یک شرکت فروشگاه‌های زنجیره ای به تازگی مدعی شده بخشی از زمین‌های عرصه محوطه باستانی ربع رشیدی را در اختیار دارد تا فروشگاه جدید بسازد.

هفتم آبان است و موسوم به روز کوروش. در این روز کارکنان محوطه جهانی پاسارگاد می‌توانند به مرخصی بروند، چرا که کسی حق ورود به این مجموعه را ندارد. رویه‌ای که از سال ۱۳۹۶ آغاز شد و نبود کنترل روی جمعیت حاضر در مجموعه، عده‌ای را بر آن داشت که کلاً درهای مجموعه را ببندند. حالا هفت سال از آن روزهای پرآشوب می‌گذرد و همچنان ۷ آبان، جاده‌ منتهی به پاسارگاد بسته می‌شود. از چند روز قبل بوم‌گرد‌ی‌ها باید کاروکاسبی خود را تعطیل کنند. پاسارگاد به اغما می‌رود و گردشگری‌اش تعطیل می‌شود. دیگر در این مقطع از تاریخ مهم نیست که در چشم‌انداز برنامه هفتم توسعه تأکید بر توسعه گردشگری شده است. نشانی بر اینکه مسئولان عاجزند از برپایی گردهمایی، همایش و برنامه‌های گردشگری در یک روز خاص برای یک مجموعه باستانی. اصلاً این را هم بندازیم گردن کوروش‌پرست‌های افراطی و چشم ببندیم به سیل علاقه‌مندان به هویت و تاریخ وطن و بگوییم این فقط درد یک روز از ۳۶۵ روز سال است.

|پیام ما| احداث مترو در نزدیکی یک اثر یا محدوده تاریخی و مخالفت کارشناسان و علاقه‌مندان میراث فرهنگی با این اقدام، اتفاق جدیدی نیست. این روزها نوبت به شیراز و حافظیه رسیده، روزگاری این اخبار حول محور چهارباغ عباسی و میدان نقش جهان در اصفهان می‌گشت و زمانی در محدوده بافت تاریخی تهران، فردا نوبت کدام شهر و بنای تاریخی باشد، کسی نمی‌داند. تقابل توسعه و بناها و آثار تاریخی تنها محدو به کشور ما نیست، اما آنچه این اتفاق را در ایران و جهان متمایز می‌کند، کیفیت اجرای پروژه‌های عمرانی است. رعایت اصول و ضوابط مبتنی‌بر مطالعات علمی در این زمینه جزو لاینفک پروژه‌های عمرانی است که در نزدیکی آثار تاریخی در دنیا اجرا می‌شوند. اما در تهران و شیراز و اصفهان چطور؟ کدامیک از این ضوابط مد نظر قرار می‌گیرند؟

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فارس اعلام کرد که تعطیلی معدن کوه رحمت تخت جمشید قطعی است.

بیش از چهار قرن از آن روزگار که شاه‌عباس در میان جنگل‌های انبوه هیرکانی اشرف، بهشهر کنونی در مازندران، کاخ‌ها و عمارت‌های خود را بنا کرد، می‌گذرد. شاه‌عباس که اشتیاق زایدالوصفی به مازندران، سرزمین مادری خود، داشت درکنار قصر اشرف یا چهلستون اشرف، کاخ صفی‌آباد و عمارت چشمه، عمارت باشکوهی دیگر در قلب جنگل‌های مازندران و بهشهر بنا کرد که آن را باغ عباس‌آباد می‌نامند. اگرچه دیگر از صدای سم اسبان و گام‌های نگهبانان قصر خبری نیست، قهقهه زنان حرمسرا خاموش شده و پرسه‌های خواجه‌های بخت‌برگشته حرم شاه لابه‌لای انبوه درختان باغ در دل تاریخ برای همیشه به فراموشی سپرده شده است و تنها ویرانه‌ای از آن عمارت باشکوه به‌جای مانده. اما اهمیت این باغ و سایر قصرهای اشرف برای شاه‌عباس به‌قدری بود که به‌گفته «دیوید بلو»، نویسنده کتاب «شاه‌عباس، پادشاه سنگدلی که به افسانه بدل شد»، در ۱۷سال پایانی سلطنت او به یکی از اقامتگاه‌های اصلی شاه‌عباس در مجموعه کاخ‌ها و باغ‌های اشرف تبدیل شد و او ماه‌های زمستان را به‌طور مرتب در آنجا سپری می‌کرد و با فرستادگان دولت‌های غربی در اشرف ملاقات داشت؛ به‌طوری که در آن سال‌ها فقط پنج بار دیدار کوتاه از اصفهان انجام داد!

خط دو مترو شیراز بدون هیچ پشتوانه مطالعاتی و مصوبه شورای ترافیک استان درحالی تا یک کیلومتری حافظیه پیشروی کرده است که مدیرکل میراث‌فرهنگی استان فارس نه تنها در جریان این اجرای این پروژه نیست که خط دو مترو را در ۵۰۰ متری حافظیه از اساس تکذیب کرد. موضوعی که رییس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای پنجم شهر شیراز نه تنها صحت آن را تایید می‌کند که معتقد است اجرای طرح مترو و گذر آن از حافظیه در شورای پنجم شهر شیراز رد شده بود، اما در شورای ششم شهر شیراز اجرای این طرح از سر گرفته شده است.

شواهد نشان داده‌اند هر چه دنیا بیشتر و سریع‌تر به‌سمت پیشرفت حرکت می‌کند، آثار و محوطه‌های تاریخی هم بیش‌ازپیش دستمایهٔ تاراج و غارت قرار می‌گیرند؛ رد لودرها روی تن آوارهایشان باقی می‌ماند، مرمت‌های غیراصولی یقه‌شان را می‌گیرد و در بهترین حالت به زمین‌های کشاورزی، پارکینگ و برج‌های بی‌سروته و بدقواره تبدیل می‌شوند. طبق همین شواهد عملی، روز تعطیل و غیرتعطیل هم ندارد، مدت‌هاست همه به‌خصوص کسانی که دستی بر آتش مالکیت بناهای تاریخی دارند، می‌دانند که یک روز تعطیل مساوی است با تخریب راحت‌تر بنای تاریخی یا اصلاً ساخت‌وساز بالاتر از عرصه و حریم بنا در همسایگی یک خانه! اما در این شرایط نبودن افرادی که باید بر چگونگی حفاظت از بناهای تاریخی نظارت داشته باشند، قطعاً این درصد از تخریب‌ها را به توان دو می‌رساند، دوره‌های انتقال‌ مدیریتی به‌خصوص بعد از تغییر هر دولت، یکی از همان زمان‌هاست که هر چقدر مدیران و مسئولان بالادستی دیرتر معرفی شوند، کارشناسان پایین‌دست‌تر وظایفشان را به‌سرعت بیشتری به فراموشی می‌سپارند و جا خالی می‌کنند.

کوهسار بادفر ملقب به پوآرو یکی از بزرگترین حفاران غیرمجاز در فضای مجازی با داشتن بیش از یک میلیون فالوور در فضای مجازی از سوی مقامات قضایی محکوم شد. بادفر که هم‌اکنون فراری است به ۱۱سال و ۶ ماه حبس، ۸۰ میلیون جریمه و ۷۵ ضربه شلاق محکوم شده است.