در روزهایی که خیابان، مدرسه، خانه و محل کار همگی تحت‌تأثیر بحران‌های پی‌درپی‌اند، تعطیلی مدارس هم یکی دیگر از نشانه‌های بی‌ثباتی در جامعه شده است. «ما نمی‌توانیم برنامه‌ریزی داشته باشیم.» این جمله‌ای است که هم معلم‌ها تکرارش می‌کنند و هم خانواده‌هایی که هر روز صبح منتظرند ببینند مدرسه تعطیل است یا نه. گفت‌وگو با چند معلم و مادر شاغل نشان می‌دهد اثر این تعطیلی‌ها فقط به آموزش محدود نمی‌شود؛ بلکه پای تجربه‌ای از زندگی در نگرانی، خستگی و نارضایتی دائمی در میان است.

آلودگی‌ هوا، سرما، بیماری‌های مسری و حالا وضعیت اجتماعی در ایران اولین ترکش‌هایش به دانش‌آموزان می‌خورد که کلاس‌هایشان را به تعطیلی یا برگزاری در بستر فضای مجازی می‌کشاند. هرچند که روز شنبه، ۲۰ دی، معاون برنامه و سخنگوی آموزش‌وپرورش با وجود قطعی سراسری اینترنت در ایران اعلام کرد «شاد»، شبکه پیام‌رسان دانش‌آموزی، برای برگزاری کلاس‌های درس فعال است، اما برخی از مادران دانش‌آموزان به «پیام ما» می‌گویند برگزاری کلاس با مشکل مواجه یا تعطیل شده‌ است. لغو امتحانات دانش‌آموزان مقاطع بالاتر هم پیامد دیگر اتفاقات اخیر است که بسیاری از نوجوانان را با اضطراب و بلاتکلیفی مواجه کرده است. در کنار اینها، این روزها بسیاری از کودکان و نوجوانان با اضطراب زیادی مواجه‌اند و «پدرام کمالی»، کارشناس آموزش، دراین‌باره به «پیام ما» توضیح می‌دهد که خانواده‌ها باید با دقت بیشتری در مقابل کودکان و نوجوانان درباره این شرایط صحبت کنند و شرط سنی را در نظر بگیرند.

نخستین کنفرانس بین‌المللی «سرمایه‌گذاری‌های سبز در تحول پایدار گردشگری» اوایل بهمن‌ماه به میزبانی دانشگاه علم و فرهنگ و در سالن همایش‌های بین‌المللی این دانشگاه برگزار می‌شود؛ رویدادی که با تمرکز بر شناسایی فرصت‌های سرمایه‌گذاری سبز، توسعه گردشگری پایدار و تقویت رویکردهای مسئولانه محیط‌زیستی در صنعت گردشگری طراحی شده است.

درحالی‌که وزارت کشور از «حمایت از تحصیل همه دانش‌آموزان اتباع» سخن می‌گوید، داده‌های پژوهشی تازه نمایانگر شکاف میان سیاست‌های اجرایی و واقعیت‌های میدانی است: ۴۴۵ هزار کودک افغانستانی مهاجر از تحصیل بازمانده‌اند و از هر دو کودک مهاجر در سن تحصیل، یک نفر از دسترسی به آموزش محروم است. آماری که به‌تازگی در نشست «وضعیت‌شناسی مهاجرین افغانستانی در ایران» مطرح شده، نشان می‌دهد فقط از سه مدرسه شهرری، ۴۲۰ دانش‌آموز افغان کم شده است و در جنوب تهران چهار مدرسه در اثر کاهش جمعیت دانش‌آموزی تعطیل شده‌اند. از طرف دیگر، هم‌زمان با محدود شدن دسترسی به آموزش بعد از جنگ دوازده‌روزه، بعضی بیمارستان‌ها و حتی مؤسسه‌های خیریه درمانی از پذیرش کودکان بیمار مهاجر شانه خالی کرده‌اند.

«در بسیاری از مناطق ساحلی، زیرساخت‌های اولیه وجود ندارد و تنها راه امرار معاش، صیادی آن‌هم اغلب به‌صورت غیراصولی است. اگر آموزش، آگاه‌سازی و حمایت اقتصادی از این جوامع صورت نگیرد، آینده مطلوبی برای تنوع‌زیستی دریایی متصور نیستم». این گفته «هاله عابدی» است؛‌ حفاظتگری که در استان هرمزگان در حوزه محیط‌زیست دریایی کار می‌کند. او متولد ۱۳۶۷ است و اهل تهران. داستان حفاظتگری هاله از علاقه‌اش به دلفین‌ها و نهنگ‌ها شروع شد،‌ عاملی که سال ۱۳۹۲ او را ترغیب کرد برای کارشناسی ارشد وارد حوزه محیط‌زیست دریایی شود. آن سال‌ها برخی تردید داشتند هاله بتواند در این زمینه موفق شود، اما بدبینی دیگران باعث نشد او این حوزه را کنار بگذارد. عابدی از سال ۱۴۰۰ فعالیت حرفه‌ای در حوزه حفاظت را با مؤسسه حفاظت از محیط‌زیست قشم آغاز و در سال ۱۴۰۳ با همراهی گروهی از زنان و متخصصان، «انجمن حفاظت از طبیعت میداف» را تأسیس کرد. او به‌جای حفاظت از پلنگ،‌ خرس،‌ یوز و... دل به دریا زده و تصمیم گرفته از گونه‌هایی حفاظت کند که زیستگاهشان خلیج‌فارس است. در این گفت‌وگو او از مزیت‌ها و چالش‌های زن حفاظتگر و از آینده نگران‌کننده محیط‌زیست دریایی می‌گوید.

اظهارنظرها درباره قانون اجرانشده «حجاب و عفاف» در کشور همچنان یکی از مسائل مورد مناقشه در میان چهره‌های سیاسی کشور است. برخی از چهره‌های سیاسی قدیمی و سرشناس این مسئله را حل‌شده می‌دانند و بر این اعتقادند که به‌دلیل امکان واکنش تندروها، دیگر نباید به این مسئله پرداخت.