رئیس قوه قضاییه دستور انتقال مالکیت کاروانسرای سمنان به وزارت میراث فرهنگی را صادر کرد.

چند سالی است که سفرهای مقامات بلندپایه، به‌خصوص رؤسای‌جمهور، به کشورهای دیگر سبب خیر می‌شود تا دست‌کم آثار تاریخی خارج‌شده از کشور طی دهه‌های گذشته به‌خصوص قبل از انقلاب اسلامی، به سرزمین مادری‌شان برگردند. این‌بار هم الواح هخامنشی از سفر مسعود پزشکیان به نیویورک خیر دیدند و ششمین محموله از مجموعهٔ این الواح نیز سرانجام پنجشنبه، ۵ مهر، از مؤسسهٔ شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو به ایران برگشتند.

|پیام ما| گیومری، پایتخت منطقۀ شیراک در ارمنستان و دومین شهر بزرگ این کشور، از نظر تاریخی به دلیل فرهنگ و میراث معماری خود شناخته می‌شد. درحالی‌که بخشی از اتحاد جماهیر شوروی به شمار می‌آمد، این شهر میزبان کارخانه‌های بسیاری بود که آن را به یک مرکز صنعتی اولیه در منطقه تبدیل کرد و جمعیتش به حدود ۲۲۵ هزار نفر رسید. بااین‌حال، طی دهه‌های گذشته، گیومری در نتیجۀ زلزلۀ ویرانگری که در سال ۱۹۸۸ در این شهر رخ داد و هزاران نفر را کشت، شاهد کاهش قابل‌توجه جمعیت بوده است. با گذشت بیش از ۳۰ سال، روند بازسازی گیومری هنوز در حال گسترش است. تلاش‌های مستمر شهر برای احیاء و بازسازی و تقویت توسعۀ اقتصادی، بینش‌های ارزشمندی را در مورد اینکه چگونه می‌توان بازسازی شهری را پس از فاجعه هدایت کرد، ارائه می‌کند.

هنوز خبر آثار به‌تاراج‌رفتۀ موزۀ امام علی (ع) در سرخط خبرهاست که تحقیقات میدانی خبرنگار «پیام ما» از موزۀ زندان قصر نشان می‌دهد، بسیاری از درها و بخش‌های این موزه، با زنجیر بسته شده‌اند، به‌جز تالارهایی از موزۀ قصر که زمانی با تابلوها و و ویدئوپروژکتورها، روایت‌گر زندانی‌ها در دوران پهلوی بودند یا نشان از تاریخچۀ این موزه داشتند. عجیب اما این است که تابلوها و اشیاء این تالارها، به‌صورت ناشیانه‌ای کنده و از جا درآمده‌ و به جایش یک‌سری آثار شبهه‌صنایع‌دستی به نمایش یا فروش گذاشته شده‌اند. این موزه اکنون به‌جای اینکه پاتوق گروه‌های فرهنگی باشد، محل گردهمایی نت‌ورکی‌ها شده است تا در سالن موزه، جلسات توجیهی خود را برگزار کنند! البته پیش از این هم عکس‌هایی به دست ما از پشت درهای بستۀ این موزه رسیده که نشان می‌دهد، ساخت‌وسازی ناشفاف در تالارهای تاریخی این موزه در جریان است. برخی از کارشناسانی که نمی‌خواستند نامشان آورده‌ شود، عنوان کردند، تعدادی از اتاق‌های تاریخی موزه در حال تخریب است؛ این درحالی‌است که موزۀ قصر، جزو آثار ملی ایران بوده و در ۲۶ آبان ۱۳۷۵ به شمارۀ ۱۷۶۶، در فهرست آثار ملی ثبت شده است. پیگیری از رئیس موزه و همچنین رئیس ادارۀ میراث‌ فرهنگی تهران، به جایی نمی‌رسد؛ چون مدام رد تماس می‌دهند یا تلفنشان از شبکۀ ارتباطی خارج می‌شود. «اسکندر مختاری» که از کارشناسان پیشکسوت میراث‌ فرهنگی و از نخستین طراحان این موزه بوده، می‌گوید: «این وضعیت نشان می‌دهد که چگونه سرمایه‌های ملی و فرهنگی ما نابود می‌شود. اینجا زمانی قطب فرهنگی بود، نشست‌های مهمی برگزار می‌شد، اما سال‌هاست که همه‌چیز تعطیل شده و رویه‌ای نادرست در این موزه در جریان است.» «احمد محیط طباطبایی» رئیس ایکوم هم، وضعیت کنونی این موزه را محکوم کرد.

|پیام ما| گنگ‌بودن وضعیت برخی از آثار موزه‌ای، فراتر از آن است که هرچند سال یک‌بار مطرح شود و پیگیری‌ها برای بازکردن معمای غیب‌شدن‌شان، به نتیجه‌ای مطلوب برسد؛ درست مانند وضعیت فرش‌های سعدآباد که زیر بار هزار حرف گم شد. حالا بحث از ۳۰ اثر هنری موزه‌ای است؛ آثاری از هنرمندانی صاحب‌نام و بعضاً معاصر ایرانی که قیمت برخی از آن‌ها سر به فلک می‌کشد.

 با انتشار خبر تخریب سینما نادر به‌عنوان یکی از سینماهای واجد ارزش تاریخی محور لاله‌زار با مجوز اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان تهران، نگرانی‌ها برای ایجاد دومینو تخریب سینماهای لاله‌زار دوباره شروع شده است. براساس گزارشی که کمیته پیگیری حفاظت از خانه‌های تاریخی تهران منتشر کرده گفته شده، در حالی اداره کل میراث فرهنگی تهران اعلام کرده این سینما ارزشمند نیست و در لیست بناهای واجد ارزش اداره کل قرار ندارد که پیش از این در دستور کار ثبت آثار ملی بوده است.

سال ۱۳۵۲ سینمایی در خیابان لاله‌زار و در کوچۀ باربد (ملی) به دلیل نمایش سه فیلم با یک بلیت، اعتراض بسیاری از سینماداران را برانگیخت؛ چرا که در آن زمان سینماها حداکثر دو فیلم را با یک بلیت نمایش می‌دادند. نام این سینما «نادر» بود که بعدها شد آخرین سینمای فعال خیابان لاله‌زار. اما در سال ۱۳۸۸ سینما نادر هم به دستور «محمدحسین صفار هرندی» وزیر ارشاد وقت، برای همیشه تعطیل شد و تعطیل ماند تا دیروز که زمزمه‌های تخریب آن با مجوز میراث‌ فرهنگی به گوش رسید.