جامعۀ باستان‌شناسی ایران در پیامی خطاب به سیدرضا صالحی امیری با ابراز نگرانی درباره «بازنگری حرایم» از وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی درخواست کرد «برای ایران» از هیچ کوششی دریغ نکند. همچنین آنها هشدار داده‌اند وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با درایت و هوشیاری و پیش از آنکه پیکر میراث فرهنگی کشور به وضع ناگوارتری گرفتار آید، با میدان دادن به متخصصان تدبیری بیندیشد و کارنامه خوبی نیز از خود به یادگار بگذارد.

مدیرکل توسعه گردشگری داخلی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی از ثبت رویدادهای عاشورایی سه استان لرستان، قزوین و آذربایجان‌شرقی در تقویم رویدادهای گردشگری کشور خبر داد.

مدیرکل میراث فرهنگی فارس با اعلام اینکه کاوش‌ها در مجموعه نقش رستم به منظور رفع معضل فروشست و فرونشست زمین ادامه دارد، گفت: زهکشی این مجموعه به مناقصه گذاشته می‌شود.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان فارس درباره خردشدن تابلویی شیشه‎‌ای در نقش رستم گفت: «تابلوی شیشه‌ای بر اثر شدت گرما به چنین روزی افتاده است و حالا این تابلوی شیشه‌ای تعویض شده است.»

در سال‌های گذشته، بیشترین واژه‌های استفاده‌شده برای اقدامات غیرقانونی که با نام «کشف گنج» مطرح می‌شدند، «فلزیاب» بود و تبلیغات خرید و فروش آن که آزادانه انجام می‌شد و در دسترس بود، وسیله‌ای که دل جویندگان گنج را از بین چندصدبار خود را به‌دل‌خطرزدن، به کشف چند سکۀ نه زیاد تاریخی دلخوش می‌کرد؛ اما این ماجرا رفته‌رفته به یک مسئلهٔ بزرگ در کشور تبدیل شد. حالا مدتی است که تلاش‌هایی برای مقابله با «گنج یابی» صورت گرفته است. در تازه‌ترین اتفاق، «جامعۀ باستان‌شناسی ایران» ‌و «انجمن علمی باستان‌شناسی کشور»‌، در بیانیه‌ای از پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، پژوهشکدۀ باستان‌شناسی، انجمن حقوق‌شناسی و دیگر تشکّل‌های مرتبط برای تشکیل «کارگروه مبارزه با گنج‌یابی» حمایت کردند.

|پیام ما| شاید اگر میراث فرهنگی حدود ۳۰ سال قبل به این فکر افتاده بود تا با اسناد و یافته‌های تاریخی از تپه‌های قیطریه گرفته تا چشمه‌علی ثابت کند که تهران شهری تاریخی است، حالا نفس‌های این شهر فرورفته در دل دره و محصور شده بین کوه‌ها، هر روز بیش از قبل نمی‌گرفت و ارزش‌های تاریخی آن ناپدید نمی‌شدند. اما به نظر می‌رسد در این سال‌ها داستان بناهای تاریخی پایتخت، به نوش داروی بعد از مرگ سهراب تبدیل شده که گویا متولیان میراثی را هم سِر کرده از بس ندیدند و شنیدند فلان بنای تاریخی با مجوز مسئولان مدیریت شهری زیر پای لودرها آوار شده‌اند. خانه قاجاری «رفوگران» هم از این قاعده مستثنی نبوده، وقتی چند روز قبل بالاخره لودرها جنازه‌اش را در خیابان ۱۷ شهریور تهران با خاک یکسان کردند؛‌ خانه‌ای متعلق به اواخر قاجار و اوایل پهلوی که حالا نامش را با نام «علی‌اکبر رفوگران»، موسس کارخانه خودکار بیک پیوند می‌زدند و چند روز قبل با مجوز شهرداری و بدون استعلام از میراث فرهنگی به طور کامل تخریب شد.

انتخاب «سیدرضا صالحی‌امیری» به‌عنوان وزیر پیشنهادی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی مانند دیگر وزرای کابینه دولت چهاردهم، حرف و حدیث‌های زیادی را به‌همراه داشته است. به اعتقاد فعالان و کارشناسان، با این انتخاب دوباره شاهد حضور چهره‌ای سیاسی در این منصب خواهیم بود که تجربه‌ کار در ارکان وزارتخانه را ندارد و تازه باید با سازوکار و چالش‌ها و ضرورت‌های موجود آشنا شود و بر این اساس، احتمال ناکارآمدی او را در این سمت مطرح می‌کنند. اما این همهٔ ماجرا نیست و برخی دیگر از این انتخاب دفاع می‌کنند.