر سد لار فقط یک درصد آب دارد و تقریبا خشک شده است.